Τις φράσεις «άλλο πολιτικός ρεαλισμός, άλλο πολιτικός λαϊκισμός» και τα «ωραία λόγια, τα ανεφάρμοστα», χρησιμοποίησε η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, για να αντιπαρατεθεί στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τετραήμερη εργασία στην Ελλάδα.
Ασφαλώς και οι δύο τοποθετήσεις δείχνουν ότι η πλευρά της κυβέρνησης διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί το συγκεκριμένο μοντέλο στη χώρα, άρα θεωρείται λαϊκισμός να γίνεται αναφορά σε αυτό. Ειδικά, μάλιστα, όταν δεν υπάρχουν μελέτες που να το στηρίζουν έμπρακτα.
Πράγματι, είναι σωστό ότι μια τέτοιου μεγέθους μεταρρύθμιση, χρειάζεται προγραμματισμό για να γίνει. Όχι ευχολόγια. Όχι ανέξοδες ιδέες.
Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα στενάζει επί σειρά ετών (ας είναι καλά τα Μνημόνια και όχι μόνο). Συνεπώς, επιβάλλεται όσοι ασχολούνται με αυτήν, να έχουν επιχειρήματα στο δημόσιο διάλογο και να καταθέτουν προτάσεις ουσιαστικές και τεκμηριωμένες.
Μήπως, όμως, το ζήτημα της τετραήμερης εργασίας, που ήρθε αίφνης στη δημοσιότητα, δεν αντέχει σε πρόσκαιρη συζήτηση; Μήπως θα έπρεπε κυβέρνηση και αντιπολίτευση να το δουν σε μια πιο ουσιαστική βάση;
Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι το υπουργείο Εργασίας αποκλείει κάθε συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα. Έχοντας λάβει σκληρά μέτρα κατά τα προηγούμενα έτη (10ωρη – τετραήμερη εργασία χωρίς υπερωρίες το 2021, εργασία 13 ώρες σε δύο εργοδότες το 2023 και εργασία 13 ώρες σε έναν εργοδότη το 2025), θα περίμενε κανείς η συζήτηση για τετραήμερη εργασία να ανοίξει (ως φιλολαϊκό, φιλεργατικό μέτρο) από την ίδια την κυβέρνηση! Όχι το αντίθετο.
Άλλωστε, η Κοινωνική Συμφωνία που προέκυψε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς προωθεί (υποτίθεται) τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, για να προκύψουν νέες κλαδικές συμβάσεις. Εάν εκεί τα δύο μέρη συμφωνήσουν σε τετραήμερη απασχόληση, τι θα απαντήσει η κυβέρνηση; Ότι πρόκειται για «ανεφάρμοστο μέτρο»; Ή ότι δεν υπάρχουν μελέτες που να επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητά του;
Το γεγονός ότι ως χώρα είμαστε πάρα πολύ πίσω σε μια τέτοια προοπτική είναι αδιαμφισβήτητο. Όμως, γιατί αποκλείεται a priori μια ενδεχόμενη πιλοτική εφαρμογή τετραήμερης απασχόλησης; Με όρους πολιτικού ρεαλισμού, κάτι τέτοιο πρακτικά, είναι απολύτως εφικτό. Αρκεί να τεθούν οι σχετικές προδιαγραφές και να γίνει η κατάλληλη προετοιμασία.
Μην ξεχνάμε ότι για ένα άλλο θέμα, αυτό του επιδόματος ανεργίας, το υπουργείο Εργασίας, εφάρμοσε πιλοτική περίοδο προσαρμογής στα νέα δεδομένα, που κράτησε πάνω από ένα έτος. Άρα, το συγκεκριμένο μοντέλο και αξιοποιείται και κρίνεται ως αποδοτικό.
Για να μην μιλήσουμε για επικοινωνιακή διαφήμιση μιας τέτοιας είδησης, που μόνο καλό θα έκανε στην Κυβέρνηση, που διαρκώς «πιέζεται» δημοσκοπικά, από μια σειρά από σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ, Υποκλοπές) και τραγωδίες (Τέμπη) να την κατατρέχουν. Μην ξεχνάμε ότι τόσο στην Αγγλία, όσο και στην Ισπανία, έχουν προκύψει πιλοτικές εφαρμογές τετραήμερης απασχόλησης, σε ευρεία κλίμακα.
Με τον κόσμο να αλλάζει με αξιοπρόσεχτη ταχύτητα, αναπόφευκτα (ίσως πολύ σύντομα), αναγκαστούν και οι ελληνικές κυβερνήσεις να ανοίξουν μια τέτοια συζήτηση. Είναι τόσο έντονο το κοινωνικό – δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, που το ζήτημα των ωραρίων και των ημερών εργασίας θα προκύψει μόνο του. Αν δεν έχει ήδη προκύψει σε αρκετούς κλάδους της Οικονομίας. Στον τουρισμό, για παράδειγμα, με τα πλείστα όσα παραδείγματα (ακόμα και με συμβάσεις) για ατελείωτες ώρες δουλειάς, έχουν αντιληφθεί ότι το συγκεκριμένο μοντέλο δεν αποδίδει. Οι χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας (πάνω από 30.000 μόνο στα ξενοδοχεία) το επιβεβαιώνουν.
Για να αλλάξει αυτή η αρνητική εικόνα της ελληνικής αγοράς εργασίας, πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία. Και, φυσικά, πρέπει όλοι να αντιληφθούν τη νέα εποχή που έρχεται. Που είναι εδώ. Που θέλει πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Πιο ποιοτικούς ρυθμούς ζωής. Ίσως εκεί η τετραήμερη εργασία να έχει λόγο ύπαρξης. Με προγραμματισμό και μελέτη. Χωρίς αποκλεισμούς.
Naftemporiki.gr
