Μία καλή ιστορία επιβάλλεται να έχει θέμα, κεντρικό χαρακτήρα, πρόσωπα που τον περιβάλλουν, σκηνικό, πλοκή, οπτική γωνία και ύφος. Πολλά εξ’ αυτών, διαμορφώνονται και παγιώνονται κατά την πορεία της δημιουργικής διαδικασίας. Ωστόσο ο συγγραφέας δεν κάνει ρούπι, εάν πρώτα δεν έχει καταλήξει στο θέμα που θα αναπτύξει και στους ήρωες, που θα μας απασχολήσουν για όσο διαρκέσει ένα βιβλίο, μία ταινία ή ένα τηλεοπτικό σήριαλ. Υποχρέωσή του είναι να διαχωρίσει τον έναν χαρακτήρα από τον άλλον, έτσι ώστε να είναι ευδιάκριτες στον αναγνώστη ή τον θεατή οι ομοιότητες και οι διαφορές τους.
Η συνταγή αυτή εφαρμόζεται επιτυχώς στην «Χιονάτη και τους επτά νάνους». Κοινό χαρακτηριστικό των νάνων είναι ότι κανείς τους δεν μπορεί να παίξει μπάσκετ. Η Ντίσνεϊ όμως δεν εστιάζει στη σωματική διάπλασή τους, αλλά στα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητά τους και καθιστούν τον καθένα από αυτούς, μοναδική και ανεξάρτητη οντότητα. Η Χιονάτη, λοιπόν, δεν έχει δίπλα της επτά τυχαίους νάνους που μιλούν, αντιδρούν και σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά τον Γκρινιάρη, τον Σοφό, τον Χαζούλη, τον Ντροπαλό, τον Συναχωμένο, τον Υπναρά και τον Χαρούμενο.
Αρκετά χρόνια μετά, κάνει την εμφάνισή της η Γιαπωνέζα Sailor Moon, η οποία από κοινού με άλλες ενζενί πολεμίστριες έχει καθήκον να προστατέψει τη γη από το σκοτεινό βασίλειο. Η Προστάτιδα της Αγάπης και της Δικαιοσύνης, η Προστάτιδα του Νερού και της Σοφίας, η Προστάτιδα της Φωτιάς και του Πάθους (ουουου), η Προστάτιδα της Αστραπής και της Δύναμης και το υπόλοιπο παρθεναγωγείο καλούνται να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να εξολοθρεύσουν το κακό. Σαν να λέμε, λοιπόν, ότι η καθεμία έχει τον δικό της ρόλο.
Η ίδια τακτική ακολουθείται όχι μόνο σε προϊόντα μυθοπλασίας, αλλά και σε πραγματικό πλαίσιο, με πρωταγωνιστές αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της διπλανής πόρτας που έχουν τη στόφα αγαπημένων ηρώων της εγχώριας και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι άνθρωποι αυτοί, που καλούνται να συμπράξουν για να σώσουν τον τόπο από τους λίγους και τους κακούς που θέλουν να τους κλέψουν την εξουσία και ταυτόχρονα να πάνε καλεσμένοι στην Τατιάνα, διατηρούν καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής τους, τα στοιχεία για τα οποία έχουν «αγαπηθεί» και χαραχθεί στη μνήμη του κοινού.
Το «κοριτσάκι με τα σπίρτα» που αναλαμβάνει από τη μία ημέρα στην άλλη τη διαχείριση μαγαζιού με αναπτήρες, χωρίς όμως να θεωρείται από το σύνολο ικανή επιχειρηματίας. Ο «φτωχούλης του Θεού» που επί σειρά ετών παλεύει με το σύστημα, υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα των ευπαθών κοινωνικών ομάδων και της καταπονημένης εργατιάς. Ο «αρχοντοχωριάτης» που παρατηρεί τους γύρω του και σχολιάζει ξιπασμένα στον διπλανό του τις κατ’ αυτόν πρωτόγονες συμπεριφορές και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου τοποθετήσεις, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνονται με τις δικές του πνευματώδεις επισημάνσεις, που μοιράζεται με το πλήθος μονάχα για να ικανοποιήσει το «εγώ» του. Ο «ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι που βλέπει απλωμένη μπουγάδα, την περνάει για «φάντασμα» και πέφτει με το ποδήλατο μέσα στην τρύπα της ανάπλασης. Ο «διάβολος κατσάρωνε πάντα», ο οποίος τιμωρεί τους ασεβείς, τους ανυπότακτους και εκείνους που απαξιώνουν και υποβαθμίζουν τον ρόλο του απουσιολόγου. Και πολλοί ακόμα που έχουν το ελεύθερο να βρίζουν, να προσβάλουν, να τιμωρούν, να δυσκολεύουν τη ζωή των υπολοίπων και στην τελική, να κάνουν ό,τι μα ό,τι γουστάρουν γιατί πολύ απλά είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες του μυθιστορήματος που εσύ αγόρασες και που έχει ακόμα τέσσερις τόμους για να ολοκληρωθεί.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μία μεγάλη ανατροπή. Οι δικοί σου μαχητές δεν πολεμούν τόσο καιρό το κακό, γιατί πολύ απλά αυτό βασιλεύει μέσα τους. Όσο κι αν σου φαίνεται μάπα το εργάκι, όσο κι αν θέλεις να το κάνεις προσάναμμα για το τζάκι, δυστυχώς είσαι υποχρεωμένος να το φτάσεις μέχρι τέλους. Καλό διάβασμα!
