Μεγάλωσε στη Σύρο, σπούδασε στο Ναύπλιο και σήμερα κινείται δημιουργικά στον χώρο του σεναρίου και του θεάτρου. Ο Αλέξανδρος Παπαθεοδώρου ακολουθεί έναν δρόμο που συνδέει την αγάπη του για την αφήγηση με την ανάγκη να καταπιάνεται με θέματα που αφορούν στον άνθρωπο και την κοινωνία. Η ταινία του “Lilac Μπalloon” αποτελεί τον πρώτο σημαντικό σταθμό αυτής της πορείας, λαμβάνοντας μέρος στο 17th Film Olympiad Grand Prix και κατακτώντας, μάλιστα, το βραβείο του Φεστιβάλ.
Με αφορμή αυτή τη διάκριση, αλλά και τη μέχρι σήμερα διαδρομή του, ο Αλέξανδρος μιλάει στην “Κοινή Γνώμη” για το νησί που αποτέλεσε την αφετηρία του, τις σπουδές του, τη σχέση του με το σενάριο και το θέατρο, τη δημιουργία της συγκεκριμένης ταινίας, αλλά και όσα θέλει να εκφράσει μέσα από τη δουλειά του.
Ένας νέος δημιουργός από τη Σύρο, που επιχειρεί να μεταφέρει τις ιδέες και τις ανησυχίες του στην οθόνη και στη σκηνή, αναζητώντας τη δική του θέση στον σύγχρονο χώρο της τέχνης.
- Αλέξανδρε, μεγάλωσες στη Σύρο, από όπου ολοκλήρωσες και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Παρουσίασε μας τον εαυτό σου για να σε γνωρίσει καλύτερα το αναγνωστικό κοινό.
“Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη μαγευτική Σύρα. Μου αρέσει περνώντας ο καιρός να την αναφέρω όταν μιλάω για αυτή έτσι. «Στο μπαλκόνι του νησιού», την Αληθινή. Είχα την τύχη οι γονείς μου να αποφασίσουν να μετακομίσουν και να γεννηθώ στο τόπο της γιαγιάς μου. Ένα παιδί της επαρχίας, του χωριού με όμορφες αναμνήσεις και παιδικά χρόνια γεμάτα ζωντάνια, κοντά στη φύση και στη θάλασσα που τόσο αγαπώ. Με την οικογένεια μου να προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό καθημερινά για εμένα και να μου δώσει αγάπη. Όμορφες στιγμές θυμάμαι γυρνώντας στα παιδικά και εφηβικά χρόνια. Υπήρξαν και δύσκολες όπως στον κάθε ένα, αλλά δεν θα σταθώ σε καμία απ’ αυτές, τις διαγράφω χρόνο το χρόνο ή τις έχω θολές στο μυαλό μου, επίτηδες. Για εμένα με καθορίζουν τα όμορφα και τα γλυκά με αυτά θέλω να με γεμίζω. Έχω δύο γονείς στηρίγματα και ο καθένας από τη θέση του, έκανε και κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Όπως επίσης τη νονά μου και την οικογένεια της. Νιώθω ότι είναι όντως είναι ο φύλακας άγγελος μου που βρήκε και πλαισίωσε τον όρο οικογένεια. Για τα εφηβικά χρόνια δεν έχω να πω πολλά, σχολείο, φροντιστήριο, οι συμπεριφορές των συμμαθητών περίεργες θα έλεγα. Βέβαια, απέκτησα φιλίες που ακόμα μετά από τόσα χρόνια κρατεί η «κολόνια τους». Απέκτησα κι έναν μεγάλο δεσμό όμως, το θέατρο”.
- Ολοκλήρωσες τις σπουδές σου στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στο Ναύπλιο. Τι ακριβώς σπούδασες; Πως θα χαρακτήριζες αυτή την περίοδο και τι σου πρόσφερε σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο;
“Πράγματι το 2018 για εμένα ξεκίνησε ένα ταξίδι μαγικό. Φοίτησα στη Θεατρικών Σπουδών του Ναυπλίου στη Σχολή Καλών Τεχνών του τμήματος Πελοποννήσου. Ένα ταξίδι ανάμεσα σε τέχνη και πανέμορφους ανθρώπους. Είναι ένα τμήμα που επαγγελματικά σε προσδιορίζει ως θεατρολόγο και κάποια στιγμή ο κρατικός μηχανισμός πρέπει και οφείλει να το αλλάξει. Από τα τέσσερα χρόνια εγώ προσωπικά με θυμάμαι μέσα στις πρόβες, στην οργάνωση παραγωγών, σε μαθήματα γεμάτα τέχνη και με το προνόμιο των ωρών των μαθημάτων να έχεις χρόνο για άπειρες πρόβες και γενικά να δημιουργείς διαρκώς. Μια Σχολή που με κρατούσε σε εγρήγορση, αλλά και που είχα την τύχη να έχω φίλους στηρίγματα, μαζί κάναμε και κάνουμε τα πάντα. Με αγκάλιασαν ζεστά, δυνατά. Εμπιστεύονταν κάθε ιδέα μου και με έκαναν να νιώθω ικανός.
