Αφιέρωμα στο νησί της Κιμώλου και ειδικότερα για την τουριστική κίνηση, έκανε με δημοσίευμά του το Menshouse, το οποίο μάλιστα αποθεώνει το νησί των Κυκλάδων.
Το αφιέρωμα
Κάποτε ήταν απλά και μόνο «αυτό το νησί απέναντι από τη Μήλο». Λίγοι το επέλεγαν ως βασικό προορισμό διακοπών, οι περισσότεροι το έβαζαν στο πρόγραμμά τους για μονοήμερη εκδρομή, για κάνα μπάνιο στα Πρασσά, «που είναι ωραία παραλία». Πόσο κρίμα, πόσο άδικο. Ευτυχώς ο καιρός έφερε την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας: Η Κίμωλος είναι ένα αυτόφωτο λαμπερό μέρος και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, από κανέναν.
Να λοιπόν που τα χρόνια πέρασαν και πλέον το πάλαι ποτέ outsider έγινε μέγα καλοκαιρινό hit. ΟΚ, δεν είμαστε σίγουροι αν αυτό ήταν το καλύτερο δυνατό σενάριο, με την έννοια πως ειδικά τον Αύγουστο, γίνεται χαμός. Και σε ένα μικρό μέρος, όπως αυτό, η πολυκοσμία έχει την τάση να φαίνεται περισσότερο, με το σκηνικό να θυμίζει συχνά κάτι μεταξύ Παγκρατίου και Νέου Κόσμου ενόσω ψάχνεις να παρκάρεις. Από την άλλη, είναι ωραίο και δίκαιο να βλέπεις πως όλοι πια αντιλαμβάνονται την ομορφιά του μέρους, το πόσο πλεονεκτήματα διαθέτει.
Είναι ένα νησί που σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό. Ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να προσποιείσαι. Όλα ρέουν φυσιολογικά, απλά και ανθρώπινα, ζεν υπό μία έννοια. Μα ξέρεις πολλά μέρη εκεί έξω που έχουν υπαίθριες βιβλιοθήκες, από τις οποίες μπορείς είτε να δανειστείς είτε να αφήσεις το δικό σου «κομμάτι» της ιστορίας; Ε, η Κίμωλος έχει ΚΑΙ από αυτό.
Πλην θαλάσσης, μην παραλείψεις να δεις από κοντά το Σκιάδι, αυτό το σπάνιο, τεράστιο πέτρινο «μανιτάρι», δημιούργημα των δυνατών ανέμων. Και βέβαια, εννοείται, κάθε μέρα βόλτες με τις ώρες στο Χωριό (και όχι Χώρα), όπως λένε εκεί την πρωτεύουσά τους, όπου θα βρεις υπέροχα μαγαζιά για ποτό και φαγητό. By the way, έχουμε γράψει παλαιότερα ξεχωριστό θέμα για τη λαδένια, γιατί το αξίζετε και το αξίζει! Εκπληκτικό το πόσο νοστιμιά μπορεί να βγάλει η απλότητα και αυτή η «ελληνική πίτσα» είναι δικαίως καμάρι των ντόπιων.
Το σκεφτόμασταν όσο γράφαμε τούτες τις γραμμές, θα το μοιραστούμε μαζί σου όπως μας βγαίνει: Η Κίμωλος δεν έχει επισκέπτες. Η Κίμωλος έχει πιστούς. Δένεσαι με τους ανθρώπους που συναντάς εκεί, αιχμαλωτίζεις τις εικόνες και τις στιγμές βαθιά στη ψυχή σου. Και όταν αργότερα έρθει ο χειμώνας, όταν έξω φυσάει και κάνει κρύο, η ανάμνηση θα βγαίνει από το κουτάκι της μνήμης για να σε ζεστάνει. Μωρέ καλά το ‘χουν συνοψίσει οι ντόπιοι: Κίμωλο μου, παράδεισό μου.
