Με δεδομένα πέραν της όποιας αμφισβήτησης, που αφορούν στην πραγματική πορεία της χώρας, αλλά και την πολιτική που επιζητείται από τους εταίρους να επιβληθεί στα ελληνικά πράγματα, καταγράφονται λεπτό προς λεπτό οι ιστορικές στιγμές της Ελλάδας.
Ως απόρροια ενός σαπισμένου πολιτικού συστήματος που οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού, την ύστατη στιγμή παζαρεύεται όχι η πραγματικότητα της πτώσης της αλλά ο τρόπος, ο οποίος θα επιλεγεί αναλόγως του ύψους της κερδοφορίας που θα αποφέρει στους εσωτερικούς και εξωτερικούς δημίους της.
Τώρα πλέον δεν είναι απλά το θέμα της συμφωνίας για νέο πακέτο βοήθειας, με όλο και μεγαλύτερες απαιτήσεις από τους πιστωτές, αλλά το ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο νέος τρόπος μεθόδευσης ενός πραξικοπήματος που επιχειρείται, με ζητούμενο την καθολική υποδούλωση της χώρας και την απομάκρυνση της κυβέρνησης της.
Με κάθε τρόπο επιδιώκεται, από τους κατά τα άλλα εταίρους, η τιμωρία μιας χώρας, γιατί ο λαός της αποφάσισε να θέσει τέρμα στην καταστροφική πορεία που τον οδήγησαν πολιτικές δεκαετιών και ένα διαβρωμένο πολιτικό προσωπικό, επιλέγοντας μία κυβέρνηση άλλης προοπτικής.
Η αποδόμηση αυτής της επιλογής επιχειρείται συστηματικά, καθώς η απουσία εξαρτήσεων της νέας κυβέρνησης, που κατείχε το πλεονέκτημα ότι πέραν της εφαρμογής μίας νέας πολιτικής αντίληψης δεν είχε τίποτε να χάσει, γεγονός που της επιτρέπει να ξεγυμνώνει το κατεστημένο σύστημα και να επιζητά ουσιαστικές λύσεις.
Τώρα αυτή η ίδια κυβέρνηση, βρέθηκε με ένα ισχυρό «Όχι» με το οποίο την θωράκισε ο λαός της χώρας και το οποίο κλήθηκε να κεφαλαιοποιήσει εν μέσω σειρήνων και μεθοδευμένων παραπλανήσεων, επιλέγοντας παρακινδυνευμένους πολιτικούς ελιγμούς, μέσω των οποίων διαφάνηκε ο πραγματικός ρόλος των κατεστημένων εσωτερικών και εξωτερικών πολιτικών.
Μία γενικευμένη σύγχυση επικράτησε όταν η κυβέρνηση που επί πέντε μήνες διαπραγματευόταν αρνούμενη να αποδεχθεί τις ισοπεδωτικές για τη χώρα απαιτήσεις των δανειστών και πιστή στην δέσμευση της για το τέλος των μνημονίων, εμφανίζεται μετά την ισχυροποίηση της από την λαϊκή εντολή του δημοψηφίσματος να μεταστρέφεται αδικαιολόγητα, προτείνοντας ένα νέο μνημόνιο με μέτρα για τα οποία μόλις πριν από 10 ημέρες υπήρξε η απόρριψη τους.
Με μία πρώτη ανάγνωση όλο αυτό φαντάζει αψυχολόγητο, ενώ το αίτημα της να λάβει την βουλευτική συγκατάθεση για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων, μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την ανάγκη διερεύνησης των πραγματικών αιτιών αυτών των κινήσεων.
Το μέγα ζητούμενο από την ελληνική πλευρά είναι σε κάθε περίπτωση η ελάφρυνση του χρέους, που πέραν του ΔΝΤ βρίσκει υποστηρικτές και εντός της Ευρώπης, καθώς στην περίπτωση Grexit, η χρεοκοπία της Ελλάδας απλά θα σημάνει και μη δυνατότητα των οικονομικών της υποχρεώσεων έναντι των λοιπών χωρών της ευρωζώνης όπως προς την ΕΚΤ.
Αυτό πρακτικά σημαίνει πως το κούρεμα του ελληνικού χρέους, ώστε αυτό αν γίνει βιώσιμο είναι κατά πολύ μικρότερο των 340 δις ευρώ που οφείλει η χώρα, άρα θα ήταν πλέον παράλογη η όποια άρνηση αναδιάρθρωσης του χρέους.
