Το πλήρες πρόγραμμα, με τα εισαγωγικά σημειώματα των καλλιτεχνών, σχετικά με τα έργα τους, γνωστοποίησε η ομάδα του Eye’s Walk Digital Festival 2015, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στη Σύρο στις 24 και 25 Ιουλίου.
Κατά τη διάρκεια του ψηφιακού φεστιβάλ Eye’s Walk, το οποίο συνδιοργανώνεται από το Δήμο Σύρου – Ερμούπολης και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, έργα καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο θα προβληθούν μέσα από τρισδιάστατα video installations σε κτιριακές εγκαταστάσεις σε όλη τη Σύρο. Τα πρωτοποριακά έργα, «δένουν» μαζί τις τέχνες του βίντεο, της ζωγραφικής, της φωτογραφίας, του σινεμά και της αρχιτεκτονικής.
Η Ερμούπολη σαν «σπιτικό» μέσα από φωτογραφικές συλλογές
“The Sleeping Man” (Ο κοιμώμενος άνδρας) είναι η πρώτη από μια εξαλογία φωτογραφικών πρότζεκτ, που έχουν αναληφθεί από μέλη της ομάδας των φωτογράφων του Eye’s Walk, με τίτλο “Inside Out” (Το μέσα-έξω).
Όπως τονίζεται από τους εμπνευστές του Eye’s Walk, ο στόχος είναι να ειπωθεί μια ιστορία, για το πώς διαφορετικοί άνθρωποι ζουν την οικειότητα, το «Σπίτι», όπως προσωπικά εκλαμβάνουν το νόημα του, σε δημόσιους χώρους.
Υπενθυμίζεται, πως το «Home» («Σπίτι») είναι και το θέμα του Eye’s Walk Digital Festival για το 2015.
Στο συγκεκριμένο project, «ένας όμορφος νέος άνδρας κοιμάται φορώντας πιτζάμες, κάλτσες και έχοντας το μαξιλάρι του, όπου νιώθει ότι είναι το Σπίτι του: πιθανόν οπουδήποτε στην Ερμούπολη. Σήμερα, επιλέγει να κοιμηθεί στο μπαρ μιας καφετέριας».
Όπως σημειώνει η φωτογράφος, Maria Mrk, «Η στιγμή του ύπνου, αντικατοπτρίζει πλήρως την αίσθηση οικειότητας του «Σπιτικού». Δεν αφήνει χώρο για προσχήματα και ψέματα, μια αυστηρά προσωπική και συνάμα κοινή με όλους εμπειρία».
Το “Once upon a time in Ermoupoli” («Μια φορά κι έναν καιρό στην Ερμούπολη») είναι το δεύτερο φωτογραφικό πρότζεκτ του Eye’s Walk. Η ομάδα σημειώνει: «Απολαμβάνουμε να είμαστε μαζί, να πίνουμε κρασί, να περνάμε καλά».
Στο δεύτερο πρότζεκτ, «τέσσερις νέοι ναυτικοί διασκεδάζουν πίνοντας κρασί, όντας περικυκλωμένοι από τα ερείπια του ιστορικού και μεγαλοπρεπούς κτιρίου, όπου κάποτε στεγαζόταν το εργοστάσιο του Λαδόπουλου, κοντά στην Ερμούπολη. Το μέρος δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η παρέα».
Το τρίτο πρότζεκτ του Inside Out, της Ελένης Κοκκώλη Παπαδοπούλου, η οποία δηλώνει, πως «έχω κυριολεκτικά κάνει τα πάντα πάνω σ’αυτό το νησί, τιτλοφορείται “On the ironing” («Στο σιδέρωμα») και ο τίτλος τα.. λέει όλα.
Σημειώνεται, πως την εξαλογία των φωτογραφικών συλλογών θα συμπληρώσουν ακόμη τρία projects, τα οποία, ωστόσο, δεν έχουν ακόμη γνωστοποιηθεί.
Τι είναι το «Σπίτι»; Οι καλλιτέχνες απαντούν με τα έργα τους
Παράλληλα, ανακοινώθηκαν και μερικά από τα υπόλοιπα event, που θα πραγματοποιηθούν στα πλαίσια του ψηφιακού φεστιβάλ, από ξένους και Έλληνες καλλιτέχνες.
