Να ξέρεις φίλε μου πως κάτι μαγικό συνέβη και ξαφνικά εξαφανίστηκαν όλοι οι καθρέφτες!
Ναι σου λέω. Δεν υπάρχει καθρέφτης ούτε για δείγμα!
Κάθε σχήματος και κάθε μεγέθους.
Οι μικροί, του μπάνιου, οι διακοσμητικοί, του τοίχου, της ντουλάπας....όλοι.
Μόνο κάτι παραμορφωτικοί έμειναν, γιατί τελικά είναι οι μόνοι που εξυπηρετούν!
Κάποτε ήταν αλλιώς. Υπήρχαν ακόμα αυτοί που πίστευαν στα παραμύθια και τις Χιονάτες, αλλά υπήρχαν και κάτι κακιασμένες που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μοστράρουν την μούρη τους ρωτώντας συνεχώς “καθρέφτη-καθρεφτάκι μου...”, μεταλαμπαδεύοντας την φράση ως στοιχείο αναγνώρισης της εκμεταλλεύσιμης ανοησίας, από όσους ποντάρουν στην ικανοποίηση της γυναικείας φιλαρέσκειας!
Όμως πέραν του επιφανειακού, του φαίνεσθαι και της μόστρας, ο καθρέφτης εξυπηρετεί έναν ακόμα μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο ρόλο. Σε παρουσιάζει ενώπιον σου!
Έτσι εξηγείται γιατί πλέον αυξάνονται όλοι αυτοί που αποφεύγουν τους καθρέφτες.
Υψωμένα δάχτυλα, αυτών που δεν έχουν να δείξουν τίποτε άλλο πέραν του δάχτυλου, κάνουν υποδείξεις.
Υστερικές φωνές, από αυτούς που έχουν μάθει να λειτουργούν ως πρόθυμοι παπαγάλοι, εξαπολύουν κατηγορητήρια.
Στομφώδη λόγια, κάποιων τυχαίων και απαίδευτων παραγοντίσκων, ασκούν κριτική.
Απαξιωτικά βλέμματα, τυχάρπαστων και ευκαιριακών λακέδων, περιφρονούν την ποιότητα.
Αλαζονικές κινήσεις, όσων παρακλητικά ικετεύουν για αναγνώριση, κομπάζουν την ανοησία τους.
Όλοι αυτοί έχουν πάντοτε στο στόχαστρο τους άλλους. Όσους δεν ικανοποιούν τα δικά τους σχέδια. Όσους δεν συμμερίζονται τις δικές τους απόψεις. Όσους αντιτίθενται στις δικές τους βλέψεις. Όσους δεν εξυπηρετούν τις δικές τους σκοπιμότητες.
Και βέβαια πάντοτε αγνοώντας επιδεικτικά την δική τους άγνοια, μικρότητα, έλλειψη, αμάθεια.....
Και να που έρχονται να πούν τι; Να απαξιώσουν, να υποδείξουν, να απαξιώσουν, να κριτικάρουν, να περιφρονήσουν ποιούς; Να κομπάσουν, να καυχηθούν, να περιαυτολογήσουν για τι;
Τόσο σπάνιο αντικείμενο ο καθρέφτης!
Που να τον βρουν, έτσι απλά για να ρίξουν μια ματιά.
Δεν χρειάζεται να κοιταχτούν για πολλή ώρα, ούτε να κάνουν ενδελεχή ενδοσκόπηση. Μόνο για λίγο, να αντικρίσουν φευγαλέα το είδωλο τους.
Τόσο πολύ τους τρομάζει η αλήθεια τους;
Ή μήπως τελικά εγώ έχω κάνει λάθος και κοιτούν συνεχώς το καθρεφτάκι τους ρωτώντας και ξαναρωτώντας “καθρέφτη-καθρεφτάκι μου....” και νομίζουν ότι δεν υπάρχει άλλος αξιότερος, καλύτερος, σημαντικότερος, ουσιαστικότερος και πολλά περισσότερα -οτερος από αυτούς;
Ας τους πει βρε παιδιά κάποιος ότι στο παραμύθι υπάρχει και η Χιονάτη και στην τελική-τελική παραμύθι είναι και ας τους δώσει επιτέλους έναν κανονικό καθρέφτη!
Ναι ρε Φοίβο, πόσο δίκιο έχεις:
“Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη
που με εμποδίζει ότι είναι πίσω του να δω
Δεν έχω δει ποτέ μου πιο μεγάλο ψεύτη
και το χειρότερο είναι όμοιος εγώ”.
