Με επίκεντρο την προσβασιμότητα, τη συμπερίληψη και την ανάγκη για καλύτερη κυκλοφοριακή αγωγή, ο ακτιβιστής και συγγραφέας, Δημήτρης Αντωνίου βρέθηκε στη Σύρο και μίλησε στην “Κοινή Γνώμη” για τη δική του εμπειρία ως ένας άνθρωπος με αναπηρία, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στα ζητήματα που αφορούν στην ανεμπόδιστη πρόσβαση στους δημόσιους χώρους, την ασφαλή μετακίνηση και τον σεβασμό όλων των πολιτών στον δρόμο.
Μέσα από τη συζήτηση ανέδειξε ότι η Σύρος είναι από τους πιο προσβάσιμους προορισμούς που έχει επισκεφθεί, ενώ παράλληλα επεσήμανε την ανάγκη να καλλιεργηθεί από μικρή ηλικία μια διαφορετική κουλτούρα κυκλοφοριακής αγωγής και σεβασμού.
- Επισκεφθήκατε το νησί, ως προσκεκλημένος του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης και του αντιδημάρχου Τουρισμού, Γιάννη Βουτσίνου. Κατά τη διάρκεια παραμονής σας, πραγματοποιήσατε σειρά επισκέψεων σε διάφορα σημεία. Τελικά η Σύρος είναι προσβάσιμο νησί;
“Μπορώ να πω είναι από τους πιο προσβάσιμους προορισμούς που έχω επισκεφθεί. Προφανώς και δεν είναι όλα τέλεια, απλά όταν πηγαίνω κάπου με τη σύντροφό μου, κοιτάζουμε το ποσοστό, δηλαδή πόσα περισσότερα μπορούμε να χαρούμε. Στην Ερμούπολη πραγματοποιήσαμε μία πεντάωρη βόλτα σε μεγάλη έκταση και μπορώ να πω ότι ήταν όλα πολύ προσπελάσιμα και μας έκανε εντύπωση οι σωστές ράμπες και οι σωστές κλίσεις. Στο κέντρο της Ερμούπολης, στην περιοχή του Γαλησσά, αλλά και της Ποσειδωνίας μπορώ να πω ότι βρίσκαμε και θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ για το αυτοκίνητο, είδαμε και τα seatrac στις παραλίες. Ακόμη και στα Λύκεια που επισκέφθηκα, είδα ότι υπήρχε ράμπα για τα ανέβω στη σκηνή της αίθουσας εκδηλώσεων, κάτι που δε συνηθίζεται. Το νησί είναι σε καλό δρόμο και μπορώ να πω ότι η κοινωνία έχει αγκαλιάσει τις προσπάθειες που γίνονται εδώ και χρόνια. Μην ξεχνάμε ότι όλες αυτές οι προσπάθειες άρχισαν με τον συμπολίτη σας, Νίκο Ρούσσο. Έχουν γίνει αρκετά βήματα προόδου, αλλά σίγουρα υπάρχει διάθεση να γίνουν ακόμα περισσότερα. Ξέρετε όλα αυτά που συζητάμε δεν είναι δεδομένα και δεν τα βρίσκουμε σε άλλα μέρη που έχουμε επισκεφθεί”.
- Κ. Αντωνίου, η δική σας ιστορία αρχίζει από ένα τροχαίο ατύχημα στην ηλικία των 16 ετών. Πώς μετατρέψατε μια τόσο δύσκολη εμπειρία σε δύναμη για κοινωνική δράση;
“Έχω κάνει πολλές υποθέσεις πάνω σε αυτό το θέμα. Πιστεύω ότι αυτό πηγάζει από τη δύναμη και τη διάθεση που είχα πριν το ατύχημα. Δηλαδή σαν παιδί ήμουν το άτομο που θα βοηθούσε τους γύρω του. Είχα μία κοινωνική ανησυχία, οπότε μετά το ατύχημα, το πρώτο μου μέλημα ήταν να ξαναβρώ το δρόμο μου, καθώς όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι τεράστια η αλλαγή. Δεν ήταν εύκολο, αλλά το έκανα. Υπάρχει μία δύναμη που σε σπρώχνει να ενταχθείς και πάλι στους ρυθμούς της καθημερινότητάς σου. Βάζεις ένα στοίχημα με τη ζωή σου και αυτό για εμένα πήγε καλά, καθώς ο περίγυρος μου, αλλά και η οικογένειά μου με βοήθησαν πάρα πολύ σε αυτό. Το ένα έφερε το άλλο και όσο έκανα πράγματα, τόσο μου γεννιόταν η επιθυμία να κάνω άλλο ένα παραπάνω. Έβαζα στόχους, ακόμη και αν δεν είχα τη δύναμη και την όρεξη να κάνω κάτι. Αυτό που λέω και στα παιδιά στα σχολεία που επισκέπτομαι, είναι ότι δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο που δεν έχει προβλήματα, με την έννοια ότι αυτά είναι μέρος της ζωής. Το “μυστικό” είναι να μην δαιμονοποιούμε το πρόβλημα, αλλά να χτίζουμε συνθήκες, φίλους καλούς, οικογένεια, ένα περίγυρο για να το έχουμε κοντά μας, όταν θα μας “χτυπήσει” μία δυσκολία. Εγώ αυτό κάνω και με έχει βοηθήσει, αλλά μου έχει δώσει και δύναμη.
