Πολιτικό μπαμ-μπουμ

Οι καουμπόιδες, όπως έχουν περάσει στην σύγχρονη ποπ κουλτούρα, μέσα από τα γουέστερν, με τη μορφή του Τζον Γουέιν, του Κλιντ Ίστγουντ, του Μπαρτ Λάνκαστερ, του Γκάρι Κούπερ, του Κερκ Ντάγκλας, ή ακόμη και του Λούκι Λουκ, αφορούν σε χαρακτήρες, σχεδόν τυποποιημένους. Τυχοδιώκτες, μοναχικοί, σκληροί και πάνω απ’ όλα, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, οι «καλοί», είναι υπεράνω νόμων και δρουν με βάση την προσωπική τους ηθική, αποδίδοντας δικαιοσύνη εκεί που οι νόμοι δεν «πιάνουν».

Οι καουμπόικες ταινίες, έχουν σχεδόν εκλείψει από τη σύγχρονη φιλμογραφία, τουλάχιστον με την έννοια του αρχετυπικού γουέστερν των δεκαετιών ’50-’80, ωστόσο, έχουν προκύψει αρκετές παρωδίες των κλασσικού και πολυαγαπημένου αυτού τύπου ταινιών, όπως «Οι τρεις αμίγκος», ο «Ράνγκο» και άλλα.

Παρωδίες καουμπόιδων, εκτός από τη μεγάλη και μικρή οθόνη, ωστόσο, υπάρχουν και ανάμεσά μας. Κυκλοφορούν έτοιμοι να τραβήξουν τα αόρατα όπλα τους και να πολεμήσουν το «άδικο». Διακηρύττουν παντού, ότι βρίσκονται υπεράνω νόμων και αν κανείς ποτέ χρειαστεί βοήθεια, αρκεί να φωνάξει το όνομά τους, ώστε να «καθαρίσουν» για πάρτη τους.

Αντίθετα όμως με τους ατρόμητους καουμπόιζ των ταινιών, οι σύγχρονοι πολιτικοί καουμπόιζ δεν έχουν ούτε όπλα, ούτε άλογα, ούτε λάσο, ούτε καν θάρρος, να αντιμετωπίσουν κανέναν, εξού και το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους να φανούν σκληροί, ανδρείοι και με το χέρι έτοιμο να τραβήξει σκανδάλη, καταλήγει να είναι περισσότερο κωμικό.

Όταν ένας πολιτικός βγαίνει μπροστά και κομπάζει για το πώς μπορεί να πάρει στα χέρια του το νόμο, ουσιαστικά, ενώ στην πραγματικότητα, είτε θα διαπράξει παρανομία, είτε δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, τότε βεβαιότητα αποτελεί το γεγονός, ότι απλά προσπαθεί να «εντυπωσιάσει», ώστε να αποσπάσει την προσοχή.

Και μπορεί επιφανειακά η εικόνα να ομοιάζει με έναν άνθρωπο, που δε λογαριάζει κανέναν και τίποτα, προκειμένου να λειτουργήσει υπέρ κάποιας μερίδας πολιτών, αλλά στην ουσία οι πυροβολισμοί είναι παντελώς άσφαιροι και ο κρότος λειτουργεί αποδιοργανωτικά, ώστε να εξαγοραστεί πολύτιμος χρόνος, αφού ο καουμπόι έχει βρεθεί σε αδιέξοδο. Με στόχο λοιπόν, κανείς να μην καταλάβει, ότι δεν έχει λύση για τίποτα, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα και ότι τα χέρια του είναι δεμένα, πιάνει το πιστόλι το κραδαίνει στον αέρα, ρίχνοντας άσφαιρες για εκφοβισμό και δημιουργία εντυπώσεων.

Πολύ ωραία τακτική, και άκρως εκμεταλλεύσιμη πολιτικά, αλλά δυστυχώς, οι άσφαιρες δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, κι αν ακόμη λειτουργήσουν ως αντιπερισπασμός και κερδίσουν για τον καουμπόι λίγο πολύτιμο χρόνο, η επίδρασή τους λειτουργεί για περιορισμένο, μικρό χρονικό διάστημα. Μετά, όσοι γνωρίζουν, καταλαβαίνουν, πως ο καουμπόι δεν είναι ατρόμητος, δεν είναι ικανός να τραβήξει πιστόλι με κανονικές σφαίρες, και δεν έχει καμία διάθεση να μπλεχτεί με τον σερίφη, για το χατίρι κανενός.

Και τότε ο καουμπόι γίνεται περίγελως. Μία καρικατούρα. Ένας Ντάλτον, χωρίς ικανότητα στη σκοποβολή και στην κατάστρωση σχεδίων. Ένας ανίκανος Ντάλτον, με ένα παιδικό πιστολάκι που κάνει ακίνδυνα μπαμ-μπουμ και ένα άλογο, φτιαγμένο από σφουγγαρίστρα και πανί.

Καλή τύχη όταν θα συμβεί αυτό. Όταν οι ήδη εξοργισμένοι θαμώνες του σαλούν αντιληφθούν, ότι ο εκδικητής καουμπόι, που έχει αναλάβει να τους βοηθήσει, δεν είναι παρά μία καρικατούρα, που δεν πρόκειται να πάρει στα χέρια του κανένα νόμο, που δεν πρόκειται να πολεμήσει για κανένα, αφού δεν έχει τα μέσα, ούτε και το θάρρος/θράσος.

Γιιιιιιχαα!