Το Ναύπλιο όμως κατάλαβα για εμένα ότι δεν ήταν μόνο η Σχολή, ήταν οι άνθρωποι του ή μάλλον οι άνθρωποι μου. Και το κατάλαβα λίγο πριν χρειαστεί να μετακομίσω όταν αποφοίτησα για να έρθω στην Αθήνα. Εκεί απέκτησα μια οικογένεια. Άρα το Ναύπλιο και η Σχολή ήταν ο χάρτης μου και τα πρόσωπα εκείνης της περιόδου οι καθοδηγητές μου”.
- Πως άρχισε η σχέση σου με το σενάριο και το θέατρο;
“Να γράφω γενικώς ξεκίνησα μετά τη πρώτη μου ενήλικη ερωτική απογοήτευση. Έγραφα και έκρυβα. Έχω πολλά ανολοκλήρωτα έργα που κάποια στιγμή κάτι θα τα κάνω. Ήταν μια πηγή έκφρασης το γράψιμο. Να αποτυπώσω όσα σκεφτόμουν και να δημιουργήσω κόσμους και καταστάσεις. Γιατί όσα νιώθω τα νιώθουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω. Θέλω να μπορώ στο μέλλον να γράφω και να βλέπω πως ότι σκέφτηκα και το έγραψα σε κόλλες χαρτιού, να τα παίρνουν καλλιτέχνες και να τα κάνουν κάτι, είτε μαζί μου, είτε χωρίς εμένα.
Το θέατρο τώρα μπήκε στη Β’ Γυμνασίου, όταν κάναμε τη πρώτη παράσταση τον Ιούνιο του 2014, κάτι με τσίμπησε μέσα μου. Στον εξωτερικό χώρο του 1ου Γυμνασίου. Ένιωσα ότι αυτό θέλω να κάνω. Και φυσικά πώς να ξεχάσω τη πρώτη μου θεατρική παράσταση στη σκηνή του μαγικού θεάτρου Απόλλων;”.
- Να έρθουμε στο σήμερα και σε μία σημαντική προσωπική σου κατάκτηση, η οποία σίγουρα είναι και αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς. Ο λόγος για την ταινία Lilac Μπalloon, η οποία πήρε μέρος στο Film Olympiad και η οποία μάλιστα κατέκτησε και το βραβείο του Φεστιβάλ. Πως γεννήθηκε η ιδέα της;
“Η ιδέα αυτής της ταινίας γεννήθηκε από την ανάγκη μου να μιλήσω για τον άνθρωπο και τις σχέσεις που δημιουργεί, φιλικές, οικογενειακές και ερωτικές. Το τρίπτυχο που μας περιτριγυρίζει συνεχώς. Είμαι αρκετός στην επαφή αυτή; Δίνω όσα χρειάζεται ο άλλος άνθρωπος; Τον γεμίζω; Με γεμίζει; Με αγαπά; Τον αγαπώ; Ερωτήματα μεγάλα τα οποία όμως νιώθω ότι μέσα μας τα κρύβουμε, ίσως να φοβόμαστε και τις απαντήσεις. Και πάνω σε έναν χωρισμό μου κλειδώθηκα στο σπίτι μου δύο εβδομάδες συνεχόμενα και έγραφα από το πρωί έως το βράδυ κλαίγοντας. Ήθελα να εκφράσω ότι ένιωθα. Ότι με είχε επηρεάσει, ότι φοβόμουν ότι είχα χάσει.
Εκεί ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι. Τώρα, το να πάρουμε τη διάκριση και να είμαστε υποψήφιοι δύο χρόνια μετά στο Φεστιβάλ για τη κατηγορία «Καλύτερα ανθρώπινα Δικαιώματα», σε ένα Φεστιβάλ ανάμεσα με υποψήφιους για υποκριτική, όπως την Εβελίνα Παπούλια και αμερικάνικες παραγωγές προτεινόμενες για Όσκαρ του James Dean, είναι ένα γλυκό όνειρο. Κάτι που δεν φανταζόμουν. Ετοιμαζόμαστε και για τις ανοιχτές προβολές μας σιγά σιγά, γιατί απλά θέλουμε να συνδεθούμε με κόσμο. Αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος μας”.
