Όλο και λιγότεροι νέοι εργαζόμενοι φιλοδοξούν να αναλάβουν διοικητικούς ρόλους και οι επιχειρήσεις πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψιν τους τη νέα τάση

Κανείς δεν θέλει να γίνει αφεντικό: Γιατί η Gen Z απορρίπτει τις προαγωγές

Όλο και λιγότεροι νέοι εργαζόμενοι που ανήκουν στην Gen Ζ φιλοδοξούν να αναλάβουν διοικητικούς ρόλους. Και αν οι ιθύνοντες των επιχειρήσεων δεν λάβουν σοβαρά υπόψιν τους, τη νέα τάση, ενδέχεται να δυσκολευτούν ιδιαίτερα, στο μέλλον, να διατηρήσουν την οργανωτική τους αποτελεσματικότητα.

Για τη Gen Z, η επαγγελματική επιτυχία δεν ορίζεται πλέον από μια προαγωγή, με πολλούς να ιεραρχούν την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής πάνω από τις αυξημένες ευθύνες και τα παρατεταμένα ωράρια.

Οι επιχειρήσεις ψάχνουν τη νέα γενιά ηγετών

Η νέα τάση εξελίσσεται σε πρόκληση για τις επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες ήδη παλεύουν να αναδείξουν τη νέα γενιά ηγετών τους.  «Κοιτάζοντας την παγκόσμια έρευνα, μόλις το 6% περίπου της Gen Z θέλει να αναλάβει ρόλους ανώτερης διοίκησης και να γίνει αφεντικό. Για τους οργανισμούς και τις δομές τους, αυτό αποτελεί ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα», δήλωσε στο Euronews ο Tomasz Szklarski, διευθύνων σύμβουλος της Enpulse και ειδικός σε θέματα εργασιακής δέσμευσης.

Η πίεση των μάνατζερ

Σύμφωνα με τον ειδικό, η διστακτικότητα των νέων εργαζομένων να αναλάβουν διοικητικούς ρόλους τροφοδοτείται προπαντός από τις αυξανόμενες ευθύνες που συνοδεύουν τη θέση.

Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των εργαζομένων που λογοδοτούν σε έναν μόνο μάνατζερ έχει αυξηθεί σημαντικά, με το μέσο μέγεθος μιας ομάδας να έχει διπλασιαστεί, από περίπου έξι σε δώδεκα άτομα.

Αυτό ασκεί όλο και μεγαλύτερη πίεση στους μάνατζερ. Από τη μία πλευρά, είναι υπόλογοι στα διοικητικά συμβούλια και τα ανώτατα στελέχη για την επίτευξη των εταιρικών στόχων. Από την άλλη, αναμένεται από αυτούς να υποστηρίζουν την ανάπτυξη, την παρακίνηση και την ευημερία ολοένα και μεγαλύτερων ομάδων.

«Η Gen Z έχει ζυγίσει προσεκτικά τι σημαίνει ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής απέναντι στις θυσίες που απαιτούνται για να γίνει κανείς αφεντικό. Οι νέοι μπορούν να δουν ξεκάθαρα το βάρος που συνεπάγεται η διοίκηση. Ένας μάνατζερ λογοδοτεί τόσο στους ανωτέρους του όσο και για όλο και μεγαλύτερες ομάδες που απαιτούν συνεχή υποστήριξη», δήλωσε ο Szklarski.

Ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να πλήξει την Ευρώπη

Το μειωμένο ενδιαφέρον για διοικητικούς ρόλους δεν αποτελεί πρόβλημα για μεμονωμένες εταιρείες, είναι μια παγκόσμια τάση που θα μπορούσε να αποδειχθεί πλήγμα για την Ευρώπη, όπου η δημογραφική αλλαγή συρρικνώνει ήδη το εργατικό δυναμικό.

 «Θα υπάρχουν όλο και λιγότεροι άνθρωποι που θα εργάζονται, ειδικά στην Ευρώπη. Αν δεν εκπαιδεύσουμε μια νέα γενιά μάνατζερ και δεν προετοιμάσουμε ανθρώπους να αναλάβουν την ευθύνη ομάδων, θα αντιμετωπίσουμε αυξανόμενες προκλήσεις στη διατήρηση της οργανωτικής αποτελεσματικότητας», προειδοποίησε ο ειδικός.

Αν και η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) διεισδύει όλο και βαθύτερα στον επιχειρηματικό κόσμο και αυτοματοποιεί πολλές διαδικασίες, ο Szklarski πιστεύει ότι δεν θα λύσει την έλλειψη μάνατζερ.

Ο ειδικός υποστηρίζει ότι παραμένει ασαφές το αν οι εργαζόμενοι θα ήταν διατεθειμένοι να δέχονται οδηγίες από αλγόριθμους ή αν η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να εκπληρώσει αποτελεσματικά τον ρόλο ενός μάνατζερ.

Η ηγεσία ομάδων απαιτεί ακόμα δεξιότητες που είναι δύσκολο να αντικατασταθούν, συμπεριλαμβανομένης της ενσυναίσθησης, της δημιουργίας σχέσεων, της παρακίνησης των εργαζομένων και της λήψης αποφάσεων που λαμβάνουν υπόψη την ανθρώπινη πλευρά ενός οργανισμού.