Για όσο καιρό βρισκόμουν μέσα στην κοιλιά της μάνας μου μεγάλωνα, κι όσο μεγάλωνα αυξάνονταν και οι ανάγκες μου που όμως ικανοποιούνταν εξολοκλήρου από τη μητέρα μου. Εκείνη μου παρείχε ενέργεια και προστασία για να αναπτύσσομαι εγώ σύμφωνα με το δικό μου σχέδιο, το DNA μου. Με τη γέννησή μου έπαψε η ολοκληρωτική στήριξη που είχα ενδομήτρια. Δεν είχα όμως και αυτάρκεια. Οι γύρω μου μού παρείχαν ό,τι χρειαζόμουν. Έπαιρνα αέρα από την ατμόσφαιρα κουνώντας τους μυς του θώρακά μου και τρεφόμουν θηλάζοντας το μητρικό μαστό. Τίποτε από αυτά δεν χρειαζόμουν πριν γεννηθώ. Είχα τα πάντα πριν μου λείψουν. Και συνέχισα να μεγαλώνω κι όσο μεγάλωνα αυξάνονταν οι ανάγκες μου, αλλά και οι δυνατότητές μου.
Καθώς περνούσε ο καιρός γινόμουν πιο βαρύς και ογκώδης, χρειαζόμουν όλο και περισσότερα, όσα μου πρόσφερε η τροφός μου δεν αρκούσαν πια. Αλλά κι εγώ δυνάμωνα, οι μύες μου γίνονταν ισχυρότεροι άρχισα να μπορώ να αναζητώ μόνος μου την τροφή μου, αλλά και να αποφεύγω τους κινδύνους, μη γίνω η λεία κάποιου θηρίου. Σιγά σιγά έφθασα στο σημείο να είμαι σχεδόν αυτάρκης. Η οικονομία γίνεται υποκειμενικά αντιληπτή κυρίως με το αίσθημα της πείνας. Και η άμυνα κυρίως με το αίσθημα του πόνου. Όταν άρχισα βαθμιαία να ισορροπώ, να εξασφαλίζω μόνος μου σε σημαντικό βαθμό την επιβίωσή μου, ανεύρεση τροφής, αποφυγή κινδύνων, έγινε κάτι πρωτόγνωρο που έφερε τα πάνω κάτω. Μπήκα στην ήβη.
Με την ήβη άρχισαν να κυκλοφορούν μέσα μου νέες ορμόνες που δημιούργησαν νέα αισθήματα, με έμφαση στην ηδονή. Είχα συνηθίσει τον κύκλο: πεινώ, θέλω να φάω, τρώω, φθάνω στον κόρο, σταματώ, θέλω να μη φάω άλλο και βαθμιαία με την πάροδο του χρόνου ξανά πεινώ, εκτός αν προηγουμένως μου παρουσιαστεί ένας ορεκτικός μεζές, οπότε θέλω να φάω και τρώω πρόωρα. Με την ήβη δημιουργείται ένας νέος κύκλος: Θέλω να κάνω έρωτα, κάνω έρωτα, φθάνω στον οργασμό και σταματώ, θέλω να μην κάνω έρωτα για άλλοτε άλλο διάστημα και βαθμιαία, με την πάροδο του χρόνου ξαναθέλω τον έρωτα, εκτός αν μου παρουσιαστεί ένα προκλητικό γυμνό, οπότε θέλω πρόωρα να κάνω έρωτα.
Οι φυσικοί νόμοι, και οι βιολογικοί μαζί τους, δεν παραβιάζονται. Αν δεν φάω όταν πεινώ και στερηθώ την τροφή για μακρό διάστημα, επειδή νηστεύω ή επειδή δεν έχω φαγητό, απλώς πεθαίνω. Το ίδιο αν δεν πιω νερό ή αν δεν μπορώ να αναπνεύσω ή να αφοδεύσω. Την ερωτική επιθυμία την ικανοποιώ είτε με σύντροφο είτε με αυτοϊκανοποίηση ή, σε έσχατη εγκράτεια, με ονείρωξη. Στα απομνημονεύματά της η Αγία Θηρεσία γράφει: «Εμφανίστηκε μπροστά μου ένας άγγελος απαράμιλλα όμορφος. Είδα να κρατάει στο χέρι του ένα μακρύ βέλος που στην άκρη του έμοιαζε να έχει μια πυρωμένη αιχμή. Ένοιωσα να με τρυπάει επανειλημμένα στην καρδιά και να εισχωρεί μέσα μου. Ο πόνος ήταν τόσο αληθινός που με έκανε να βογκήξω δυνατά πολλές φορές αλλά και τόσο γλυκός που δεν επιθυμούσα να απελευθερωθώ από αυτόν. Καμία επίγεια χαρά δεν μπορεί να δώσει τέτοια ικανοποίηση. Όταν ο άγγελος τράβηξε τη λόγχη του από μέσα μου, έμεινα με μια μεγάλη αγάπη προς τον Θεό». Από όλους τους δυνατούς τρόπους για ικανοποίηση του ερωτικού ίμερου, μόνο εκείνος με ετερώνυμο σύντροφο, είναι δημιουργικός, μπορεί να οδηγήσει στην παραγωγή ενός νέου όντος. Ωρίμαση σημαίνει ότι το ον έχει φτάσει στην ικανότητα να δημιουργεί. Η αυτοϊκανοποίηση δεν προσφέρει καν τη χαρά να προσφέρεις χαρά σε αγαπημένο πρόσωπο.
