Πρώτο θέμα.
Αφήστε με, αφήστε με, γιατί απ’ τη μύτη αν με πιάσετε θα σκάσω! Θα τουμπανιάσω η γυναίκα, είμαι που είμαι!
Μα να καθυστερεί η επέκταση του αεροδιαδρόμου; Αυτός ο αεροδιάδρομος, που προ τριώνε μηνώνε ήταν έτοιμος να επιμηκυνθεί, σαν το χρέος, και να μας έρθουν τα Boeing και τα τσάρτερ και να γίνουμε, γιατί όχι, ένα άλλο Cape Canaveral!
Φούνταρε και η υπόθεση του νέου αεροδρομίου στην Πάρο, δηλαδή με λίγα λόγια, πόσα να αντέξει η μέση Κυκλαδίτισσα ιπτάμενη.
Και να φανταστείς, ότι ετοιμαζόμουν να τραγουδήσω το καλοκαίρι «Θα χτίσω 20 φωλιές κι άμα γουστάρω αλλαγές, από νησάρα σε νησάρα θα πετά-α-ω»… Πάει η διασκευή τώρα.
Όμως δεν θα τ’ αφήσουμε έτσι. Θα στείλουμε κόσμο να πάει να καθαρίσει. Είμαστε σκληρά καρύδια εμείς εδώ, μην κοιτάτε που δε μας πιάνει το μάτι σας.
Θα στείλουμε εκεί τα δικά μας τα παιδιά να πιέσουν καταστάσεις. Να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι (μπαπ) και να πουν με πυγμή: «Μάλιστα, ό,τι πείτε».
Αλλά δε φταίει κανένας άλλος, εμείς φταίμε. Κι εσείς κι εγώ μαζί, που όταν είχαμε πρωτακούσει για τα μεγάλα τα έργα τα σημαντικά, είχαμε πετάξει τη σκούφια μας και μεγαλοπιανόμασταν, ότι θα πεταγόμαστε για φραπέ και σάντουιτς στα γύρω νησιά με το αερόπλανο.
Ορίστε, τα ματιάσαμε και ησυχάσαμε.
Τουλάχιστον, μας έχουν μείνει για παρηγοριά τα υδροπλανάκια μας.
Φτου φτου σκόρδα.
Κι ενώ εμείς ψαχνόμαστε με τα πετούμενά μας, η τύχη μας δουλεύει.
Διαφημιζόμαστε!
Καλά, δεν θα διαφωνήσω με το σποτάκι! 48 μικροί παράδεισοι, ή 48 small paradises, μπικόουζ χίερ ιν Γκρις γουί σπικ Ίνγκλις φαρσί. From outside and mixed (Απ’ έξω κι ανακατωτά… Λόουερ δεν έχετε;)
Νέο σποτάκι που διαφημίζει τις ομορφιές των νησιών του Αιγαίου, χρησιμοποιώντας, τι άλλο, από τα παραδοσιακά, δυνατά μας κλισέ: Greek μουζάκα, greek κοριάτικος σάλαντ, greek καλαμαράκια, greek ψαράδες, greek γιαγιάδες με παραδοσιακές στολές (γιατί έτσι κυκλοφορούν και οι γιαγιάδες σας, μην ακούσω όχι), greek παππούς με μουστάκες, greek μπουζούκι, greek «ώπα».
Κι εκεί που λες, όλα καλά, θα μπορούσε να είναι και ελληνική ταινία της Finos Films, έρχεται η κατηγορία Activities (δραστηριότητες, ντε) και από τη γιαγιά με το βελονάκι και τη χωριάτικη - που όσο να πεις, μια οικειότητα στη βγάζει - αρχίζουν οι σκηνές με δυο αθληταράδες που κατεβαίνουν με ποδήλατα, ντούκου ντούκου ντούκου, κάτι σκαλιά με φόντο τη θάλασσα, με κάτι καουμπόιδες που τρέχουν με τ’ άλογα στις παραλίες το ηλιοβασίλεμα και – καλά, αυτό το τελευταίο με έστειλε για βρούβες - με κάποιες κυρίες, πολύ fit, μην τις αδικήσω, να κάνουν γιόγκα μέσα σε ένα αρχαίο θέατρο, πάνω σε κάτι κομμένους αρχαίους κίονες.
Τόση χλίδα πια; Πού ζω εγώ; Ας είναι… Και του χρόνου Ντουμπάι εύχομαι.
Τελευταίο θέμα για σήμερα, χάλια η ψυχική υγεία μας, χάλια, μαύρα χάλια.
Απόδειξη, πως μέσα στο Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, διοργανώθηκαν δεν ξέρω κι εγώ πόσες εκδηλώσεις σε διάφορα νησιά, με κύριο θέμα τα ψυχολογικά μας.
Στη Μύκονο δε, ο Μάρτης-γδάρτης-και-κακός-παλουκοκάφτης καθιερώθηκε ως μήνας αφιερωμένος στη βελτίωση της ψυχικής υγείας και στο συναίσθημα των πολιτών. Διότι, εδώ που τα λέμε, αυτή η μετάβαση του Μυκονιάτη από τον κακό χαμό και τα «Μύκονοοοοοοοοος», στην ησυχία και ηρεμία του μικρού τόπου και τούμπαλιν, λίγο την επιβαρύνει τη διπολική διαταραχή και τα υπόλοιπα αμόκ, η αλήθεια να λέγεται.
Το συναίσθημα, από την άλλη, επιβάλλεται να το προωθήσουμε. Άντε, γιατί σαν πολλή αναισθησία έχει πέσει τώρα τελευταία. Σωτήρη, αν διαβάζεις, έχεις να μου απαντήσεις στα μηνύματα 5 μήνες κι εγώ δεν την ανέχομαι άλλο τέτοια συμπεριφορά. Χωρίζουμε.
Αυτά για σήμερα! Περισσότερα, την επόμενη Τρίτη! Μέχρι τότε… Φιλάκια!
ΥΓ. Το κείμενο είναι σατιρικό. Και καλύτερα αεροδρόμια θέλουμε και να προωθήσουμε τον τουρισμό μας θέλουμε και την ψυχική μας υγεία να προασπίσουμε θέλουμε. Ένας τρόπος να έχεις καλή ψυχική υγεία, είναι - μάντεψε - να διαθέτεις και λίγο χιούμορ.
