Μια ξεχωριστή θεατρική παράσταση, αφιερωμένη στις πιο εμβληματικές γυναικείες μορφές του αρχαίου δράματος, θα παρουσιαστεί την Κυριακή 12 Ιουλίου, στις 21:30, στο θέατρο «Απόλλων» της Σύρου.
Η παράσταση «Ολέτειρες στο Αρχαίο Δράμα» επιχειρεί να αναδείξει τη θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα μέσα από τις τραγωδίες των Αισχύλου, Σοφοκλή και Ευριπίδη.
Η παράσταση
Η θέση της γυναίκας
«Αλλ’ αν πρέπει να μνημονεύσω οπωσδήποτε και την αρετήν των γυναικών εκείνων, όσαι του λοιπού θα ζήσουν ως χήραι, θα συγκεφαλαιώσω την προς αυτάς παραίνεσίν μου εις τας ολίγας αυτάς λέξεις. Μεγάλη αληθώς θα είναι η δόξα διά σάς εάν δεν δειχθήτε κατώτεραι της γυναικείας φύσεως και επίσης μεγάλη δι’ εκείνας από σάς, περί των αρετών ή ελαττωμάτων των οποίων όσον το δυνατόν ολιγώτερος γίνεται λόγος μεταξύ των ανδρών».
Η περικοπή αυτή του Επιταφίου Λόγου του Περικλή (Θουκυδίδη, Ιστορίαι Β45 – μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου) αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη θέση της γυναίκας στην αρχαία Αθήνα. Οι χήρες των πεσόντων Αθηναίων καλούνται να θεωρήσουν ύψιστη τιμή τη σιωπή και την αφάνεια.
Τριάντα περίπου χρόνια νωρίτερα, ο Αισχύλος και, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Επιτάφιο, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης καταγράφουν μέσα από τις τραγωδίες τους την εκρηκτική και βίαιη αντίδραση της γυναίκας που ερωτεύεται, προδίδεται, παραγκωνίζεται και καταπιέζεται κοινωνικά. Παράλληλα, αναδεικνύουν τη θέση της γυναίκας ως το πραγματικό μέτρο του πολιτισμού κάθε κοινωνίας, τόσο της αρχαίας όσο και της σύγχρονης.
Η παράσταση αποτελεί ένα απάνθισμα αποσπασμάτων από το αρχαίο δράμα, με πρωταγωνίστριες γυναίκες που μετατρέπονται σε αδίστακτες φόνισσες και φορείς του ολέθρου. Πρόκειται για μια καταβύθιση στην ψυχολογία της γυναίκας, η οποία, μέσα από την εγκατάλειψη, την προδοσία και την κοινωνική καταπίεση, οδηγείται στα άκρα, μετατρέποντας τον έρωτα και τον περιφρονημένο πόθο σε μέσο εκδίκησης, νέμεσης και προσωπικής δικαίωσης.
Το έργο έχει συντεθεί για μία πρωταγωνίστρια, η οποία ενσαρκώνει έξι διαφορετικές μορφές της «γυναίκας-φόνισσας», διαλεγόμενη με τους άνδρες που υπήρξαν ταυτόχρονα δυνάστες και θύματά της. Μέσα από τις ερμηνείες της αναδεικνύεται το διαχρονικό μήνυμα των μεγάλων τραγικών ποιητών: ότι μέσα από την περιθωριοποίηση της γυναίκας προβάλλει το μεγαλείο της προσωπικότητάς της, ενώ η ακραία βίαιη αντίδρασή της λειτουργεί ως εκδίκηση αλλά και ως διεκδίκηση της ίδιας της ύπαρξής της.
Στην παράσταση, έξι γυναίκες – στυγερές φόνισσες ή όργανα του ολέθρου – ξεδιπλώνουν τις ιστορίες τους μέσα από έναν συγκλονιστικό μονόλογο που κινείται ανάμεσα στην απελπισία, τον κυνισμό και τη βαθύτερη ανθρώπινη ευαισθησία. Πρόκειται για μια ιδεατή «δικανική απολογία», όπου η ίδια η γυναίκα βρίσκεται στη θέση της κατηγορούμενης, ενώ κατήγοροι είναι τα ίδια της τα θύματα, εκείνοι που την οδήγησαν στις πράξεις της.
Πρόσωπα του έργου
- Χορός
- Κλυταιμνήστρα – Αγαμέμνων
- Δηιάνειρα – Ηρακλής
- Πασιφάη – Μίνως
- Φαίδρα – Ιππόλυτος
- Εκάβη – Πολυμήστωρ
- Μήδεια – Ιάσονας
