Η συγκεκριμένη σκέψη, δε μου προκαλεί εφησυχασμό, αλλά ούτε και ανησυχία. Δε με αφήνει αδιάφορη αλλά δεν αδημονώ να μάθω και τη συνέχεια. Ίσως γιατί δεν πιστεύω σε κάποια άμεση αλλαγή, αφού “όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν”.
Θα στοχεύσουμε πάλι για άλλα, με επιμονή στα ίδια, γι ακόμη 25 χρόνια!
Απλά έχω αρχίσει να αισθάνομαι έντονα μία ζάλη. Σαν να βρίσκομαι σε δίνη και κάποιος να με ρουφάει όλο και πιο γρήγορα προς τα κάτω. Όταν δε, ακούω τη λέξη εκλογές... τότε αλλάζω δέκα χρώματα. Γιατί σκεφθείτε. Να ήσασταν δημοσιογράφοι και να έπρεπε να πάρετε δηλώσεις και συνεντεύξεις από 100 υποψήφιους δημάρχους. Καλέ, μη γελάτε! Όχι! Γνωρίζω άριστα να μετράω και τόσοι μου βγαίνουν οι... εθελοντές για σφαγή. Θα μου σχολιάσετε ότι εκείνοι, παλαιοί και νέοι, δεν εξετάζουν το ζήτημα υπό αυτή την οπτική γωνία γιατί το αίσθημα της προσφοράς υπερνικά κάθε εμπόδιο που θα συναντήσουν στο δρόμο τους. Τι είναι άλλωστε ο “Καλλικράτης” και η γραφειοκρατία του; Πόσες μειώσεις χρηματοδοτήσεων μπορούν να γίνουν ακόμη ή πόσοι υπάλληλοι ενδέχεται να απολυθούν; Τι να μας πουν σε τελική ανάλυση η τρόικα και οι σκληροί κανόνες της αγοράς... Δεν τους τρομάζει τίποτα από τα προαναφερόμενα. Τη γκρίνια άλλωστε, θα τη φυλάξουν για τη μετεκλογική περίοδο. Τότε, που θα πρέπει τον τιτάνιο αγώνα τους για μία καλύτερη Σύρο, να τον συνοδεύσουν με τις συνεχείς προσπάθειές τους να μη ματώσουν οι ίδιοι γιατί θα ματώσει και το νησί. Φευ...
Εστιάζοντας λοιπόν στο βασικό ζήτημα, δεν μπορεί ουδείς να αρνηθεί πως εν τέλει, θα είναι αδύνατον να καταρτιστούν τα ψηφοδέλτια. Κι αυτό γιατί χρειάζονται εκτός από τους επικεφαλής και υποψήφιοι. Και στη Σύρο, διακρίνεται ομολογουμένως ένας συνωστισμός το πρόσφατο χρονικό διάστημα – κυριολεκτικά και μεταφορικά - γύρω από την καρέκλα του δημάρχου.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, θέλησα να εξετάσω ποιός ακριβώς είναι ο λόγος που ζαλίζομαι αλλά μία φωνή με πρόλαβε...
“Είσαι κατά φαντασίαν ασθενής”, μου είπε μία καλή φίλη, διευκρινίζοντάς μου, ότι γκρινιάζω άδικα. “Γιατί παρακαλώ;”, ρώτησα. “Παιδί μου, γιατί σε απασχολεί έντονα το ζήτημα της προεκλογικής περιόδου; Να σκέφτεσαι τα ευχάριστα και όσα σου προκαλούν άφθονο γέλιο”, μου τόνισε. “Είναι ολοφάνερο ότι έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Διασκέδασέ το. Παρατήρησε πόσοι ψάχνουν εναγωνίως τους ακόλουθους και δε βρίσκουν ούτε έναν, πόσοι σκέφτονται να κρατηθούν εντός του δήμου συνεργαζόμενοι μεταξύ τους από εκεί που – δήθεν – δεν αντάλλαζαν καλημέρα, αλλά και πόσοι έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να διορθώσουν τα κακώς κείμενα του τόπου δημιουργώντας μία νέα ομάδα που θα εκτιμά τις αγνές προθέσεις τους - που αυτές και όχι κάτι άλλο - τους έθεσαν επί χρόνια εκτός πολιτικού παιχνιδιού και κατεστημένου. Τι φοβάσαι άλλωστε;”, με ρώτησε εκείνη.
“Το νησί έχει αυτόματο πιλότο. Έχει πήξει στον τουρίστα, στις νέες επιχειρήσεις, στην ανάπτυξη και στην ευημερία. Οι ξενοδόχοι κοιμούνται ήσυχοι και οι επιχειρηματίες προσλαμβάνουν περισσότερα άτομα προσωπικό για να εξυπηρετούν την αυξανόμενη συνεχώς πελατεία τους. Πελάαατες μου... που έλεγε και ο αείμνηστος Βέγγος. Διασκέδασέ το με τη ματαιόδοξη δίψα τους για κατάληψη της θέσης του δημάρχου. Και αν τα καταφέρουν, εμένα τρύπα μου τη μύτη”.
Αυτά μου είπε απνευστί και άρχισα να φουντώνω. Κουράστηκα με τους παλαιότερους που δεν έχουν να δείξουν τίποτε περισσότερο από όσα έχουμε ήδη δει και θυμώνω με τους νεότερους που κάνουν τα πάντα για να πρωταγωνιστήσουν στη σκηνή του μεγαλύτερου και σπουδαιότερου δημοτικού καταστήματος της Ελλάδας χωρίς να αναλογίζονται τις ευθύνες. Αν μη τι άλλο, σε όλα αυτά τα πρόσωπα που έχουν εμφανιστεί στη σκηνή και στο παρασκήνιο, στο γήπεδο και στον πάγκο, νομίζω θα πρέπει κάποιος να υπενθυμίσει, ότι οδεύουμε ολοταχώς προς το γκρεμό. Πελάααατες μου... ζαλίζομαι! Εσείς;
