Αν μου ζητούσε κανείς μια και μόνο εικόνα για να περιγράψω τη Σύρο, δεν θα έβρισκα εύκολα απάντηση. Τι θα μπορούσα να επιλέξω πρώτο; Την πρωτεύουσα των Κυκλάδων, την Ερμούπολη, με την ιστορική πλατεία και το δημαρχιακό μέγαρο, ή τον Άγιο Νικόλαο; Την ιστορική συνοικία Βαπόρια ή το λιμάνι με το περίφημο ναυπηγείο του, το Νεώριο; Και ακόμα κι αν διάλεγα κάτι έξω από την Ερμούπολη, πάλι οι επιλογές μου δεν θα ήταν λιγότερες. Η Άνω Σύρος, με τον γραφικό κυκλαδίτικο χαρακτήρα της, ή τα χωριά με τις υπέροχες ταβέρνες πλάι στις πανέμορφες παραλίες; Για να μην ξεχάσω και την Άνω Μεριά, τον απάτητο φυσικό παράδεισο του νησιού, με τις ανεξερεύνητες, παρθένες ακρογιαλιές. Η Σύρος είναι όλα αυτά και πολλά περισσότερα.
Η Σύρος είναι γνωστή ως το πιο κοσμοπολίτικο νησί των Κυκλάδων. Καθόλου άδικα, καθώς η Ερμούπολη, η κεντρική πόλη του νησιού και πρωτεύουσα των Κυκλάδων, είναι ένας από τους σημαντικότερους τόπους αναφοράς στη Μεσόγειο εδώ και αιώνες. Το γεγονός ότι είναι το μοναδικό αστικό κέντρο των Κυκλάδων δεν είναι ο μόνος λόγος που προσδίδει στον τόπο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Η κύρια αιτία, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται στις αντιθέσεις του.
Μόλις το πλοίο πλησιάσει το λιμάνι, το βλέμμα του επισκέπτη αιχμαλωτίζεται αμέσως από δύο ψηλούς λόφους, πάνω στους οποίους είναι σκαρφαλωμένα εκατοντάδες πανέμορφα νεοκλασικά σπίτια. Ο ένας από τους δύο λόφους φιλοξενεί την Άνω Σύρο, εκεί όπου βρισκόταν κάποτε η «Χώρα», όπως συμβαίνει και στα υπόλοιπα νησιά. Πρόκειται για έναν μεσαιωνικό οικισμό, με παραδοσιακό κυκλαδίτικο χαρακτήρα, τα σοκάκια του, τις γαλάζιες πόρτες και τα γραφικά ξωκλήσια του. Η Άνω Σύρος διατηρεί έντονο καθολικό χαρακτήρα, όπως και τα περισσότερα χωριά του νησιού, με την εκκλησία του Σαν Τζώρτζη να δεσπόζει στην κορυφή του οικισμού, σαν ζωντανή μαρτυρία του καθολικού παρελθόντος και του παρόντος του νησιού. Η Σύρος είναι ο τόπος που δείχνει πως τα θαύματα είναι δυνατά: καθολικοί και ορθόδοξοι γιορτάζουν αγκαλιά κάθε χρόνο το Πάσχα.
Σύρος/Photo: Unsplash
Από το προσωπικό αρχείο του Μίλτου Μητσιά
Σύρος/Photo: Shutterstock
Αλλά και μια μονάχα βόλτα αρκεί για να παρασύρει τον επισκέπτη σε έναν μικρόκοσμο αντιθέσεων. Βγαίνεις από ένα φεστιβάλ βιολιού ή πιάνου και βρίσκεσαι στα σοκάκια που αντηχούν από τους ήχους του ρεμπέτικου και τους στίχους του αθάνατου Βαμβακάρη. Κι άμα βγεις πιο έξω, στα χωριά, δεν θα αντισταθείς στον πειρασμό να σηκωθείς για χορό, με τους ήχους των παραδοσιακών νησιώτικων τραγουδιών, στα ξακουστά πανηγύρια των «ορεινών» χωριών του νησιού, του Πάγου και των Χρούσσων.
Το νησί έχει, φυσικά, και τους ήρωές του, που είναι και δικοί μου ήρωες. Με τα δύο κανόνια του να σημαδεύουν το κέντρο του Αιγαίου, όπως στις ένδοξες ημέρες της Ελληνικής Επανάστασης, το άγαλμα του ναυάρχου Μιαούλη δεσπόζει εντυπωσιακά στο κέντρο της πλατείας Μιαούλη, θυμίζοντας στους επισκέπτες τους μεγάλους αγώνες για την ανεξαρτησία. Στην Άνω Σύρο, σε μια γωνιά μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, θα βρεις την προτομή του πιο γνωστού Συριανού του περασμένου αιώνα, του Βαμβακάρη. Ποιος δεν έχει ακούσει τη «Φραγκοσυριανή»; Ποιος ακούει δύο νότες από οποιοδήποτε ρεμπέτικο τραγούδι και δεν σκέφτεται τον μεγάλο δάσκαλο; Αξίζει επίσης να επισκεφτεί κανείς το σπίτι του εκεί κοντά, που λειτουργεί ως μουσείο. Τέλος, λίγοι θα ανακαλύψουν, κρυμμένη στις φυλλωσιές μπροστά από τη βιβλιοθήκη του νησιού, την προτομή του Εμμανουήλ Ροΐδη, του πανέξυπνου, καυστικότατου συγγραφέα που υπήρξε αναμφίβολα ο μεγαλύτερος είρων που είδε ποτέ αυτός ο τόπος!
