Ο κομπλεξισμός της μετριότητας

  • Παρασκευή, 21 Απριλίου, 2017 - 06:15
  • /   Eνημέρωση: 21 Απρ. 2017 - 20:00
  • /   Συντάκτης: Τέτα Βαρλάμη

Η πορεία των ανθρώπων είναι και εάν δεν είναι οφείλει να γίνει, μία εξελικτική διαδικασία.

Πρωτίστως σε επίπεδο προσωπικότητας και νοητικής καλλιέργειας, γεγονός που διαμορφώνει ανάλογα το σκεπτικό, την συμπεριφορά και συνολικά τη στάση ζωής.  

Μα θα συζητήσουμε τώρα τα αυτονόητα;

Να που όμως απαιτείται, όταν υπάρχει πλήθος επαναπαυμένων σε βολικές καταστάσεις και ακόμα περισσότερων που συμβιβάστηκαν με την στασιμότητα.

Η εξέλιξη, σε όλους τους τομείς, απαιτεί εντατική προσπάθεια, ενώ παράλληλα υποχρεώνει σε συγκρούσεις κυρίως εσωτερικές και εν συνεχεία και εξωτερικές, προκειμένου να οδηγήσει στην επιθυμητή επιτυχία, όπως αυτή ορίζεται σε κάθε επίπεδο. 

Είναι αυτοί που μοχθούν και αυτοί που αφήνονται. Οι ματωμένοι και οι αλώβητοι.

Και στους μεν υπερνικά η ικανότητα ενώ στους δε περισσεύει η ανεπάρκεια.

Με τη διαμόρφωση αυτών των δεδομένων, όταν το στίγμα του καθ’ ενός είναι πλέον διακριτό και είτε λειτουργεί ως μομφή είτε ως εύσημο, το παιχνίδι μεταφέρεται στην αρένα της καθημερινότητας.

Εκεί γενικεύεται η στοχοποίηση του επιτυχημένου, για τον οποίο επιχειρείται, με κάθε τρόπο, η απαξίωση και η υποτίμηση του.

Όλο αυτό το μένος κατά της υπεροχής, δεν είναι τίποτε άλλο από φθόνος, που τελικά εκδηλώνεται για να αντισταθμίσει την παραδοχή της αδυναμίας.

Με την απόρριψη και την υποβάθμιση αυτού που διακρίνεται ικανοποιείται η μειονεκτικότητα αυτού που κατηγορεί, ο οποίος μετουσιώνει την αδυναμία του σε ζήλια.

Ο πιο εύκολος δρόμος σίγουρα δεν είναι η κάθε προσπάθεια αναβάθμισης των μετρίων, αλλά η εκδήλωση της «ανθρωποφαγίας» τους εις βάρος των ικανότερων.

Ούτε λόγος για έπαινο και θετική κρίση από τους ελλειμματικούς, οι οποίοι την άνοδο του άλλου την κρίνουν με την δική τους λογική του περιορισμένου τους εαυτού.

Τότε επιδίδονται σε δυσφημιστικές επικρίσεις, μεταφράζοντας την κάθε επιτυχία σύμφωνα με τα δικά τους δεδομένα, που δεν είναι άλλα από «κολλητούς» και «κονέ», μέσω των οποίων έχουν μάθει να κάνουν την δουλειά τους, να πορεύονται και να υπάρχουν.

Είναι οι ίδιοι που με στόμφο αρθρώνουν κορώνες για αξιολόγηση και επικράτηση των άριστων, την στιγμή που εμφανίζονται αδύναμοι να αναγνωρίσουν την αξία του άλλου, καθώς αυτό προϋποθέτει πλήρη επίγνωση της δικής τους  ελλειμματικότητας.

Και πώς να κρυφτεί ο φθόνος, έναντι όσων καταφέρνουν να τους ξεπερνούν!

«Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει». (Albert Camus)