“Flying girl, flying women, flying dreams” («Ιπτάμενο κορίτσι, ιπτάμενες γυναίκες, ιπτάμενα όνειρα»), ο τίτλος της βιντεοπροβολής της Κέιτι Κάβανο από τη Γερμανία. «Εικόνες ενός 10χρονου κοριτσιού που κοιμάται. Η ονειρική της μορφή προσγειώνεται πίσω στο κοιμώμενο σώμα της… στο σπίτι. Όλη η οικογένεια κοιμάται κάτω από την ίδια στέγη και ονειρεύεται. Μπορεί να βλέπουν ακόμη και το ίδιο όνειρο. Απόψε όμως – όπως και πολύ συχνά τις περασμένες εβδομάδες – εκείνη πετά στα όνειρά της. Άραγε τα όνειρά της σπρώχνουν να βγουν από το ασυνείδητο στο συνειδητό της; Τα θαύματα συμβαίνουν στο Σπίτι…»
“My grandmother’s house” («Το σπίτι της γιαγιάς»), της Σόφι Λέντικ από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, είναι ένας τίτλος που παραπέμπει στα απομνημονεύματα της Sidonie-Gabrielle Colette, που δημοσιεύτηκαν το 1929. Σύμφωνα με την Λέντικ, «πρόκειται για ένα φιλμ, που επιχειρεί να εξερευνήσει την ιδέα του Σπιτιού, ως ένα φυσικό χώρο που φιλοξενεί τόσο τα υλικά, όσο και τα πνευματικά μας “βάρη”. Ζώντας στο σπίτι τις αείμνηστης γιαγιάς μου, κατέγραψα τον χώρο της, ο οποίος παραμένει σχετικά αναλοίωτος, αλλά και τον διαρκώς εναλλασσόμενο εσωτερικό μου διάλογο: “Αν είμαι περισσότερο με τον εαυτό μου, γιατί νιώθω λιγότερο μόνη;”»
Για τον Arjang Omrani από το Ιράν, «όλες οι ιστορίες μας καταγράφονται στο σώμα μας. Όλα τα σημάδια από τους δρόμους που διαλέξαμε, από τις λέξεις αυτών που μας εκδίωξαν ή μας καλωσόρισαν. Το σώμα αναπνέει και φοβάται στον ίδιο ρυθμό με την καρδιά μου». Αυτό αποτυπώνεται στα δύο έργα “Stereotype” και “Synopse” («Στερεότυπο» και «Σύνοψη») του καλλιτέχνη από το Ιράν, που συμπεριλαμβάνονται στα εικαστικά event του Eye’s Walk.
Ακόμη ένα φιλμ του φεστιβάλ, είναι το «Returning Home» («Επιστρέφοντας στο Σπίτι») της Αλίκης Αρναούτη, μιας καλλιτέχνιδας των αναπαραστατικών τεχνών, η οποία όπως αναφέρει, ζει μεταξύ δύο χωρών, σε μία εκ των οποίων βρίσκεται ως μετανάστρια. «Προσπαθώ να δώσω νόημα στη λέξη “Σπίτι”. Δεν μπορεί να είναι κάτι υλικό ή μια συνήθεια. Είναι κάτι βαθύτερο μέσα στον εαυτό μου. Είναι κάτι το οποίο μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα στις αναμνήσεις μου».
Στο ψηφιακό φεστιβάλ του Eye’s Walk, συμμετέχει επίσης, ο Σέρβος καλλιτέχνης Vladimir Necakov, με την ταινία «4x4», η οποία προβάλλει σκηνές από την ήρεμη, ήσυχη ζωή του Necakov μέσα στο σπίτι.
Τέλος, η Όλγα Μπρούμα και ο Άγης Καλπέκης από την Ελλάδα, θα παρουσιάσουν μια site specific installation βιντεο-παράσταση με τίτλο “Home” («Σπίτι») και ένα ψηφιακό έργο, αντίστοιχα.
