Έκθεση έργων με βελόνες και βελονάκι με τον τίτλο “Μαλλιά Κουβάρια”, παρουσίασαν το τριήμερο, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, οι καταρτιζόμενες του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Σύρου.
Συγκεκριμένα, μαθήτριες της σχολικής μονάδας του νησιού παρουσίασαν δημιουργίες που αναδεικνύουν τη χειροτεχνία, τη φαντασία και τη χαρά της δημιουργικής έκφρασης.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης στο Πνευματικό Κέντρο Ερμούπολης, οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά χειροποίητα έργα, φτιαγμένα με μεράκι, υπομονή και δημιουργικότητα, σε μια δράση που αναδεικνύει τη σημασία της δια βίου μάθησης, της συμμετοχής και της συνεργασίας.
“Η συγκεκριμένη παρουσίαση βασίστηκε σε ένα διαθεματικό project στο οποίο συμμετέχουν οι καθηγητές όλων των ειδικοτήτων, που φέτος προσέγγισε τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο, την ιστορία της κλωστοϋφαντουργίας της Σύρου”, δήλωσε στην “Κοινή Γνώμη”, ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, Γιάννης Στεφάνου.
“Καινοτόμο μάθημα με παιδαγωγικό σκοπό”
“Στο πλαίσιο του μαθήματος project, διαθεματική δηλαδή προσέγγιση ενός θέματος, στο οποίο συμμετέχουν οι καθηγητές όλων των ειδικοτήτων, κάθε χρόνο βρίσκουμε να παρουσιάσουμε ένα θέμα το οποίο ενδιαφέρει το σύνολο των εκπαιδευόμενων. Φέτος, επειδή το τμήμα αποτελείται από γυναίκες, αποφασίστηκε η παρουσίαση έργων με βελόνες και βελονάκι, κάτι το οποίο μάλιστα το συνδέσαμε και με την παραδοσιακή υφαντική στη Σύρο”, τόνισε αρχικά στην εφημερίδα, ο κ. Στεφάνου.
Μάλιστα, όπως είπε, το συγκεκριμένο έργο αποτελείται από δύο μέρη, το θεωρητικό, αλλά και το πρακτικό, πάνω στο οποίο βασίστηκε και η έκθεση στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Ερμούπολης.
“Η έκθεση αποτελεί το πρακτικό κομμάτι του project, ενώ το θεωρητικό έχει να κάνει με την ιστορία της κλωστοϋφαντουργίας στο νησί. Συγκεκριμένα και όσον αφορά στο θεωρητικό κομμάτι, οι μαθήτριες με τη συνοδεία των εκπαιδευτικών, κατά τη διάρκεια της σχολική χρονιάς, πραγματοποίησαν διάφορες επισκέψεις σε σημεία που μπορούσαν να αντλήσουν τις σχετικές πληροφορίες για το θέμα με το οποίο ασχολήθηκαν”, σημείωσε, υποστηρίζοντας στη συνέχεια ότι πρόκειται για ένα καινοτόμο μάθημα, σκοπός του οποίου είναι η συνεργασία και η ομαδικότητα μεταξύ των μαθητών.
“Το μάθημα αυτό είναι καινοτόμο και ο παιδαγωγικός του σκοπός είναι το πως να μας κάνει να ξεφύγουμε από την ατομικιστική παθογένεια που μας διακατέχει να εργαζόμαστε μόνοι μας. Δηλαδή αυτό, προτρέπει τους μαθητές στη συνεργασία και την ομαδικότητα. Και ο στόχος φαίνεται ότι επετεύχθη, καθώς και από το αποτέλεσμα της εργασίας, αλλά και από τις αντιδράσεις που έχουμε από τις καταρτιζόμενες, φαίνεται ότι πετύχαμε το σκοπό μας, κυρίως τον παιδαγωγικό”, επεσήμανε ο κ. Στεφάνου.
Κλείνοντας, ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας τόνισε ότι “στο συγκεκριμένο project πήραν μέρος μαθήτριες που ολοκλήρωσαν τον κύκλο των σπουδών τους και θα πάρουν το απολυτήριο, το ισότιμο του γυμνασίου και μπορούν να συνεχίσουν εάν το επιθυμούν, την εκπαίδευσή τους σε όλους τους τύπους των Εσπερινών Λυκείων, γενικότερα να ξανά γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας”.
Ενθουσιασμός και ευχαριστίες προς τους καθηγητές
Με ιδιαίτερο ενθουσιασμό μίλησαν και τρεις καταρτιζόμενες, η Ρένα Βάλβη, η Ηρώ Βασιλείου, αλλά και η Άτζελα Κραζίνσκι, οι οποίες είχαν άμεση εμπλοκή με το project, αλλά και με πολλές δημιουργίες που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της έκθεσης.