Photo: Unsplash
Παραλία Αγκαθωπές, Σύρος/Photo: Δήμος Σύρου-Ερμούπολης
Ερμούπολη
Η Ερμούπολη, όταν την επισκέπτεσαι για πρώτη φορά, εντυπωσιάζει, μα και μπερδεύει. Πρέπει να την περπατήσει κανείς για να ανακαλύψει τα μυστικά της. Ανεβαίνοντας τον δρόμο δεξιά από το εντυπωσιακό δημαρχιακό μέγαρο, θα βρεθείς σε δύο σημαντικούς τόπους λατρείας, τουλάχιστον για εμένα. Ο ένας είναι το Θέατρο Απόλλων, ένα αρχιτεκτονικό θαύμα που φέρνει στην καρδιά του Αιγαίου τη Σκάλα του Μιλάνου. Ο οδηγός σου θα προσθέσει «σε μινιατούρα», καθώς πραγματικά το θέατρο είναι μια μικρότερη έκδοση της πιο φημισμένης όπερας του κόσμου. Η ιστορία του είναι τεράστια, με τους μεγαλύτερους θρύλους του πενταγράμμου και του σανιδιού να έχουν περάσει από εκεί ή, έστω, να βρίσκονται με τη μορφή πορτρέτων στις υπέροχες τοιχογραφίες του. Το θέατρο φιλοξενεί πολλά μεγάλα και μικρά μουσικά φεστιβάλ, με αποκορύφωμα το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κυκλάδων.
Παρακάτω συναντάμε τον πανέμορφο Άγιο Νικόλαο, μία από τις πιο όμορφες εκκλησίες στην Ελλάδα και αγαπημένη επιλογή των νέων ζευγαριών, που αποφασίζουν σχεδόν καθημερινά να τελέσουν εκεί τον γάμο τους. Δύσκολο να περάσεις από εκεί χωρίς να ακούσεις φωνές που λένε «να ζήσετε» και χωρίς να πέσει στα πόδια σου κάποια χούφτα ρύζι. Αφού τον προσπεράσεις, φτάνεις στην αριστοκρατική συνοικία του νησιού, τα Βαπόρια. Εδώ βρίσκεται και η μοναδική παραλία στην οποία μπορούν να πάνε οι Ερμουπολίτες με τα πόδια. Παλαιότερα έβλεπες εκεί μόνο πιτσιρίκια που έπαιζαν με τα κύματα που άφηναν τα καράβια. Σήμερα απολαμβάνεις το κοκτέιλ σου, χαζεύοντας την καρτποσταλική θέα προς το λιμανάκι και την όμορφη σειρά από αρχοντικά που αγναντεύουν τη θάλασσα.
Photo: Municiplity of Syros
Το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων
Η είσοδος του θεάτρου Απόλλων
Παραλίες
Οι παραλίες μας δεν είναι μεγάλες. Δεν έχουν χώρο για χιλιάδες ξαπλώστρες, τεράστια beach bars, μουσικές στη διαπασών και επισκέψεις από υπερπολυτελή κότερα. Έχουν τα ταβερνάκια τους, λίγο τόπο για τον καθένα κάτω από τη δροσερή σκιά που προσφέρουν τα αρμυρίκια, καθώς και ποιοτικά beach bars, όπου απολαμβάνει κανείς τον καφέ του ή ένα κοκτέιλ, χωρίς απαραίτητα να ανεβαίνουν οι παλμοί. Είναι παραλίες για να απολαύσει κανείς τον ήλιο και τη θάλασσα όπως παλιά, όπως στα παιδικά μας καλοκαίρια.
Το χωριό όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια και επιστρέφω πάντα
Φυσικά, η μεγάλη μου αγάπη είναι η Ποσειδωνία, η πασίγνωστη Ντελαγκράτσια, το χωριό στα νοτιοδυτικά του νησιού όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια και στο οποίο επιστρέφω πάντα, νοητικά και σωματικά. Εκεί, κοντά στα θαυμάσια αρχοντικά, θα βρει κανείς και μερικές από τις πιο φημισμένες παραλίες του νησιού, όπως τις Αγκαθωπές. Ωστόσο, αγαπώ και το γραφικό χωριό Κίνι, με τα υπέροχα ηλιοβασιλέματά του, και τη μικρή, απόμακρη παραλία του, το Δελφίνι, που αποτελεί για εμένα ένα σύνορο, καθώς από εκεί ξεκινά η παρθένα περιοχή του νησιού, η Άνω Μεριά, με τις απάτητες, ειδυλλιακές παραλίες που ονειρεύεται κάθε ταξιδιώτης.
Ο Μίλτος με τον Μανώλη Μητσιά
Όσο γράφω αυτές τις γραμμές, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσο πραγματικά η Σύρος είναι ένας τόπος αντιθέσεων. Ούτε είναι ένα νησάκι ξεχασμένο στον χρόνο ούτε, όμως, μια μεγαλούπολη χωρίς ανάσα. Είναι ένας τόπος γεμάτος μνημεία και ιστορία, αλλά και σύγχρονη ζωή και νιάτα. Ένας προορισμός τόσο για τον εξερευνητή των άγριων, απάτητων τοπίων όσο και για τον λάτρη της ομορφιάς, της αρχιτεκτονικής, της μουσικής, της ζωγραφικής, ακόμα και της μαγειρικής. Η Σύρος έχει κάτι για τον καθένα, γι’ αυτό, όσο κι αν τη γυρίζω, ξέρω πάντα ότι κάτι μένει για την επόμενη φορά.
πηγή: travel.gr
