“Στις 8 Φεβρουαρίου 1972, ημέρα Τρίτη και ώρα 11 το πρωί... απεβίωσε ο Μάρκος Βαμβακάρης, κάτοικος Κορυδαλλού, γεννημένος στη Σύρα, ετών 67, Έλληνας καθολικός, επαγγέλματος μουσικοσυνθέτης, γιος του Δομένικου και της Ελπίδος, σύζυγος της Ευαγγελίας Ελευθερίου Βεργίου. Τον θάνατό του πιστοποίησε ο γιατρός Σπύρος Ποντικόπουλος. Ο Μάρκος επήλθε από... καρδιακή ανεπάρκεια στο νοσοκομείο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε στο Ληξιαρχείο Δήμου Νίκαιας...”
Ενταφιάστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1972 στο Γ' Κοιμητήριο... Την 1η Ιουνίου 1977 έγινε η εκταφή και τα οστά του φυλάσσονται στο οστεοφυλάκιο του Γ' Νεκροταφείου στην οστεοθήκη με αριθμό 15355.
Στο βιβλίο θανάτων του Ιερού ναού Αγίου Παύλου Πειραιώς, στον αριθμό 110 αναφέρονται σε λατινική γλώσσα:
“Στις 8 Φεβρουαρίου 1972 ο Μάρκος Βαμβακάρης... της ενορίας του Αγίου Παύλου, σε κοινωνία με την εκκλησία πέθανε. Ενταφιάστηκε την επομένη στο Γ' Νεκροταφείο των Αθηνών... Εξομολογήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1971 και κοινώνησε την ίδια μέρα. Δεν έλαβε το ευχέλαιο” Αυτή τη βεβαίωση την γράφει ο πατήρ Φραγκίσκος Παπαμανώλης, (κατόπιν Επίσκοπος Σύρου).
Έγραψαν και είπαν για τον ρεμπέτη μουσικό και τραγουδιστή Μάρκο
“Τον εφημέριο του Αγίου Παύλου Πειραιώς, Δον Αντώνη Βαμβακάρη τον συνόδευα εγώ, γιατί ήμουνα στη Λεγεώνα της Παναγίας. Από την πρώτη φορά έδειξε την επιθυμία να είμαι και εγώ μαζί του, γιατί του κουβέντιαζα και προσπαθούσα να του δώσω κουράγιο. Μια φορά που δεν μπόρεσα να πάω με αναζήτησε και ρώτησε τον παπά: “Η κυρία με το χαμόγελο γιατί δεν ήρθε;” Του πήγαμε την κοινωνία τέσσερις φορές. Ήτανε βαριά άρρωστος. Είχε ζάχαρο, πίεση... και στο τέλος καρδιά. Δεν ήταν κατάκοιτος. Ήταν πολύ κουρασμένος. Φαινόταν σαν να είναι πολύ ηλικιωμένος. Είχε, όμως, μεγάλη πίστη στο Θεό. Συνήθιζε να λέει: “Πρώτα απ' όλα ο Θεός”
Ρένα Βαλσάμη
Από το σπίτι του φύγαμε, ακολουθώντας τη νεκροφόρα. Η τελετή έγινε μες στην εκκλησία του νεκροταφείου από καθολικούς ιερείς. Την ώρα που τον θάβανε, ο Νίκος Δαλέζιος, συνθέτης και στιχουργός, του πέταξε μέσα στην κάσα ένα χρυσό μπουζουκάκι. Ο Στέλιος και ο Δομένικος παίξανε μπουζούκι, ενώ ο Μπιθικώτσης κι εγώ, τραγουδήσαμε τη “Φραγκοσυριανή”
Δημήτρης Ξανθάκης.
Ήτανε πολλοί: Ο Κερομύτης, ο Παπαϊωάννου, ο Καλδάρας, ο Σαββόπουλος, ο Μπιθικώτσης, η Μπέλλου, ο Μητσιάς, ο Νταλάρας, ο Μενιδιάτης, ο Βοσκόπουλος, η Ροδά, ο Παπαδόπουλος, ο Λοΐζος, ο Μητσάκης, ο Μαμαγκάκης, ο Λεοντής, ο Μπαγιαντέρας, ο Μαρκόπουλος, ο Καλατζής... και άλλοι. Ήταν και ο Νίκος Γιγουρτάκης, ιδιοκτήτης του Καν – Καν. Είμαι κόρη της Γράτσιας, της αδελφής του Μάρκου. Μ' αγάπησε ο Μάρκος και τον αγάπησα πολύ. Θα θυμάμαι πάντοτε τα λόγια του: “Μη μου σπαράζεις την καρδιά”
Αθανασία Παυλοπούλου
Όταν αρρώστησε, ο Μάρκος ξομολογήθηκε και κοινώνησε. Ήτανε πολύ θρήσκος. Θυμάμαι που 'λεγε: “Εγώ θα πεθάνω, αλλά θ' ακούγομαι. Έχω γράψει, έχω πει. Όλη σας τη ζωή θα μ' ακούτε”
Ελπίδα Παλαιολόγου (κόρη Φραγκίσκου αδελφού του Μάρκου)
...Καθολικοί παπάδες τον κηδέψανε μες το Τρίτο Νεκροταφείο. Έχουνε ένα τοπίο δίπλα στη μεγάλη εκκλησία, που είναι για τους Συριανούς καθολικούς. Έπαιξαν ο Στέλιος και ο Δομένικος τη “Φραγκοσυριανή” και την τραγούδησε όλος ο κόσμος. Η κηδεία ήταν αξιοπρεπέστατη.
