Πάντοτε θαύμαζα τους ευφυείς ανθρώπους. Αυτούς τους δυσεύρετους τύπους, που το μυαλό τους κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο πλήθος των ανόητων.
Η σκέψη σε εγρήγορση, ένα μυαλό πολύστροφο, η οξύνοια είναι τα στοιχεία των ευφυών.
Μέσα στο πλήθος των αδαών και ανοήτων, που πασχίζουν εναγωνίως να επιδείξουν κάτι παραπάνω από αυτό που είναι και ουσιαστικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιβεβαιώνουν την βλακεία τους, ξεχωρίζεις την σιωπηρή αταραξία του ευφυούς, που καταμαρτυρά και την πραγματική του υπεροχή.
Συχνά απαξιωτικός, επιδιώκει να κρατά αποστάσεις από την ανοησία, την οποία διακρίνει από μακριά και την αποφεύγει προκλητικά, για να μην έρθει σε θέση να επικρίνει.
Κατά περίπτωση είρων, όπου και όταν απαιτούνται απαντήσεις για ότι τον θίγει, επιβεβαιώνοντας τον Ζαν Πωλ Ρίχτερ ότι «Η ειρωνεία και η ευφυΐα είναι αδελφές εξ αίματος».
Ιδιαιτέρως σιωπηλός, κρατά αποστάσεις από την κοινωνική, πολιτική, προσωπική «φασαρία», χωρίς να κρύβει την πλήξη που αυτή του προκαλεί, αλλά αντιθέτως να κρύβει επιμελώς το εύρος του μυαλού του.
Με προσωπικές ερινύες που τον κατατρέχουν, σπανίως ευτυχεί, ενώ προτιμά τον ρόλο του μοναχικού λύκου, χωρίς να κρύβει συχνά και την απογοήτευση του για την μη εκπλήρωση των υψηλών προσδοκιών που ο ίδιος θέτει για τον εαυτό του.
Πιστός τηρητής των πιστεύω του, θέτει τις προσωπικές του αξίες ως το απόλυτο μέγεθος μέτρησης της αξιοπρέπειας του.
Ξέρει να ρισκάρει, να δοκιμάζεται, να παραδέχεται την αποτυχία, να ακούει, να αυτοβελτιώνεται, να αναγνωρίζει τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του, να αυτοσαρκάζεται, να κρίνει, να σπαταλά, να αμφιβάλει.
Και φυσικά να μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Δεν γίνεται λόγος για τους έξυπνους, αλλά για τους ευφυείς, καθώς εξυπνάδα μπορεί να διαθέτει κι ένας βλαξ.
Όταν οι συγκυρίες βοηθούν στο να γνωρίσεις έναν τέτοιον άνθρωπο, τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον παρατηρήσεις, να τον μελετήσεις και ίσως να καταφέρεις να κερδίσεις κάτι.
Κι εκεί που νιώθεις ικανοποιημένος έρχεται η λεπτομέρεια για να σου τα ανατρέψει όλα.
Ο ευφυής, με όλα τα χαρακτηριστικά που ήδη επισημάνθηκαν και είναι αυτά που διαμορφώνουν το προφίλ του, ξεχνά.
Ξεχνά ότι γύρω του υπερέχει η ανοησία, άρα οι τρόποι έκφρασης του δεν γίνονται κατανοητοί σε όλο τους το εύρος, αλλά περιορίζονται στα μέτρα που μπορεί να φτάσει η αντίληψη των ανόητων. Τότε παραφράζεται ο λόγος του, πολύ μακράν του πραγματικού του νοήματος, με αποτέλεσμα ο δικός του έπαινος να καταλήγει σε μομφή.
Ξεχνά ότι η δική του οπτική των πραγμάτων ξενίζει και πολλές φορές προκαλεί. Τότε αυτή υποβαθμίζεται μέχρι του σημείου που μπορεί να γίνει ανεκτή, καταλήγοντας να προκαλεί την χλεύη των βλακών κατά όσων εκείνος υπερασπίζεται.
Ξεχνά κυρίως ότι το να «πέφτει» σε σφάλματα εξυπνακισμών, προς χάρην εντυπωσιασμού, το μόνο που καταφέρνει είναι να βγάζει πλαστή την ευφυΐα του και να προκαλεί απογοήτευση.