Οι απόγονοι μπορεί να είναι του αισθητού μας Εγώ, τα γεννητικά μας κύτταρα που με την ένωσή τους με τα ετερόφυλα μπορούν να εξελιχθούν σε νέα άτομα, μεταφέροντας σε αυτά ένα ελάχιστο μέρος του σώματός μας χωρίς να αφήσουν πτώμα: δυναμική αθανασία. Υπάρχουν όμως και απόγονοι του νοητού μας Εγώ. Ένα αεροπλάνο πετάει πολύ ψηλά σε θερμοκρασίες στην τάξη των -40οC, τα αέρια που αφήνει πίσω του περιέχουν υδρατμούς που γίνονται σχεδόν ακαριαία παγάκια και έτσι βλέπομε στον ουρανό το ίχνος της διαδρομής του σα μια τροχιά που μένει πίσω όταν το αεροπλάνο έχει φύγει. Με ανάλογο τρόπο, ό,τι πνευματικό παράγει το νοητό Εγώ μας, μια επιστημονική ανακάλυψη, ένα έργο τέχνης μένει πίσω μας όταν εμείς έχουμε φύγει. Σαν ένα ίχνος από την τροχιά του διάβα μας στη ζωή. Οι άνθρωποι έχομε και το κοινωνικό μας Εγώ που δεν υπάρχει στα αγελαία ζώα αφού δεν έχουν κοινωνία, ούτε στα κοινωνικά, όπως κάποια έντομα, αφού δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Και το τέλος του κοινωνικού Εγώ γίνεται με μια κοινωνική ιεροτελεστία στην κηδεία ή σε ένα ληξιαρχικό γραφείο. Αφήνει όμως πίσω του τη μορφή του νεκρού στη μνήμη όσων τον γνώριζαν, αλλά και τη βούλησή του, π.χ. με μια διαθήκη. Μια διάσημη αφρικανική παροιμία λέει: «Ένας άνθρωπος πεθαίνει πραγματικά μόνο όταν πεθάνει και ο τελευταίος που τον θυμάται.» Με άλλα λόγια, και οι τρεις όψεις της ύπαρξής μας, η αισθητή, η νοητή και η κοινωνική, διαθέτουν κάποιο είδος αθανασίας. Αρχίζουν να υπάρχουν, σε διαφορετικό χρόνο καθεμιά, μεγαλώνουν, αποκτούν σημαντική – όχι απόλυτη – αυτάρκεια, που στηρίζεται στην ύπαρξη οικονομικής και αμυντικής δυνατότητας, ωριμάζουν και πεθαίνουν, σε διαφορετικό χρόνο κάθε μια, διατηρώντας ένα είδος αθανασίας. Αν κάποιος μείνει μόνιμα στην αυτάρκεια της προεφηβίας, με αυτοϊκανοποίηση ή και ομώνυμο σύντροφο, δεν ωριμάζει και χάνει την αθανασία του αισθητού Εγώ.
Γίνεται άραγε κάτι παρόμοιο και με τα κράτη και τις κοινωνίες; Τα κράτη πρέπει να έχουν στοιχειώδη αυτάρκεια. Αν μας γίνει διεθνές εμπάργκο, για πόσο διάστημα μπορούμε να επιβιώσουμε; Η αυτάρκεια στηρίζεται σε δύο πυλώνες, στην άμυνα και στην οικονομία. Σκέφτομαι το κράτος μας. Αυτή τη στιγμή έχομε ικανοποιητική άμυνα για το μέγεθος της χώρας μας. Όμως στηρίζεται αποκλειστικά στην αγορά εξοπλισμού από άλλα κράτη. Καμιά αυτάρκεια, δεν έχομε πολεμική βιομηχανία. Η οικονομία μας στηρίζεται σε διαρκείς επιδοτήσεις από το εξωτερικό. Τόσο η πρωτογενής όσο και η δευτερογενής παραγωγή μας έχουν κατακρημνιστεί. Η ωριμότητά μας βρίσκεται στο στάδιο που, όπως οι σταφίδες και τα ξερά σύκα πέφτουν και χάνονται, έτσι και η κοινωνία μας είναι υπερώριμη. Δεν συναγελαζόμαστε δημιουργικά με άλλους λαούς στο όνομα μιας εθνικιστικής καθαρότητας. Και οδεύομε σε αφανισμό του έθνους μας μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες αυτοϊκανοποιούμενοι με τη σκέψη πως οι πρόγονοί μας ήταν σπουδαίοι και τρανοί. Ήταν. Εμείς;