Πρέπει σε αυτό το σημείο να πω, ότι όταν με βρήκε η αναπηρία είχα μία οικονομική δυνατότητα, που πάρα πολλοί συμπολίτες και συνάνθρωποί μας δεν την έχουν. Η αναπηρία είναι κάτι που κοστίζει ακριβά. Εγώ είχα τη δυνατότητα να εξασφαλίσω κάποια βασικά πράγματα, που σε μία άλλη χώρα τα έχουν όλοι οι ανάπηροι πολίτες ως παροχή από το κράτος τους. Στην Ελλάδα προσπαθούν να γίνουν βήματα, αλλά είμαστε ακόμα πολύ μακριά”.
- Επισκέπτεστε σχολεία και μιλάτε σε μαθητές για την οδική ασφάλεια. Πώς αντιδρούν τα παιδιά σε αυτό το θέμα και πόσο σημαντικό είναι η πρόληψη από μικρή ηλικία;
“Η πρόληψη είναι η μόνη μας ελπίδα, καθώς δεν βλέπω να υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Η άλλη αντιμετώπιση είναι η συστηματική παρακολούθηση με κάμερες και τροχονομικούς ελέγχους, αλλά δεν υπάρχει προθυμία για συμμόρφωση. Ούτε και εγώ είμαι αισιόδοξος ότι με κάμερες και ελέγχους θα έχουμε λύση, καθώς το 50% των πολιτών δεν τηρεί τον Κ.Ο.Κ..
Οπότε αυτό που κάνω είναι να εξηγώ στους νέους τι είναι αυτό που έχουν να χάσουν από λάθος επιλογές στην οδήγηση. Εξηγώ τι είναι η πρόληψη, καθώς μέσω αυτής προστατεύουμε τα όνειρά μας, να ζήσουμε, να μεγαλώσουμε, να ερωτευθούμε, να ταξιδέψουμε, να δημιουργήσουμε. Δυστυχώς ζούμε σε μία χώρα που το νούμερο ένα μεγάλο πρόβλημα για τους νέους δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά και ο πόλεμος, καθώς τα δεδομένα λένε ότι η πρώτη αιτία θανάτου και σοβαρού τραυματισμού, είναι τα τροχαία στις ηλικίες 18 με 25 ετών. Βλέπω ότι αυτά που τους μεταφέρω, τα εκτιμούν τα παιδιά και βλέπω ότι υπάρχει ανταπόκριση από μέρους τους. Το μικρό παιδί όταν καταλάβει τη σημαίνει κυκλοφοριακή αγωγή, μπορεί να αλλάξει πολλά πράγματα”.
- Πιστεύετε ότι το μάθημα της οδικής ασφάλειας, θα έπρεπε να είναι ενταγμένο στο ημερήσιο πρόγραμμα των σχολείων;
“Χωρίς συζήτηση, θα έπρεπε να ήταν ενταγμένο ως μάθημα στα σχολεία. Υπάρχει ως μάθημα στο εξωτερικό και αυτό που θα έπρεπε να κάνει η πολιτεία, θα ήταν να το προσαρμόσει στα ελληνικά δεδομένα. Και το κόμικ «Λέμε STOP στην οδική ανασφάλεια» που έχω δημιουργήσει και μοιράζω στα σχολεία, είναι ένα παράδειγμα. Απλά πιστεύω ότι οι υπεύθυνοι δεν έχουν καταλάβει πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα και αυτό φαίνεται από επιλογές που κάνουν. Είτε φτωχός, είτε πλούσιος, είτε δεξιά, είτε αριστερά, στους ίδιους δρόμους όλοι βγαίνουμε και από τα ίδια πράγματα κινδυνεύουμε”.
