Το πετρέλαιο επέστρεψε πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, αλλά αυτή τη φορά το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην αριθμητική της αγοράς ενέργειας. Δεν πρόκειται απλώς για ακόμη ένα ανοδικό ξέσπασμα που θα μπορούσε να απορροφηθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες από τα αποθέματα, την πτώση της ζήτησης ή την αλλαγή των θαλάσσιων διαδρομών.
Το νέο ενεργειακό σοκ απειλεί να ανατρέψει συνολικά το οικονομικό αφήγημα των τελευταίων μηνών: την αποκλιμάκωση του πληθωρισμού, τη σταθεροποίηση του κόστους δανεισμού και την προοπτική μιας ομαλής προσγείωσης της παγκόσμιας οικονομίας.
Το Brent ξεπέρασε την Πέμπτη τα 100 δολάρια για πρώτη φορά από τον Μάιο, ενώ το αμερικανικό αργό σημείωσε άνοδο 6,2%, στα 92,19 δολάρια. Οι τιμές παραμένουν ακόμη χαμηλότερες από τα 128 δολάρια του 2022 και το ιστορικό υψηλό των 146 δολαρίων πριν από τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.
Όμως οι μηχανισμοί που μέχρι σήμερα εμπόδιζαν μια ανεξέλεγκτη άνοδο έχουν αρχίσει να χάνονται ταυτόχρονα.
Αυτό είναι το στοιχείο που καθιστά τη σημερινή συγκυρία ιδιαίτερα επικίνδυνη. Οι εναλλακτικές διαδρομές μεταφοράς κλείνουν, η ασφάλιση των πλοίων γίνεται προβληματική, η Ρωσία αφαιρεί diesel από την αγορά, τα παγκόσμια αποθέματα μειώνονται και η Κίνα πλησιάζει στο χρονικό σημείο κατά το οποίο θα πρέπει να επιστρέψει δυναμικά στις εισαγωγές.
1. Το σοκ της προσφοράς: Δύο κρίσιμα περάσματα υπό πίεση
Στην πρώτη φάση του πολέμου με το Ιράν, η παγκόσμια αγορά κατάφερε να αποφύγει το χειρότερο. Η κυκλοφορία πετρελαίου μέσω των Στενών του Ορμούζ περιορίστηκε σημαντικά, αλλά οι παραγωγοί και οι εταιρείες μεταφοράς βρήκαν εναλλακτικές λύσεις.
Περίπου 7 εκατ. βαρέλια ημερησίως διοχετεύθηκαν μέσω αγωγών προς την Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας τον Περσικό Κόλπο, σύμφωνα με την JPMorgan. Η αγορά βασίστηκε στην πεποίθηση ότι, ακόμη και αν ένας ενεργειακός διάδρομος έκλεινε, το πετρέλαιο θα έβρισκε τελικά διαφορετικό δρόμο προς τους καταναλωτές.
Αυτή η βεβαιότητα υποχωρεί. Οι επιθέσεις του Ιράν σε δεξαμενόπλοια έχουν παγώσει το μεγαλύτερο μέρος της κίνησης αργού μέσω των Στενών του Ορμούζ. Παράλληλα, η πίεση των Χούθι στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ απειλεί και τη βασική εναλλακτική οδό μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, από την οποία εξαρτώνται περίπου 5 εκατ. βαρέλια ημερησίως σαουδαραβικού πετρελαίου.
Η Σαουδική Αραβία μπορεί να κατευθύνει μέρος του πετρελαίου βορειότερα και στη συνέχεια μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Ωστόσο, τα μεγαλύτερα, πλήρως φορτωμένα δεξαμενόπλοια δεν μπορούν να περάσουν λόγω περιορισμών στο βάθος. Η μεταφόρτωση σε μικρότερα πλοία αυξάνει το κόστος και προκαλεί μεγάλες καθυστερήσεις.
Μια μεταφορά που κανονικά απαιτεί περίπου τέσσερις εβδομάδες μπορεί να χρειαστεί οκτώ, εφόσον το πλοίο αναγκαστεί να κινηθεί μέσω της Μεσογείου ή να κάνει τον γύρο της Αφρικής.
Η καθυστέρηση αυτή ισοδυναμεί με πραγματική συρρίκνωση της προσφοράς. Το πετρέλαιο μπορεί να υπάρχει, αλλά δεν φτάνει στην αγορά τη στιγμή που χρειάζεται.
