Ήταν όλοι εκεί. Και θα συνεχίσουν να είναι όλοι εκεί. Εκεί για τη φωτογραφία, το αναμνηστικό, που θα στέκει περήφανο σε κάποιο συρτάρι, την ιστορία που θα έχουν να λένε περήφανα στους φίλους και τους γνωστούς. Ήταν όλοι εκεί.
Σε κάθε αθλητική διοργάνωση, που τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, τοπικής και μη, που είναι κάτι μεγάλο και σημαντικό για τον τόπο, είναι όλοι εκεί. Να δείξουν πόσο αθλητικοί και fit είναι, να δείξουν ότι συμμετέχουν, να δείξουν ότι στηρίζουν τον αθλητισμό.
Όλα αυτά βέβαια, μέχρι να κλείσει η κάμερα, να χαμηλώσουν τα φώτα, να ηχήσει η σφυρίχτρα της λήξης.
Διότι μετά… Μετά τα πράγματα αλλάζουν. Μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο, ανεβαίνουν σε μία μηχανή και αρνούνται να περπατήσουν 10 μέτρα μέχρι το φούρνο. Θα παρκάρουν ακριβώς έξω από τον μανάβη, ακόμη κι αν ακόμη 20 αυτοκίνητα έχουν ήδη πιάσει όλες τις θέσεις που δεν εμποδίζουν την κυκλοφορία, για να πάρουν ένα κιλό ντομάτα. Θα πάρουν τη μηχανή για να πάνε από το Νησάκι στη Σταματίου Πρωίου. Θα αγνοήσουν επιδεικτικά μία νόμιμη θέση στάθμευσης στο καρνάγιο και θα κάνουν 85 βόλτες σε όλη την πόλη, για να βρουν κάπου να παρκάρουν, για να μην περπατήσουν.
Και φυσικά δεν θα πατήσουν ποτέ ξανά σε αθλητικό χώρο (εκτός κι αν πρόκειται να καθίσουν επί μιάμιση ώρα, τρώγοντας πατατάκια και πίνοντας αναψυκτικά, για να παρακολουθήσουν κάποιον αγώνα). Δεν θα καθίσουν να συζητήσουν με τα παιδιά τους για τα οφέλη του αθλητισμού και δεν θα τους μεταλαμπαδεύσουν τις αξίες του. Μπορεί ωστόσο, αν το παιδί ζητήσει να ασχοληθεί, να το γράψουν σε κάποιο αθλητικό σωματείο, να δοκιμάσει κάποιο άθλημα, για ένα ή δύο χρόνια και όταν το παιδί βαρεθεί και ζητήσει να σταματήσει, απλά να γκρινιάξουν λίγο για τα λεφτά που πήγαν χαμένα. Παρ’ όλα αυτά, όταν μία μεγάλη αθλητική διοργάνωση έρθει, πρώτοι-πρώτοι θα στείλουν το παιδί να πάρει μπλουζάκι και να ποζάρει για το φακό με την αθλητική του φορεσιά. Για ενθύμιο.
Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζεται και ο πολιτισμός. Όλοι πολιτισμένοι, μέχρι να έρθει η ώρα να πετάξουμε το περιτύλιγμα από τη σοκολάτα κάτω, ή να προστατεύσουμε ένα έργο τέχνης από βάνδαλους, ή να αντιμετωπίσουμε έναν κακό χειρισμό του οδηγού μπροστά.
Όλα για το φαίνεσθαι. Όλα για την εικόνα, μία επίπλαστη εικόνα και ένα επίπλαστο επίπεδο, το οποίο θέλουμε να μοστράρουμε σε κάθε δυνατή ευκαιρία και φυσικά με τη συνοδεία κάμερας ή φωτογραφικής μηχανής, για την απαθανάτιση της comme il faut εικόνας μας.
Faux ενδιαφέρον, faux καλλιέργεια, faux επίπεδο και αυτό που μένει στο τέλος, αυτό που μένει μόνιμα, αντίθετα με τον «επισκέπτη του διημέρου», είναι η παντελής αδιαφορία, η «ξερολίαση», βασισμένη στην ημιμάθεια και η πραγματική μας εικόνα, αυτή της μικροαστικής μιζέριας και απαξίωσης, όπως ένα faux bijoux, που φαίνεται αστραφτερό και πλούσιο, αλλά όταν το φορέσεις για πολύ πρασινίζουν τα δάχτυλά σου και παθαίνεις 15 διαφορετικού τύπου αλλεργίες.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, τις αναμνηστικές φωτογραφίες και τα ενδεικτικά συμμετοχής, να μας θυμίζουν, ότι ήμασταν όλοι εκεί. Μία φορά. Κάποτε. Και ας αφήσουμε τις ευκαιρίες, που μας δίνουν το έναυσμα να περάσουμε στα παιδιά αυτού του τόπου αξίες, ιδανικά, αίσθηση σκοπού, πολιτισμό, ανεκμετάλλευτες. Ας αφήσουμε όλες τις αφορμές, για να διαμορφώσουμε σωστούς ανθρώπους του αύριο, να περάσουν ως ένα φωτογραφικό ενσταντανέ, για το οικογενειακό άλμπουμ, ή ακόμη χειρότερα για τα likes στο Facebook.
