Οι Κυκλάδες είναι μια χαρούμενη συμφωνία σε λευκό και γαλάζιο! Η θάλασσα είναι η μοίρα του Κυκλαδίτη! “Άξιον Εστί” το απέραντο γαλάζιο! “Άξιον Εστί”το ασύλληπτο μπλε της Ελληνικής θάλασσας. Με αυτά τα λόγια τίμησε το Αιγαίο ο Ελύτης. Ο αείμνηστος Μάριος Πλωρίτης, ο σημαντικός συγγραφέας, ήταν κάποτε καλεσμένος στην Εκπολιτιστική Ένωση της Χίου και του ζήτησαν... μια ομιλία. Τιμώντας την Ελληνική θάλασσα είπε: “...Τούτη η λόγχη γης σπαθίζει την Ανατολική Μεσόγειο, τούτη η αλυσίδα από βουνά, σπρώχνει αναπότρεπτα τους Έλληνες μακριά στη θάλασσα... Μίας χώρας αφρογεννημένης και αφροτυλιγμένης, όπως η Ελλάδα, οι πόθοι και τα πάθη της, η ποίησή της , η πράξη και το όραμά της, είναι πάνω απ’ όλα η θάλασσα! Στις φλέβες κυλάει θαλασσινό νερό, στα μάτια μας καθρεπτίζονται κύματα και στο νου μας χορεύουν τα νερά των λιμανιών και ωκεανών. Όσο μακριά και να γυρίσει η μνήμη, Έλληνες και θάλασσα ταξιδεύουν ζευγαρωμένοι στους αιώνες. Η “Οδύσσεια” ήταν μια μοναδική περιπέτεια, παρουσιάζοντας τον Οδυσσέα να ταλαιπωρείται τόσα χρόνια μέσα στη θάλασσα μέχρι να φθάσει στην Ιθάκη, όπως έγραψε ο Ησίοδος. Όπως αναφέρεται στην Ηλιάδα ονόμασαν τη θάλασσα: αφροέσα, αφροστεφή, αφροκυματούσα, βαθύκολπη, ιχθυόεσσα (ψαρομάνα), πολυκύμαντη και άλλα... Η Μεσόγειος ήταν πάντα “η καθ’ ημάς” θάλασσα. Προπάντων το Αιγαίο, η γέφυρα με την Ασία, είναι κατάσπαρτο, όπως γράφει ο Κάλβος, από πανέμορφα...” μοσχοβολούντα νησιά. Το Αιγαίο είναι ένα πέλαγος πλουμισμένο με πολλά πετράδια...”
ΚΥΚΛΑΔΟΝΗΣΙΑ: Απέραντη Γοητεία
Οι Κυκλάδες είναι ένα σύμπλεγμα νησιών με ιδιαίτερη “προσωπικότητα”. Το καθένα έχει μια μεγάλη πορεία, στο χρόνο. Είχαν γράψει: “Παιδιά του Εγκέλαδου, αυτού του Τιτάνα που σκαλίζει το εσωτερικό της γης. Λαμπερά πετράδια στο φως του Απόλλωνα έγιναν τα νησιά και ο Εγκέλαδος τ’ απόθεσε πάνω στο μπλε της θάλασσας όπως να ΄ναι. Κι όμως έδειχνε να κοιμάται ήσυχος. Δημιούργησε, όταν ξύπνησε ένα μοναδικό σκηνικό καθαριότητας με ωραίες γραμμές και χρώματα”. Οι Κυκλάδες έχουν πολλούς φίλους και θαυμαστές. Πολλοί τις λάτρεψαν σαν μικρές θεές τους. Μερικές απ’ αυτές τραγουδήθηκαν από τους ραψωδούς. Οι θεοί μοιάζει να ’ναι στο σπίτι τους στις Κυκλάδες , και με τον Απόλλωνα που σκόρπισε το φως! Η ιστορία των νησιών χάνεται στα βάθη της προϊστορίας. Ο πολιτισμός θαμπώνει τα νησιά. Αλμύρα και φως! Αυτή είναι η κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα. Μια ατμόσφαιρα που μοσχοβολά αλμύρα, φύκια, θυμάρι και μέλι... αναφέρουν οι ειδικοί. Υπάρχει, φυσικά, η θάλασσα! Οι άνθρωποι αυτών των