2. Ασφάλιση και μεταφορές: Όταν το πετρέλαιο παγιδεύεται
Στις προηγούμενες φάσεις της σύγκρουσης, οι ναυτιλιακές εταιρείες πλήρωναν υψηλά ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου. Το κόστος ήταν βαρύ, αλλά η κάλυψη εξακολουθούσε να παρέχεται και τα πλοία μπορούσαν, έστω και με μεγάλη επιβάρυνση, να πραγματοποιούν το ταξίδι.
Πλέον το πρόβλημα δεν είναι μόνο η τιμή της ασφάλισης. Είναι το κατά πόσο μπορεί να υπάρξει ασφάλιση.
Το Ιράν έχει ανακοινώσει ότι προτίθεται να επιβάλει εκ νέου διόδια ύψους 1 έως 2 δολαρίων ανά βαρέλι στα πλοία που διέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ. Για ένα μεγάλο δεξαμενόπλοιο, το ποσό μπορεί να φτάσει σε εκατομμύρια δολάρια.
Η Lloyd’s Market Association έχει προειδοποιήσει ότι η καταβολή τέτοιων διοδίων ενδέχεται να παραβιάζει τις αμερικανικές κυρώσεις. Μια πληρωμή προς το Ιράν μπορεί, επομένως, να ακυρώσει ολόκληρο το ασφαλιστήριο συμβόλαιο του πλοίου.
Οι ναυτιλιακές βρίσκονται έτσι παγιδευμένες. Αν πληρώσουν, κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Αν δεν πληρώσουν, αντιμετωπίζουν την απειλή επίθεσης.
Το αποτέλεσμα είναι ότι το κλείσιμο των Στενών δεν χρειάζεται να είναι απόλυτο ή επίσημο. Αρκεί ο κίνδυνος να γίνει τόσο μεγάλος, ώστε πλοιοκτήτες, ναυλωτές και ασφαλιστές να θεωρήσουν τη διέλευση οικονομικά και νομικά αδύνατη.
Σε μια αγορά στην οποία σχεδόν κάθε βαρέλι πρέπει να μεταφερθεί με συγκεκριμένο πλοίο, συγκεκριμένη ώρα και συγκεκριμένη ασφαλιστική κάλυψη, η αβεβαιότητα λειτουργεί σαν φυσικός αποκλεισμός.
3. Η ρωσική διάσταση: Η κρίση του diesel γίνεται παγκόσμια
Το ενεργειακό πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη Μέση Ανατολή. Οι ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια και στον τερματικό σταθμό της Caspian Pipeline Consortium στη Μαύρη Θάλασσα έχουν δημιουργήσει ένα δεύτερο μέτωπο πίεσης στην αγορά.
Η Ρωσία, αντιμέτωπη με ελλείψεις καυσίμων στο εσωτερικό της, απαγόρευσε τις εξαγωγές diesel. Πριν από την απαγόρευση εξήγε περίπου 800.000 βαρέλια ημερησίως, ποσότητα που αντιστοιχούσε σχεδόν στο 12% των παγκόσμιων θαλάσσιων αποστολών diesel.
Η απώλεια αυτή έχει μεγαλύτερη σημασία από όση υποδηλώνει η απλή σύγκριση των όγκων. Το diesel δεν αφορά μόνο τους οδηγούς αυτοκινήτων. Κινεί φορτηγά, πλοία, γεωργικά μηχανήματα, κατασκευαστικό εξοπλισμό και μεγάλο μέρος της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Όταν αυξάνεται η τιμή του, το κόστος δεν μένει στο πρατήριο. Μεταφέρεται στα τρόφιμα, στις μεταφορές, στα οικοδομικά υλικά, στη βιομηχανική παραγωγή και τελικά σχεδόν σε κάθε προϊόν που φτάνει στο ράφι.
Στις ΗΠΑ, η μέση τιμή του diesel έχει φτάσει περίπου στα 5,21 δολάρια το γαλόνι, αυξημένη κατά 39% μέσα σε έναν χρόνο. Η βενζίνη έχει επίσης επιστρέψει πάνω από τα 4 δολάρια το γαλόνι.
Οι επιθέσεις στη Μαύρη Θάλασσα απειλούν επιπλέον να απομακρύνουν έως και 1,7 εκατ. βαρέλια αργού ημερησίως από την αγορά. Υπό κανονικές συνθήκες, η απώλεια αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί διαχειρίσιμη. Όταν, όμως, συμπίπτει με τη διακοπή των διαδρομών του Ορμούζ και της Ερυθράς Θάλασσας, αποκτά δυσανάλογα μεγάλη σημασία.
naftemporiki.gr
