Κανέναν κίνδυνο δεν διατρέχουν λουόμενοι από τους λαγοκέφαλους, ο πληθυσμός των οποίων ολοένα και αυξάνεται στις ελληνικές θάλασσες και το είδος συνεχώς επεκτείνεται σε περισσότερα σημεία, διότι δεν επιτίθενται στον άνθρωπο. Μπορεί τα μικρά σε μέγεθος ψάρια του είδους να βγαίνουν και στα ρηχά νερά, ωστόσο, αν αντιληφθούν την παρουσία ανθρώπου, τρέπονται σε φυγή.
Τα παραπάνω ανέφερε στο ethnos.gr ο ομότιμος καθηγητής Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ειδικός σε θέματα θαλάσσιας ζωής, Χαρίτων Σαρλ Χιντίρογλου, χαρακτηρίζοντας ως μυθεύματα και... χολυγουντιανές υπερβολές τα όσα ακούγονται για κινδύνους επίθεσης λαγοκέφαλων σε ανθρώπους.
Όπως λέει χαρακτηριστικά, η πιθανότητα να επιτεθεί το συγκεκριμένο είδος ψαριού σε άνθρωπο είναι μία στα τρία εκατομμύρια. Σε περίπτωση που κάτι τέτοιο γίνει πραγματικότητα, το ψάρι δεν πρόκειται να προξενήσει μεγάλη ζημιά στον άνθρωπο και το όποιο τραύμα αντιμετωπίζεται με επίσκεψη σε γιατρό, όπως θα πρέπει να συμβαίνει και μετά από κάθε δάγκωμα ψαριού. Κατά τον κ. Χιντίρογλου, το συγκεκριμένο είδος ψαριού δεν έχει δηλητήριο, ώστε να μεταδοθεί στον άνθρωπο με το όποιο δάγκωμα, απλώς η σάρκα του περιέχει τοξίνες και γι' αυτό δεν μπορεί να καταναλωθεί ως τροφή.
«Είναι μύθοι και λανθασμένες εκτιμήσεις, τα όσα ακούγονται ότι οι λαγοκέφαλοι επιτίθενται στους ανθρώπους και μπορούν να τους προκαλέσουν μεγάλη ζημιά. Δεν το λέω μόνο εγώ αυτό αλλά και πολλοί άλλοι συνάδελφοι, με τους οποίους έχω μιλήσει. Όσα λέγονται, δεν είναι σοβαρά και αποτελούν περισσότερο σενάρια… ταινίας του Χόλυγουντ», τονίζει στο ethnos.gr ο κ. Χιντίρογλου.
Είκοσι χρόνια στη Μεσόγειο οι λαγοκέφαλοι - Πώς περιορίζονται
Κατά τον ομότιμο καθηγητή Βιολογίας του ΑΠΘ, οι λαγοκέφαλοι είναι είδος του Ινδικού Ωκεανού και στην Ανατολική Μεσόγειο και πιο συγκεκριμένα στα νερά της Κύπρου έφτασαν πριν από 15-20 χρόνια. Το μήκος τους κυμαίνεται από 30-40 εκατοστά μέχρι ένα μέτρο και επειδή η σάρκα τους έχει τοξίνες, δεν καταναλώνεται από άνθρωπο. Οι μόνοι που το τρώνε και μάλιστα μετά από ειδική επεξεργασία, είναι οι κάτοικοι κάποιων περιοχών της Ιαπωνίας.
«Από τη στιγμή που οι λαγοκέφαλοι έφτασαν στην Κύπρο πριν από 15-20 χρόνια, δεν πρόκειται για κάτι παράξενο η παρουσία τους και στις θάλασσές μας. Πέρασαν μέσω της Ερυθράς Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο και από τότε υπάρχουν στην περιοχή. Επειδή πρόκειται για επεκτατικό είδος, το οποίο βρίσκει εύκολα τροφή, αναπαράγεται και δημιουργεί μεγάλους πληθυσμούς, έφτασε πλέον και στις θάλασσες της Νότιας Ελλάδας και θα συνεχίσει να επεκτείνεται. Δημιουργεί προβλήματα στην τοπική βιοποικιλότητα, αφού τρώει τα γηγενή ψάρια και μειώνει τους πληθυσμούς τους», λέει ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι ο μόνος τρόπος για να περιοριστεί ο πληθυσμός του είδους, είναι η… επικήρυξή του.
«Το έχουν κάνει και μάλιστα με επιτυχία, ήδη αυτό οι Κύπριοι. Ανάλογα με τα πόσα κιλά λογοκέφαλων βγάζει ο κάθε ψαράς, αποζημιώνεται από την κυβέρνηση της Κύπρου. Αυτή η τακτική της επικήρυξης δεν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στους λογοκέφαλους. Έχει χρησιμοποιηθεί και για άλλα είδη ψαριών. Κατά τη γνώμη μου η επικήρυξη είναι ο μόνος τρόπος, για να περιοριστεί ο πληθυσμός τους. Μπορεί το συγκεκριμένο ψάρι να μην τρώγεται, όμως, όσα πιάνουν οι ψαράδες, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη βιομάζα τους, μετά από κατάλληλη επεξεργασία ώστε να απομονώσουμε τις τοξίνες, για την παραγωγή ιχθυάλευρου», τονίζει ο κ. Χιντίρογλου.
Συνδυασμός παραγόντων έφερε λαγοκέφαλους στη Μεσόγειο
Ο ομότιμος καθηγητής Βιολογίας του ΑΠΘ αναφέρει ακόμα ότι συνδυασμός παραγόντων έφερε τους λαγοκέφαλους στην Ανατολική Μεσόγειο και στις ελληνικές θάλασσες. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η κλιματική κρίση, το φράγμα του Ασουάν αλλά και το γεγονός ότι τα ψάρια κολλάνε στα ύφαλα των πλοίων και φτάνουν στη Μεσόγειο.
«Η κλιματική κρίση είναι γεγονός και θα πρέπει να πάει στον… ψυχίατρο, όποιος δεν βλέπει κάτι τέτοιο. Έχουμε αλλαγές στη βιοποικιλότητα και μειώσεις στον πληθυσμό διαφόρων ειδών. Η θερμοκρασία των νερών στην Ανατολική Μεσόγειο αυξήθηκε και οι λαγοκέφαλοι, βρίσκοντας ζεστά νερά, έφτασαν εδώ. Άρα σίγουρα η κλιματική κρίση συνέβαλλε για να φτάσει το συγκεκριμένο είδος στη Μεσόγειο. Επίσης, από τότε που δημιουργήθηκε το υδροηλεκτρικό φράγμα του Ασουάν, στην Αίγυπτο, έπαψε να πέφτει γλυκό νερό στη θάλασσα από το Νείλο. Το γλυκό αυτό νερό λειτουργούσε ως φράγμα και δεν επέτρεπε να φτάσουν τέτοια ψάρια από τον Ινδικό στη Μεσόγειο. Τέλος, είδη ψαριών του Ινδικού μεταφέρθηκαν στη Μεσόγειο με τα πλοία. Τα ψάρια κολλάνε στα ύφαλα των πλοίων και με αυτά μεταφέρονται. Με αυτόν τον τρόπο μεταφέρθηκαν λαγοκέφαλοι στη Μεσόγειο και αναπαράχθηκαν», λέει ο κ. Χιντίρογλου.
ethnos.gr