Λίζα Καρακατσίδη
Πήγα και στην κηδεία του Μάρκου. Μου τηλεφώνησε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και ο Μάνος Λοΐζος, που κάναμε παρέα τότε και μου λένε: “Πέθανε ο Μάρκος”. Τρελάθηκα. Αυτό και αν ήτανε. Νόμιζα πως ήταν αθάνατος ο Μάρκος. Τότε δεν είχαμε αυτοκίνητο και πήγαμε με το λεωφορείο. Ήμασταν φτωχοί όλοι τότε... Κάθε φορά που τραγουδώ σε κέντρο θα τραγουδήσω και τη “Φραγκοσυριανή” και το κάνω σαν να είναι η πρώτη φορά. Το απολαμβάνω γιατί βγαίνει από τα βάθη της ψυχής μου. Η “Φραγκοσυριανή” είναι εθνικός ύμνος.
Ελένη Ροδά.
Στην κηδεία του Μάρκου είχε πολύ κόσμο. Τι να πω! Πάρα πολύ κόσμο και είχαμε πολύ συγκινηθεί και μου είχε κάνει εντύπωση που του είχαν ένα τόσο δα μπουζουκάκι (φαινόταν χρυσό) πάνω στο φέρετρο και τον πήγαν στο Γ' Νεκροταφείο με τα πόδια. Ήταν μια τεράστια διαδήλωση στη Δαιδάλου. Του γιου μου του Κώστα, που είναι καθηγητής, του αρέσει να λέει ότι η μητέρα του ήξερε τον Μάρκο Βαμβακάρη. Τον θαυμάζει πολύ... Την ημέρα της κηδείας είχαμε κατέβει μαζί για να χαιρετήσω και φοβόταν μην με χάσει μέσα στον κόσμο και έκλαιγε. Εκείνος ισχυρίζεται ότι έκλαιγε για τον Μάρκο.
Μαρία Παπουλή
Ο Αναστάσιος Ε. Βασιλιάς, πρώην Πρόεδρος της AHEPA της Ουάσιγκτον, ο οποίος γνώριζε προσωπικά το Μάρκο, γιατί είχε συμμαθητή του έξι χρόνια τον Δομένικο, τον γιό του, στην Ελληνογαλλική Σχολή Άγιος Παύλος Πειραιά, γράφει για τον Μάρκο: “Αυτή τη στιγμή το ρεμπέτικο ανεβαίνει και αυτό το βλέπω από Αμερικανικής πλευράς. Ο Μάρκος Βαμβακάρης δεν έχει όρια τη Σύρα ή την Ελλάδα ή μόνο τους Έλληνες σκορπισμένους σ' όλη τη γη. Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως, αγαπάνε το ρεμπέτικο. Στην Ευρώπη... στις Σκανδιναβικές χώρες, αλλά και τώρα στην Αμερική ο Μάρκος είναι φημισμένος... Είμαι διατεθειμένος να κάνω κάτι στη Σύρα, από την οποία κατάγομαι, από τη γιαγιά μου, για να τιμήσω τον Μάρκο Βαμβακάρη... Η γιαγιά μου, η Μαρία Αφεντάκη, ήταν Συριανή. Ο παππούς μου, ο Αναστάσιος Βασιλιάς ήταν Μυκονιάτης. Έχω χαρτιά που το επιβεβαιώνουν από το 1600. Ήταν θερμαστής στον “Παπανικολή”. Γνώρισε τη Μαρία Αφεντάκη στη Σύρα και την παντρεύτηκε. Ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, όπου δημιούργησαν οικογένεια.
Αναστάσιος Βασιλιάς
ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: πότε ως μεγάλος δημιουργός, πότε ως ιστορικό πρόσωπο της νεότερης Ελλάδας, πότε ως παγκόσμια αναγνωρισμένος δάσκαλος της ρεμπέτικης μουσικής, στιχουργός, συνθέτης, τραγουδιστής, πότε ως πρωτοπόρος συνθέτης λαϊκής μουσικής. Όποιο χαρακτηρισμό και αν του αποδώσουμε, η αξία του μένει διαχρονική. Ίσως μα παρακολουθεί από ψηλά με ένα μειδίαμα, γράφει ο Δημήτρης Β. Βαρθαλίτης: “Μάρκος Βαμβακάρης: Από τον μύθο στην ιστορία 1600-2017”. Ένα μεγάλο αφιέρωμα στην Απάνω Μεριά της Σύρου.
