Πάνω που είχα πιστέψει ότι η βλακεία είναι η ασθένεια της εποχής μας, τελικά αποδεικνύεται ότι πολλοί εκ των ανύπαρκτων, που πασχίζουν να γίνουν υπαρκτοί στην καμπούρα των υπαρχόντων αρχόντων, που τραβούν την προσοχή με την ύπαρξή τους, προφασίζονται νοητική υστέρηση για να αποκρύψουν σοβαρότερες διαταραχές.
Οι διαταραχές αυτές προκαλούν έντονη αναταραχή στον κοινωνικό περίγυρο, καθώς δεν περιορίζονται μόνο στο αεριζόμενο «κλουβί» εντός του εσωτερικού του κρανίου, αλλά αποτελούν και απόρροια ψυχιατρικών παθήσεων, με αποτέλεσμα έναν ταραχώδη βίο και θύματα όσους περιβάλλουν τους ταραξίες και τραβούν των παθών τους τον τάραχο.
Η ψυχολογική παθογένεια μπορεί να εκδηλωθεί με ποικίλους τρόπους σε ανθρώπους με υπερβάλλον πάθος προς τις ψυχονευρωτικές εμμονές τους και την παθολογική υπερπροσπάθεια να μετατρέψουν τον όχλο σε παθητικό αποδέκτη της παθιασμένης δίψας τους για προβολή και αυτοκυριαρχία.
Η κατηγορία των ανθρώπων που δεν παραδέχονται τα λάθη τους, δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα -πάσης φύσεως- και δεν καταδέχονται να αναπτύξουν διάλογο με εκείνους που δε δέχονται τις νοσηρές συνήθειές τους, αποτελεί αντικείμενο έρευνας της ψυχιατρικής κοινότητας, η οποία εξετάζει τις μη αποδεκτές αποκλίνουσες συμπεριφορές.
Η έμφυτη τάση των αυτοχαρακτηριζόμενων «φυσιολογικών», οι οποίοι φύονται στο έδαφος, μέχρι τη στιγμή που θα ανθίσουν και θα σου βγάλουν το μάτι με τα αγκάθια τους, στοχεύοντας στη σύμφυση αλήθειας και πλασματικής πραγματικότητας, προκαλεί το ενδιαφέρον και των φυσιοδιφών, που ερευνούν λεπτομερειακά τα φυτά, τα ορυκτά και τα ζώα.
Κοντολογίς, σε έναν μικρό τόπο, ο οποίος κατακλύζεται από κακομαθημένα στρουμφάκια, κακές μάγισσες που πιάνουν ψιλή κουβέντα με τον καθρέφτη τους, καλοζωισμένες σουπιές που πετούν το μελάνι τους, συγγενείς της Σταχτοπούτας που θέλουν σώνει και ντε να χωρέσει η ποδάρα τους στο γοβάκι και λοιπές κότες, που το ‘σκασαν, κάνουν την εμφάνισή τους και ξύλινα ανθρωπάκια, που μόλις πουν ψέματα, η μύτη τους μεγαλώνει.
Αυτό δεν είναι νησί, ούτε θεριό που κείτονταν στη θάλασσα. Είναι η Disneyland. Έτσι όπως πάμε, σε λίγο καιρό θα πωλούνται στην αγορά και προϊόντα με τους χαρακτήρες. Τετράδια, μολύβια, κούπες, ποτήρια, πετσέτες, ρόμπες. Πολλά εξ’ αυτών, θα διανέμονται δωρεάν με άλλες αγορές. Για παράδειγμα, αγοράζεις μια ηλεκτρική κουζίνα; Παίρνεις δώρο και έναν νάνο, μια Κρουέλα ή έναν Κουασιμόδο.
Ωστόσο, αυτός που προσπαθεί να κλέψει τη δόξα όλων των άλλων ηρώων, είναι ο Πινόκιο. Ένας χαρακτήρας που φαίνεται να εκφράζει την πλειοψηφία του τοπικού animation, καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που πιάνονται στα χέρια για το ποιος θα πρωτοφορέσει τη στολή του. Παντού συναντάς πελώριες μύτες σαν σπαθιά του Star Wars.
Η μόδα αυτή, η οποία τον τελευταίο χρόνο έχει πολυφορεθεί από την τοπική αφρόκρεμα συνοδεύεται και από το σύνδρομο Μινχάουζεν, όπως ορίζει η Ψυχοπαθολογία την «πλασματική» κατάσταση ασθενείας, την προκαλούμενη ή προσποιούμενη από το ίδιο το άτομο προς τον εαυτό του, που σκοπό έχει να επιστήσει την προσοχή, διαβεβαίωση, συμπάθεια κι ενασχόληση των γύρων του με τον ίδιο.
Ο πάσχων, δηλαδή, που προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις και να γίνει έστω και για λίγα δευτερόλεπτα ένα δημόσιο «πυροτέχνημα», σκαρφίζεται ιστορίες για αιμοδιψείς δράκους, λασπολόγες σαύρες, δηλητηριώδεις σφίγγες και άλλα μυθικά τέρατα, με σκοπό να πείσει ότι η βλακεία του είναι ανίατη κι ότι έχει το ακαταλόγιστο.
Σύμφωνα με την επιστήμη, οι μυθομανείς διακρίνονται για την ανασφάλεια τους, την χαμηλή τους αυτοεκτίμηση και την κακή αυτοεικόνα τους. Χρησιμοποιούν το ψεύδος και την κατά μέτωπο επίθεση εναντίον αυτών που προσπαθούν να τους πριονίσουν την –παρά φύσιν- «μύτη» τους, προκειμένου να αυξήσουν την προβολή του εαυτού τους στον κοινωνικό τους περίγυρο και να γίνουν αντικείμενο θαυμασμού και αποδοχής. Συνεπώς, το ψέμα δίνει τη δυνατότητα στον πάσχοντα να είναι αυτός που θα ήθελε να είναι και όχι αυτός που πραγματικά είναι. Κακότροπος, αγενής, αδαής, λίγος.
Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο σύνδρομο, προέρχεται από το βαρόνο Μινχάουζεν, πρωταγωνιστή του πασίγνωστου βιβλίου του Ροδόλφου Ράσπε, του 1785, που από ό,τι πληροφορηθήκαμε διαβάζεται και στα κομμωτήρια, την ώρα του ντεκαπαρίσματος. Μέχρι το μαλλί να γίνει κουνουπίδι, δύο κεφάλαια, τα έχεις ξεπετάξει.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι σε καμία περίπτωση, ο πάσχων δεν θα παραδεχτεί ότι ψεύδεται ή ότι έχει κάνει κάποιο λάθος, ακόμα κι αν του παρουσιάσεις αποδείξεις και ονόματα. Θέλει να πει το παραμύθι του και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να του στερήσει τη χαρά να γίνει «Ρούχλας, που είναι «λα». Ο Σεβαστιανός διηγείται στη γραμμή του «σι» και στο «μι» τραγουδάει παραμύθια η Μελιά. Και κάπως έτσι, νομίζουν ότι η Παρασκευούλα θα πάει για ύπνο και εις άλλα με υγεία.
Οπότε σε αυτή την περίπτωση, αφήνεις τον «βοσκό» να αραδιάσει όσα ψέματα θέλει και όταν ο λύκος δεν χορτάσει με το κοπάδι που θα ξεκληρίσει και τον πάρει στο κατόπι, άφησέ τον στην εξώπορτα, να χτυπάει τα κουδούνια.
