Δεν μπορεί να μην έχουμε πραγματοποιήσει έναν περίπατο στην πόλη το χειμώνα!
Δεν μπορεί να μην ανταποκρίνονται στην παρατήρηση τα μάτια μας. Δεν μπορεί να μη μας γεννά ερωτήματα η επίμονη και συνάμα αποκρουστική εικόνα του ιστορικού κέντρου κάθε βράδυ μετά το πέρας του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων.
Δεν μπορεί να μη μας προκαλεί θλίψη η νεκρή πόλη στην οποία εν τέλει ζούμε(;) ή απλά περιφερόμαστε(;).
Δεν μπορεί να μην έχουμε αντιληφθεί πως ο μοναδικός συνοδοιπόρος μας εδώ και χρόνια κάθε δύσκολη και κρύα εποχή του χειμώνα είναι ο αέρας και τα φύλλα που αφήνουν πίσω τους την ξεχασμένη βουκαμβίλια σε κάποια μικρή οδό της Ερμούπολης και πέφτουν μπροστά μας, υπενθυμίζοντάς μας, την – αν και σκληρή λέξη – παρακμή που έχει απλωθεί σε τούτο τον – άλλοτε πρότυπο ακμής και οικονομικής ανάπτυξης – τόπο.
Δεν μπορεί... θα έχουμε ακούσει την εκκωφαντική σιωπή του ιστορικού νησιού μας.
Δεν μπορεί να μην έχουμε διαβάσει ή μάθει έστω και τα στοιχειώδη για την ιστορική διαδρομή της Σύρου. Δεν μπορεί να μην έχουμε αισθανθεί μικροί μπροστά στο “θαύμα” που έκαναν πραγματικότητα οι πρόγονοί μας, οι οποίοι συνάντησαν ξερή γη αλλά μας κληροδότησαν τον πλούτο που δημιούργησαν. Δεν μπορεί να μην έχουμε αντιληφθεί ότι εκείνοι έβαλαν τα θεμέλια και μας τα άφησαν βαριά παρακαταθήκη ώστε να στηριχθούμε σε δύσκολες εποχές. Δεν μπορεί να μη θέλουμε να διδαχθούμε!
Δεν μπορεί να είναι τέτοιος ο τοπικισμός και η κακότροπη περηφάνια μας, που να εγκλωβιζόμαστε στο ένδοξο παρελθόν μας και να συντηρούμαστε – όσο αυτό είναι δυνατόν πλέον – από όσα αφήσαμε να ρημάξουν. Δεν μπορεί να μην κατανοούμε ότι οι καιροί είναι χαλεποί και ως τέτοιοι, επιβάλλουν σκληρή, συστηματική και οργανωμένη δουλειά, ώστε να αλλάξουμε ριζικά το θλιβερό παρόν μας.
Δεν μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απαραίτητη η κριτική, αλλά περισσότερο από ποτέ αναγκαία η αυτοκριτική!
Δεν μπορεί να μην αναρωτηθούμε σε ποιο βαθμό είναι επιβεβλημένο να συνδράμουμε ο κάθε ένας από το δικό του μετερίζι, στη δημιουργία μίας πόλης που θα την χαρακτηρίζει η ζωντάνια και η αισιοδοξία. Δεν μπορεί να μην έχουμε “κλείσει” ραντεβού με την αγανάκτηση για την οπισθοδρόμησή μας.
Έστω και μία φορά... Δεν μπορεί να μην έχουμε αναρωτηθεί, ποιος είμαι, τί προσφέρω, πού βαδίζω, έχω στόχο, έχω πλάνο, έχω όρεξη για δουλειά, έχω τη δύναμη να χτίσω από την αρχή μία νέα ζωή όχι μόνο για μένα αλλά για ολόκληρο το νησί και να καλέσω τους ανθρώπους εκτός νησιού σε μία νέα γνωριμία;
Δεν μπορεί λοιπόν... να μην έχουμε νιώσει αυτό που είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης, πως “Για να ανέβεις στον ουρανό πρέπει να πάρεις φόρα από τον πάτο της κόλασης”.
Και δεν μπορεί να μην έχουμε αντιληφθεί ότι βρισκόμαστε ήδη στον πάτο. Δεν μπορεί να μην κατανοούμε ότι εξαντλήθηκαν τα περιθώρια βολέματος και η ραθυμία μας, μόνο δεινά μπορεί να προσθέσει.
Δεν μπορεί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας για το οφθαλμοφανές. Για την αλλαγή που απαιτείται. Δεν μπορεί να μην εμβαθύνουμε σε εκείνο που είχε υποστηρίξει ο Βρετανός φιλόσοφος Bertrand Russell ότι “Ο άνθρωπος, για την ευτυχία του, χρειάζεται όχι μόνο την απόλαυση κάποιων πραγμάτων, αλλά και ελπίδα, προσπάθεια και αλλαγή.
Δεν μπορεί να αρνούμαστε ότι αυτή η πολυπόθητη αλλαγή για την οποία όλοι κάνουμε λόγο θεωρητικά, απαιτείται να μετουσιωθεί σε πείσμα, στόχο, ενέργειες και πράξεις. Δεν μπορεί να μην είναι περισσότερο από δεδομένο ότι αν δεν ενεργοποιηθεί ο κάθε ένας πολίτης για τον τόπο του κι αν δεν πράξουμε όλοι μαζί με σύμπνοια, δεν δύναται να αναγεννηθεί ο τόπος.
Δεν μπορεί να μένουμε ασυγκίνητοι ενώπιον οποιασδήποτε προσπάθειας με συστατικά στοιχεία της, τη θετική ενέργεια και τη δυναμική πρωτοβουλία. Δεν μπορεί να μη θέλουμε “να ρεμβάσουμε από τα μπαλκόνια της Ερμούπολης” που έχει γράψει ο δικός μας άνθρωπος των Γραμμάτων Λουκρητία Δούναβη, κάτι αισιόδοξο, λαμπερό, όμορφο και καινούργιο.
Δεν μπορεί... Μπορούμε!