νησιών έζησαν και ζουν μαζί με τη θάλασσα. Και όπως αναφέρουν οι ειδικοί... κανείς λαός δεν συντροφεύτηκε απ’ αυτήν όσο όλοι οι άνθρωποι οι κυκλαδίτες. Φυσικά οι ναυτικοί και οι ψαράδες αναπνέουν και υπάρχουν απ’ αυτήν... και γι’ αυτήν, την θάλασσα. Παντού στα κυκλαδονήσια, το βλέμμα ακουμπά στα μάρμαρα και στη γκρίζα πεντακάθαρη πέτρα, υλικά που χρησίμευαν στους ανθρώπους να χτίσουν τα σπίτια τους με τις αυλές, να δημιουργήσουν τα νησιώτικα υπέροχα οικιστικά σύνολα και τις τόσες πολλές και θαυμάσιες εκκλησίες. Είναι πολύ γνωστό ότι ο Χριστιανισμός έγινε τόσο καλοδεχούμενος στα νησιά. Σε κάθε λοφίσκο των χωριών δεσπόζει κι ένα κάτασπρο ξωκκλήσι. Είναι πολύ γνωστό ότι πολύ συχνά οι άνθρωποι επισκέπτονται τους ναούς, τους φροντίζουν να είναι όλα εντάξει. Στην κορφή κάθε νησιωτικής χώρας φαντάζει από μακριά, ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν τα καράβια από τη θάλασσα, το καμπαναριό των διαφόρων εκκλησιών, ιδιαίτερα των μεγάλων. Γύρω από τις εκκλησίες τις υψηλές παρουσιάζονται τα κατάλευκα σπίτια. Όπως έχουν αναφέρει πολύ ειδικοί: “Τα τελευταία σπίτια πιάνονται σαν σε χορό γύρω από τη χώρα, λες και προστάτευαν την άκρη της από τους πειρατές που είχαν γεμίσει το Αιγαίο το 17ο και 18ο αιώνα. Οι Κυκλάδες έχουν μια εκτυφλωτική λευκότητα που την υπογραμμίζει το γυμνό και το λειψό. Βράχος και θεότητα ένας δίδυμος συμβολισμός. Αυτούς τους βράχους έσκαψαν οι νησιώτες με πολύ κόπο. Έσκαψαν τα πλευρά των βουνών, μια και το χώμα είναι λιγοστό, να τα καλλιεργήσουν, να καρπίσουν, να ζήσουν τις φαμίλιες τους. Σειρές βαθμιδωτές ξερολιθιές συγκρατούν το χώμα και θυμίζουν ατέλειωτες κερκίδες θεάτρου. Πάνω σ’ αυτό το χώμα, το τόσο αδύνατο και λειψό σε συστατικά, που οι βροχές σπάνια το θυμούνται, ποτισμένο με αλμύρα, σ’ αυτό το χώμα που μερικές φορές θυμίζει αλεσμένη πέτρα, σ’ αυτό το χώμα που καίγεται απ’ τον ήλιο τον ανελέητο και στεγνώνει απ’ το δυνατό μελτέμι, σ’ αυτό το χώμα γίνεται τα θαύμα της φύσης. Σ’ αυτό το χώμα ανθίζουν κάθε άνοιξη τα πιο όμορφα αγριολούλουδα που χαρίζουν μια μορφή γαλήνης στα χωράφια και στις πλαγιές των βουνών. Δίκαια ο Ελύτης τραγούδησε τα νησιά μας και τους ανέμους τους. “Άξιον Εστί”, ο Μαΐστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής, ο Σιρόκος, η Όστρια... “Άξιον Εστί”,τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες. “Άξιον Εστί”, το απέραντο γαλάζιο! Οι Κυκλάδες είναι ευλογία Θεού! Κι η θάλασσα που τις περιβάλλει, ευλογία Θεού είναι κι αυτή! Ανάμεσα στη θάλασσα και στον Κυκλαδίτη υπάρχει αλληλοσεβασμός.