Όπως χαρακτηριστικά είπαν η επαφή με τις βελόνες και το βελονάκι, είναι μία άκρως δημιουργική ενασχόληση, η οποία τις περισσότερες φορές λειτουργική και ως θεραπευτικό μέσο.
“Είμαι πολύ χαρούμενη που στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, μπορέσαμε και ήρθαμε σε επαφή με τη συγκεκριμένη τέχνη, με την οποία ασχολούμαι προσωπικά επί πολλά χρόνια. Μάλιστα, είχα την τύχη να κάνω μαθήματα πάνω στη συγκεκριμένη τεχνική και στο ΚΑΠΗ της Ερμούπολης”, δήλωσε χαρακτηριστικά η κα. Κραζίνσκι.
Από την πλευρά της, η Ηρώ Βασιλείου σημείωσε πως “για εμένα είναι μία τέχνη που έμαθα από τη γιαγιά μου και συνεχίζω να ασχολούμαι με αυτή. Μέσα από αυτή τη δράση, βλέπουμε ότι το σχολείο εκτός από τον παιδαγωγικό του ρόλο, έχει και τον κοινωνικό. Δημιουργήσαμε μέσα από την συνεργασία όλων των καταρτιζόμενων και είμαστε πολύ χαρούμενες που έχουμε σήμερα αυτό το αποτέλεσμα”.
“Ξεκίνησα ως αρχάρια, αλλά είναι κάτι που αγάπησα και σε λίγες ημέρες θα έχω την πρώτη μου έκθεση με προσωπικές μου δημιουργίες. Θέλω να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκπαιδευτικούς μας, που μας έδωσαν αυτή την ευκαιρία. Είναι όλοι υπέροχοι”, επεσήμανε η Ρένα Βάλβη.
“Η ιστορία του πλεξίματος”
Εκτός όμως από το πρακτικό κομμάτι, που δεν είναι άλλο από την κατασκευή διάφορων χειροτεχνημάτων με βελόνες και βελονάκι, οι καταρτιζόμενες με την πολύτιμη βοήθεια των εκπαιδευτικών τους, Βάσως Κοντογιάννη, Βαλεντίνης Χατζηβασιλείου και Πωλίνας Κοσκινά, παρουσίασαν και το project που δημιούργησαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς, αποτέλεσμα της θεωρητικής τους κατάρτισης.
Με τίτλο “Η ιστορία του πλεξίματος”, παρουσιάστηκε η διαδρομή της συγκεκριμένης τεχνικής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καθώς επίσης η τέχνη του πλεξίματος στον κόσμο, στην Ελλάδα και στη Σύρο.
Αρχίζοντας από την εφεύρεση του πλεξίματος τους αρχαίους χρόνους, τα αρχαιότερα πλεκτά, τις πρώτες βελόνες, το πλέξιμο στον μεσαίωνα, την εκπαίδευση ως ανδρικό επάγγελμα πάνω στη δημιουργία περίπλοκων χαλιών, σκούφων και ενδυμάτων, την πρώτη πλεκτομηχανή, τη δημιουργία των πρώτων συντεχνιών τον 15ο αιώνα, το πλέξιμο στη βικτωριανή εποχή, την ενασχόληση των γυναικών με το συγκεκριμένο αντικείμενο, το βελονάκι και την εξάπλωση του ως τεχνική τον 19ο αιώνα, το project προχωράει στη βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα και στην εισαγωγή των πλεκτομηχανών που μετέτρεψαν σταδιακά το πλέξιμο από επάγγελμα σε οικιακή ενασχόληση και χόμπι, κάνοντας στη συνέχεια αναφορά σε ιστορικά στοιχεία του πλεξίματος τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα.
Από την εργασία, οι καταρτιζόμενες δεν παρέλειψαν να προσθέσουν στοιχεία για την επεξεργασία του μαλλιού, τα εργαλεία του γνεσίματος όπως τη ρόκα, το αδράχτι και το σφοντύλι, τη διαδικασία παραγωγής του νήματος, το πλέξιμο στην Ελλάδα και τα παραδοσιακά ελληνικά πλεχτά.
Όπως είναι φυσικό, από το project δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η αναφορά και στη Σύρο, αλλά και για το πλέξιμο στη σημερινή εποχή, σχολιάζοντας ότι η συγκεκριμένη τέχνη αποτελεί, εκτός του παραδοσιακού στοιχείου και αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς.
