Ό,τι έχομε πολύτιμο το φυλάμε ως κόρην οφθαλμού. Θέτομε αλλεπάλληλα στρώματα φύλαξης. Αν κάποιος μπορέσει να περάσει το ένα στρώμα να βρει μπροστά του το επόμενο. Στη χώρα μας το πιο πολύτιμο που διαθέτομε είναι οι βουλευτές και υπουργοί μας. Αυτούς φυλάμε να μην πάθουν τίποτα με αλληλοδιάδοχα μέτωπα για την προστασία τους.
Η πλειοψηφία της βουλής ορίζει την κυβέρνηση, πρωθυπουργό και υπουργούς. Μ΄ αυτό τον τρόπο οι δύο από τις τρεις εξουσίες μας, εκτελεστική (κυβέρνηση) και νομοθετική (βουλή) συμπίπτουν. Η πλειοψηφία της βουλής είναι δύσκολο να απορρίψει ένα νομοσχέδιο ή να ελέγξει μια κυβέρνηση την οποίαν η ίδια έχει εκλέξει. Παρ΄ όλα αυτά, δεν αποκλείεται να παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη ένα μέλος της κυβέρνησης. Τότε θα λάμψει η αλήθεια! Θα λάμψει όντως; Μα τους επικεφαλής της δικαιοσύνης, Προέδρους του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τους έχει επιλέξει το Υπουργικό Συμβούλιο. Όμως, παρά τον ακρωτηριασμό των ευθυνών του Ανώτατου Άρχοντα, του Προέδρου της Δημοκρατίας, κάτι θα μπορούσε να κάνει αυτός. Αλλά τον Ανώτατο Άρχοντα τον αποφασίζει το κόμμα που πλειοψηφεί. Πώς λοιπόν να επέμβει εναντίον εκείνου που τον διόρισε; Το κράτος μας δεν είναι «προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία» όπως ισχυρίζεται το σύνταγμά μας, ούτε καν ρεπούμπλικά (Hellenic Republic) πού λέμε επίσημα διεθνώς, αλλά μια εκλεγόμενη μοναρχία (του πρωθυπουργού).
Παρ΄ όλα τα παραπάνω, δεν αποκλείεται ένας υπουργός ή βουλευτής να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να κρίνεται από την (έστω και υπό πίεση) δικαιοσύνη. Τώρα θα πρέπει να υπάρξουν μηχανισμοί κωλυσιεργείας. Να ένας: Η «Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας». Δεν επιβάλλει ποινές. Αντικείμενο της επιτροπής είναι ιδίως να μελετά τις δικογραφίες και να συντάσσει εκθέσεις προς τη Βουλή επί αιτήσεων άρσεως ασυλίας Βουλευτών. Φυσικά η σύνθεσή της είναι ίδια με της βουλής. Δηλαδή κριτής σ΄ αυτήν είναι ο κρινόμενος. Υπάρχουν όμως και άλλοι μηχανισμοί. Υπάρχει η «Εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή» από βουλευτές τους οποίους διορίζει η Βουλή. Η εξεταστική Επιτροπή αποδίδει πολιτικές ευθύνες και αν βρεθούν αποχρώσες ενδείξεις για ποινικές ευθύνες τότε ζητάει από τη Βουλή να συσταθεί «προανακριτική επιτροπή». Αυτή πια, με μέλη από την πλειοψηφία της βουλής, ερευνά για αποχρώσες ενδείξεις ποινικών ευθυνών, λειτουργώντας ως ανακριτικό όργανο, σαν εισαγγελέας.
Ακόμη και αυτές οι διαδικασίες έχουν περιορισμένη δυνατότητα, που καθορίζεται από τον υπέρτατο νόμο του κράτους, το Σύνταγμα. Και αυτό αφιερώνει δύο άρθρα του για το θέμα:
Αρθρο 62: Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος.
Άρθρο 86: Μόνο η Βουλή των Ελλήνων έχει το δικαίωμα να ασκεί διώξεις για ποινικά αδικήματα μελών της Κυβέρνησης.