- Ποια ιστορία επιθυμείς να αφηγηθείς μέσα από την ταινία;
“Μέσα απ αυτή τη ταινία είχα την ανάγκη να δείξω τη μοναξιά του ανθρώπου, να μιλήσω εμμέσως πλην σαφώς για τα καταθλιπτικά επεισόδια και πόσο μόνοι μπορεί να νιώσουμε όταν μια επαφή στη ζωή μας διακοπεί απότομα. Θεωρούμε πολλά πράγματα αυτονόητα, την ύπαρξη των γονιών μας, των φίλων μας, των ερωτικών επαφών μας, ωστόσο επειδή η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια όταν συνδεόμαστε έντονα και ακαριαία αν κάτι το χάσουμε νιώθουμε ότι μένουμε μετέωροι, λίγοι. Εκεί σε αυτή τη χρονική στιγμή πρέπει να σκεφτούμε πόσο τυχεροί είμαστε που περνάνε άνθρωποι από τη ζωή μας που μας μαθαίνουν τι έχουμε, τι μπορούμε να γίνουμε, πόσα μπορούμε να νιώσουμε. Η ζωή είναι οι σχέσεις μας, έτσι είμαστε ζωντανοί όταν συνδεόμαστε”.
- Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
“Για αρχή να ολοκληρώσω το τελευταίο έτος της Δραματικής Σχολής που φοιτώ και έπειτα να ξεκινήσω να κάνω πραγματικότητα ότι έχω σκεφτεί. Θέλω να τελειοποιήσω πολλά σενάρια που έχω και κάποια απ αυτά να τα προωθήσω σε κανάλια και παραγωγούς. Φυσικά εκκρεμούν κάποιες απαντήσεις από οντισιόν.
Σίγουρα ένα σχέδιο είναι ότι θέλω να φέρω σε λίγα χρόνια μια παράσταση στο θέατρο Απόλλων θα ήθελα να σταθώ σε αυτή τη σκηνή μετά από χρόνια ως επαγγελματίας με την ομάδα μου και να γυρίσω στο παιδικό μου εαυτό για λίγο.
Ευελπιστώ αυτό να το αγκαλιάσει και το τμήμα πολιτισμού στο νησί και να συμβεί άμεσα”.
- Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλεις να απευθύνεις στους συνομήλικούς σου ή και στα παιδιά που τώρα ανοίγουν τα “φτερά” τους;
“Θα ήθελα να τους δώσω όση ενέργεια έχω για να τους κάνω να νιώσουν ασφάλεια πως ό,τι σκέφτονται να το κάνουν πράξη ακόμα κι αν μετά δεν τους ενδιαφέρει κάτι όσο πίστευαν. Μετράει να παλεύεις και να προσπαθείς για κάτι και να δίνεσαι ολοκληρωτικά σε αυτά που θες. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει μόνο όνειρο και φαντασία. Θεωρώ ότι υπάρχει και πραγμάτωση. Αν θες κάτι πολύ έρχεται. Πάντα έρχεται. Αρκεί το φως να είναι δυνατό μέσα σου. Παιδιά πιστέψτε ότι το μέσα σας θέλει. Θα γίνει. Μην ακούτε κανένα. Ο καθένας συμβουλεύει βάσει του φόβου του. Μόνο εμείς είμαστε οι καθοδηγητές του εαυτού μας , οι άλλοι απλά θεωρούν ότι ξέρουν , ότι κατέχουν γνώση. Απολαύστε τα όνειρα σας. Μη βλέπετε να τα απολαμβάνουν μόνο οι άλλοι.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω την “Κοινή Γνώμη” που μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω. Είναι ωραίο να νιώθεις ότι ο τόπος σου στο δίνει αυτό. Θερμή παράκληση να δίνονται τέτοιες ευκαιρίες. Η Σύρος είναι τα παιδιά της. Ακόμα και αν δεν είμαστε εκεί, κάποια μέρα κάπου θα φανούμε «χρήσιμοι». Αγκαλιάστε κάθε μας νέο εγχείρημα κάθε προσπάθεια. Είμαστε παιδιά αυτού του τόπου”.