Η Ευρώπη σε δύο ζώνες επιρροής
Τα όσα διαδραματίστηκαν αμέσως μετά την κατάθεση της ελληνικής πρότασης, με την ξεκάθαρη πλέον εκδήλωση των πολιτικών της Ευρώπης που είχε εξ αρχής στοχοποιήσει την κυβέρνηση, επιθυμώντας με κάθε τρόπο την ανατροπή της, καταδεικνύουν πως τελικά η ελληνική πλευρά δεν ήταν και τόσο απροετοίμαστη, αλλά ίσως ήταν αυτός ο τρόπος της για να ξεκαθαρίσει δια παντός ο ρόλος της χώρας μας εντός των συγκεκριμένων ευρωπαϊκών οργάνων που έκριναν την τύχη της.
Με την ανάλογη κατ’ επίφαση δημοκρατική λειτουργία των ευρωπαϊκών οργάνων, όχι μόνο τα προτεινόμενα εκ μέρους τις Ελλάδας δεν κρίθηκαν επαρκή, αλλά επιπλέον ειπώθηκε ξεκάθαρα από γερμανικής πλευράς πως η μόνη λύση είναι το Grexit, πρόταση η οποία ήταν ήδη γνωστή και στις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, την οποία ανέμεναν να θέσουν την κατάλληλη στιγμή.
Μέσα σε αυτή την άκρως δημοκρατική πρακτική της Ευρώπης, υπήρξαν και οι χώρες δορυφόροι της Γερμανίας, όπως η ακροδεξιά κυβέρνηση της Φιλανδίας και οι νεοναζιστές της Ουκρανίας που συντάχθηκαν επισήμως υπέρ της επιλογής της εξόδου.
Από την άλλη πλευρά, οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αναγνωρίζοντας στην περίπτωση της Ελλάδας το μέλλον που τους επιφυλάσσει η τόσο «δημοκρατική» ηγεμονία της Γερμανίας, καθώς οι οικονομίες έχουν ήδη κριθεί επισφαλείς, διαφοροποιήθηκαν τασσόμενες υπέρ της χώρας μας, με τον Γάλλο πρόεδρο να δείχνει έτοιμος να παίξει ενεργό ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα, ισχυροποιώντας έτσι και την πολιτική του θέση όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στο εσωτερικό της χώρας του.
Τελικά, οι κινήσεις αυτές κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσουν την Ευρώπη να διαμοιράζεται σε δύο ζώνες οικονομικής επιρροής, με τις βορειοευρωπαϊκές χώρες υπό την Γερμανία και τον ευρωπαϊκό νότο υπό την Γαλλία.
Αυτό που ξεκαθάρισε απολύτως κατά την εντονότατη χθεσινή ημέρα των συνεχώς συνεδριάσεων και πολιτικών πιέσεων είναι πως λίγο ενδιέφερε τους ευρωπαίους η μεταρρυθμιστική πορεία της χώρας, όταν κύριο ζητούμενο τους ήταν να διασφαλιστεί με κάθε τρόπο η ευρωπαϊκή σταθερότητα μέσω διατήρησης των δικών τους πολιτικών και η μεθόδευση πρόκλησης εντός της Ελλάδας μίας πολιτικής κατάστασης τέτοιας που να ευνοήσει την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ώστε να απαλλαγούν από τον ενοχλητικό ΣΥΡΙΖΑ, που ανοίγει δρόμους αμφισβήτησης και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Έτσι στο εσωτερικό της χώρας από την μία πλευρά οι εκφραστές του παλαιοκομματικού συστήματος της χώρας, επιβουλευόμενοι την ανατροπή της κυβέρνησης και την δική τους «σωτήρια» παρέμβαση και από την άλλη πλευρά μία κυβέρνηση που έχει να αντιπαλέψει μία στημένη κατάσταση οριακών αποφάσεων, ώστε είτε να φανεί αναποτελεσματική, είτε να καταλήξει σε μία τόσο βαριά γι’ αυτήν συμφωνία που δεν θα συνάδει με τις πολιτικές της θέσεις.
Τις πλάτες του πρωθυπουργού πλέον δεν βαρύνει μόνο η αιτιολόγηση της συμφωνίας που έφερε, αλλά και η αποκάλυψη όλου του παρασκηνίου και των τρόπων που τελικά λειτούργησαν οι εταίροι για να εδραιώσουν τις πολιτικές τους, όσο και οι εσωτερικοί του πολιτικοί αντίπαλοι για να κατοχυρώσουν τον μελλοντικό ηγετικό τους ρόλο.
Η ειλικρίνεια που θα επιδείξει είναι και αυτή που θα τον διασώσει πολιτικά, χωρίς να απωλέσει την λαϊκή δύναμη που κατέχει.