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, οι βουλευτές και τα μέλη της κυβέρνησης έχουν πολύ ισχυρή προστασία από το νόμο. Μήπως όμως τη δικαιούνται;
Στην Ελληνική, αλλά και στην παγκόσμια, ιστορία υπάρχουν άφθονα παραδείγματα δολοφονίας των αρχόντων. Π.χ. Ελλάδα, Ιωάννης Καποδίστριας, Γεώργιος Α’, Ελευθέριος Βενιζέλος κλπꞏ ΗΠΑ, Λίκολν (Abraham Lincoln), Κένεντι (John Fitzgerald Kennedy) κλπ. Αλλά και, χωρίς απειλή για τη ζωή τους, οι Υπουργοί έχουν κύρια αποστολή τους να επιλέγουν προβλήματα και να σχεδιάζουν λύσεις (νομοσχέδια) που η βουλή θα αποφασίσει αν θα γίνουν νόμοι. Η κάθε αντιπολίτευση επομένως μπορεί να εγείρει προβλήματα ποινικών ευθυνών για τους υπουργούς, ώστε αυτοί να ασχολούνται με την υπεράσπισή τους, αντί με τα προβλήματα του κράτους και η κυβέρνηση να αποτύχει, για να αντικατασταθεί από την αντιπολίτευση. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Όμως αντιμετωπίζεται με τα ισχύοντα μέσα;
Όλα για το λαό! Σε όλα τα παραπάνω πουθενά δεν εμπλέκεται ο λαός. Μόνον η βουλή. Και η βουλή ΔΕΝ εκφράζει τη βούληση του λαού. Ο λαός εκλέγει τους βουλευτές μεταξύ υποψηφίων που έχουν προεπιλεγεί από τα κόμματα. Και τα κόμματα έχουν προεπιλεγεί από ποικίλα συμφέροντα. Πρακτικά δεν είναι δυνατή η ύπαρξη ενός κόμματος χωρίς τη στήριξή του από οικονομικούς απαραιτήτως, αλλά και άλλους παράγοντες (όπως επικοινωνιακούς, στρατιωτικούς κλπ). Μια βουλή αποτελούμενη από εκλεγμένους βουλευτές ΔΕΝ αντιπροσωπεύει τη βούληση του λαού, του συνόλου των πολιτών. Και το νομικό πλέγμα του συστήματος προστατεύει την αυθαιρεσία του να ενεργεί ερήμην του λαού.
Το να μην είναι οι υπουργοί βουλευτές δεν αποτελεί λύση. Πάλι η κυβέρνηση θα έχει εκλεγεί από την πλειοψηφία της βουλής. Πάλι οι βουλευτές θα μπορούν να εκβιάζουν τους υπουργούς και αυτοί να πουλούν εξυπηρέτηση εισπράττοντας την εκβιαστική ψήφο εκείνων, (ή κάνεις αυτό που σου ζητώ ή δεν ψηφίζω το νομοσχέδιό σου). Αυτό είναι το πελατειακό κράτος στο οποίο η αρχή που περιγράφηκε (εξυπηρέτηση έναντι ψήφου) εκτείνεται στην εκλογή των βουλευτών.
Η λύση υπάρχει βέβαια, αν είμαστε Έλληνες, με την παιδεία των προγόνων μας. Ο Αριστοτέλης είναι σαφής: «Λέγω δ΄ οἷον δοκεῖ δημοκρατικὸν μὲν εἶναι τὸ κληρωτὰς εἶναι τὰς ἀρχὰς, τὸ δ΄ αἱρετὰς ὀλιγαρχικὸν» και «Ἒχει δὲ καὶ περὶ τὴν αἳρεσιν τῶν ἀρχόντων τὸ ἐξ αἱρετῶν αἱρετούς ἐπικίνδυνον». Στη δημοκρατία οι άρχοντες (βουλευτές και ποινικοί δικαστές) κληρώνονται, ενώ στην ολιγαρχία εκλέγονται. Και η εκλογή των αρχόντων μεταξύ προεπιλεγμένων (από τα κόμματα στο σύστημά μας) είναι επικίνδυνο.
Προστασία των μελών της εξουσίας πρέπει να υπάρχει. Θυμίζω ότι ως και εισαγγελέας έχει εκτελεστεί από οργισμένο άτομο. Μια προστασία των υπουργών θα ήταν η αυτόματη παραπομπή για δυσφήμιση, με αυστηρές ποινές, σε καθένα που ασκεί ποινική δίωξη τους, αν δεν μπορέσει να την αποδείξει στο δικαστήριο. Έτσι, μόνο άριστα τεκμηριωμένη δίωξη υπουργών θα επιδιώκεται. Ένα άλλο μέτρο που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας ήταν η ευθυνοδοσία, ιδιαίτερα για τους Στρατηγούς που εκλέγονταν, αφού για τη δουλειά που τους ήθελαν δεν ήταν κατάλληλος ένας τυχαίος που κληρώθηκε. Έπρεπε να δηλώσουν τις περιουσίες τους πριν από την εκλογή τους και μετά τη λήξη της θητείας τους. Σ΄ εμάς, αντίθετα από τους ποινικούς δικαστές και τους βουλευτές που, για την αποστολή τους δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις ή εμπειρία, για τις αστικές και διοικητικές υποθέσεις όπως και για την κυβέρνηση απαιτείται να υπάρχει τεκμηριωμένη γνώση και εμπειρία και εκλογή μεταξύ αυτών που έχουν τέτοια προσόντα.
Η κλήρωση των βουλευτών είναι ασύμβατη με το πελατειακό κράτος και τη διαπλοκή των βουλευτών. Κύριο μειονέκτημα είναι η δυσκολία στη λήψη αποφάσεων, αφού η συμπολιτευόμενοι βουλευτές δεν υπόκεινται σε κομματική πειθαρχία. Αλλά ούτε και οι αντιπολιτευόμενοι υπόκεινται σε αντικυβερνητική κομματική πειθαρχία.
