Με τι εκκωφαντικό θόρυβο διασπώνται οι πολιτικές φούσκες, που αιωρούνται πάνω από κοινωνίες, από λαούς, από έθνη, όταν διογκώνεται πέραν του ανεκτού ο αέρας που περιέχουν!
Πέραν ακόμα και των φυσικών νόμων, παρατηρείται μία τόσο ηχηρή διάσπαση του τίποτε, που τρομάζει!
Αυτό ο αέρας, που βρίθει μικροσωματιδίων και μικροβίων, πέραν του να πλασάρεται ως “αέρας κοπανιστός” δεν προσφέρει τίποτε περισσότερο εκτός της δημιουργικής προοπτικής κάθε είδους φούσκας!
Το υπόβαθρο της δημιουργίας και της διατήρησης των φουσκών κατασκευασμένο και συνεχώς ενισχυόμενο από αεριτζίδικες πολιτικές.
Σε όλες τις βαθμίδες των πολιτικοοικονομικών διαχειριστών, από την ανώτερη χρηματοοικονομική διακυβέρνηση του πλανήτη, έως τον ύστατο τοπικό πολιτικό εκπρόσωπο, η πρακτική ίδια και γνωστή, που αναλόγως του επιπέδου και του βεληνεκούς του ασκούντος την εξουσία, είτε παραπέμπει σε συνήθειες συνοικιακού κομμωτηρίου, με το ηχηρό μάσημα της τσίχλας και την ακόμα ηχηρότερη δημιουργία και σκάσιμο της τσιχλόφουσκας, είτε σε διογκώσεις της ουροδόχου φούσκας, που αδειάζει ανεπιφυλάκτως και αδιακρίτως, πολλές δε φορές και εσκεμμένα, επί των κεφαλών του λαού.
Σε ποιούς και γιατί επιτρέπεται, ελέω ψήφου, ανοχής, άγνοιας, αδυναμίας, να ασκούν πολιτικές φούσκας, είτε σε ότι αφορά την τεχνητή δημιουργία της με χρηματιστηριακούς όρους, με αποκλειστική σκοπιμότητα το κέρδος, είτε την πραγματική υπόσταση των ασκούντων την εξουσία, λόγω των βασικών ελλειμμάτων που έχουν ως άτομα;
Όσο πιο στενά τα όρια άσκησης εξουσίας, τόσο πιο ξεκάθαρα τα στοιχεία που οριοθετούν την φούσκα, καθώς στο μικρόκοσμο της τοπικής εξουσίας, η κενότητα, η ανικανότητα, η ανεπάρκεια, η ατέλεια, η αδυναμία...αποτελούν κύρια και κραυγαλέα στοιχεία πολλών εκ των διοικούντων.
Σαφώς και δεν μπορεί να ισχύσει η γενίκευση ούτε σε αυτή την περίπτωση, όμως είναι τόσα πολλά τα δείγματα των σκανδαλωδώς και απροκαλύπτως υπερφίαλων ταγών, οι οποίοι περιφέρουν θρασύτατα την ανυπαρξία μίας έστω στοιχειώδους γνώσης και κυρίως την παντελή έλλειψη ηθικής τους.
Με τεχνητές κραυγές λαϊκισμού και δακρύβρεχτες ερμηνείες μελό ρόλων, το μόνο που επιβεβαιώνουν είναι η πλήρης κενότητα πολιτικής αξίας και βαρύτητας, που θα έπρεπε να διαθέτουν.
Μικροί και τραγικοί στη διαχείριση όχι μόνο του δημόσιου βίου, όπως εκ του λαού έχουν ταχθεί, αλλά κυρίως της ίδιας τους της κενότητας, ψάχνουν εναγωνίως κάθε δικονομικό δεκανίκι για να υποβαστάξουν την καταρρέουσα παρουσία τους στα κοινά.
Με νευρωτικές κορώνες παροξυσμικής αντιμετώπισης κάθε κατάστασης που τους προδίδει, διατρανώνουν με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο, την ψυχωτική τους εξουσιαστική εμμονή.
Είναι τουλάχιστον στοιχειώδες, οι ασκούντες την εξουσία να σέβονται πρωτίστως τα συμφέροντα αυτών που τους εξέλεξαν και να μετουσιώνουν σε πράξη την ρήση του Τόμας Τζέφερσον ότι “Όταν κάποιος καταλαμβάνει ένα δημόσιο αξίωμα, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δημόσιο κτήμα”.
Η δημόσια συμπεριφορά τους, οι δημόσιες πράξεις τους, ο δημόσιος αρθρωμένος λόγος τους και η δημόσια εικόνα τους οφείλουν να επιβεβαιώνουν ότι είναι αντάξιοι της εξουσίας που κατέλαβαν.
“Αρχής τετευχθώς, ίσθι ταύτης άξιος”.
