Πού πας μόνος μέσα στο δάσος βρε λύκε μου κακέ;
Το σκοτάδι δεν το φοβάσαι;
Πώς βαδίζεις έτσι στα τυφλά;
Μήπως το να πορεύεσαι έτσι στα σκοτεινά σε προφυλάσσει από το να μη φαίνεσαι;
Μα γιατί; Αφού εσύ τόσο κακός που είσαι, με μάτια τόσο άγρια και δόντια τόσο κοφτερά, μπορείς να γίνεις ο φόβος και ο τρόμος όλων!
Η ανυπέρβλητη αγριότητα σου δεν είναι ικανή να τρομάξει όποιον σταθεί στο διάβα σου;
Δεν μπορεί να τρομοκρατήσει τον κάθε ένα;
Δεν έχεις εμπιστοσύνη σε αυτά σου τα προσόντα και θέλεις να κρύβεσαι στις σκιές και την ανωνυμία και να περνάς απαρατήρητος!
Μα έλα! Δείξε μου το μέγεθος της αγριότητα σου, την ένταση της δύναμης σου, το μεγαλείο της κακίας σου!
Κάνε με να τρομάξω, όπως τρομάζουν τα μικρά παιδιά και κρύβουν το πρόσωπο τους μέσα στα χέρια τους όταν ακούν για σένα, κάθε φορά που τους λένε πως κυνηγούσες την κοκκινοσκουφίτσα.
Μετέφερε με ξανά στο μαγικό παραμύθι της ύπουλης συμπεριφοράς σου και του πονηρού σου σχεδίου.
Προξένησε μου δέος και κόψε το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου με τα σαρκοφάγα σου ένστικτα.
Έλα λύκε, φέρσου έτσι όπως φερόσουν τότε, στο γνωστό παραμύθι που κυνηγούσες την τρομοκρατημένη κοκκινοσκουφίτσα.
Τότε που έτρωγες σε μία στιγμή την κατάκοιτη γιαγιάκα, τότε που καραδοκούσες, με τόση μαεστρία μεταμφιεσμένος, να εμφανιστεί το θύμα σου.
Μήπως δεν μπορείς γιατί η κοκκινοσκουφίτσα τώρα πια δεν είναι άδολη;
Μήπως γιατί οι εποχές άλλαξαν και τα φοβισμένα κοριτσάκια μεγάλωσαν, διάβασαν, έμαθαν, κατάλαβαν και πια δεν τρομάζουν με βρυχηθμούς;
Μη μένεις κολλημένος στην κόκκινη φουστίτσα και το κόκκινο σκουφάκι.
Δες γύρω σου και κατάλαβε πως τώρα που όλοι μεγαλώσαμε, ο φόβος της κοκκινοσκουφίτσας μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί.
Τελικά μάλλον κι εσύ γι’ αυτό κρύβεσαι.
Γιατί φοβάσαι ότι δεν μπορείς να πείσεις πια και διαλέγεις να κινείσαι στις σκιές για να προστατευθείς.
Καημένε μου, μη γίνεσαι τόσο αστείος.
Κοίταξε με. Εγώ για σένα θα ξαναβάλω την κόκκινη φουστίτσα και το κόκκινο σκουφάκι, για να σε κάνω να νοιώσεις καλύτερα, να σου τονώσω λίγο το ηθικό.
Θα κάνω κιόλας πως τρόμαξα.
Τι λες; Νοιώθεις έτσι λίγο πιο επιβλητικός, πιο τρομακτικός και κυρίαρχος του παιχνιδιού;
Όμως μη το παίρνεις επάνω σου. Ξέρουμε και οι δύο πως αυτό είναι για σένα μία φαντασίωση.
Έτσι θέλεις να νοιώσεις κι εγώ κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια για να σε βοηθήσω.
Αλλά έλα στην πραγματικότητα και δες πως όλα αυτά ακούγονται σαν ανέκδοτο.
Ο φόβος σου είναι αντιληπτός από όλους.
Τα παλιά σου μεγαλεία χάθηκαν και όλοι πλέον το ξέρουν.
Γι’ αυτό φέρσου αναλόγως και κυρίως μην ξεχνάς πως η φίρμα του παραμυθιού είναι η κοκκινοσκουφίτσα.
