Μανούλα μου, μανίτσα μου, θα πάρω τη βαλίτσα μου, θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα την κοπανήσω!
Πώς; Τι πώς; Αεροδρόμια, υδατοδρόμια, ελικοδρόμια, πεζοδρόμια και ποδηλατοδρόμια! Βροχή τα έργα! Βροχή οι υποσχέσεις! Βροχές και καταιγίδες είχαμε και το Σαββατοκύριακο! Άσχετο αυτό, αλλά ήθελα να τονίσω ότι υπήρξε βροχή από βροχές σε όλους τους τομείς τις τελευταίες μέρες.
Στη Σύρο, μεγαλύτερο αεροδρόμιο! Στην Πάρο, νέο αεροδρόμιο! Και υδατοδρόμια σε όλες τις Κυκλάδες κυρ-Στέφανε! Θα το κάψουμε! Θα πνιγούμε στα πετούμενα σας λέω!
Φαντάζομαι τον εαυτό μου να θέλει να πεταχτεί από τη Σύρο μέχρι την Πάρο, να παίρνω το αεροπλάνο, έτσι για την αλητεία και να πηγαίνω στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο με τον διευρυμένο αεροδιάδρομο, με τον ίδιο ενθουσιασμό που ο Χάρι Πόττερ πήγαινε στην πλατφόρμα 9 ¾ για να πάρει το τρένο για το Χόγκουαρτς!
Αλλά, φτάνοντας και στην Πάρο, θα αποβιβάζομαι σε ένα νέο αεροδρόμιο... Χλιδή, στυλ, ιστορία!
Στο γυρισμό, βέβαια, θα παίρνω το υδροπλάνο. Για αλλαγή. Να μη βαριέμαι. Να λέω ότι έχω ζήσει μια προσθαλάσσωση, εκτός από τις προσγειώσεις που θα έχουν γίνει ιδιαίτερα κλισέ με τόσες πτήσεις πήγαινε – έλα.
Ώπα, ώπα. Για στάσου μισό λεπτό. Ήρθε η ανάπτυξη; Μας έκανε την τιμή; Λεφτά, τελικά, υπάρχουν; Εγώ χτες που κοιμήθηκα είχα αφήσει την χώρα σε οικονομική κρίση και με περικομμένους μισθούς, συντάξεις, κουρεμένα ομόλογα, κομμένα ρεύματα, σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχιας, κ.ο.κ. Πώς σήμερα που ξύπνησα πρωί πρωί με την αυγούλα, ζω στο παράλληλο σύμπαν της προοδευτικής Ελλάδας με το ενδιαφέρον στραμμένο στα έργα υποδομής;
Μην είναι που εξερράγη ο τουρισμός και ήρθαν οι γοργόνες και οι μάγκες από τα ξένα και μας έκαναν ταμείο φέτος; Μην είναι που έκανε το ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα και η κυβέρνηση για να το γιορτάσουμε, αντί για τους παραδοσιακούς γλυκούς εργολάβους με το αμυγδαλάκι, είπε να πάρει επαγγελματίες εργολάβους και να κεράσει έργα υποδομών;
Βέβαια... Τώρα που το ξανασκέφτομαι... Σε αυτή τη χώρα, πότε έχει υπάρξει δούναι χωρίς λαβείν; Τι έχει λαμβάνειν αυτό το σύστημα από τις τόσες απλοχεριές που βλέπω τελευταία; Δηλαδή... έχουμε λεφτά να δώσουμε για να κατασκευαστούν και να συντηρηθούν ένα μάτσο έργα εκατομμυρίων, αλλά δεν έχουμε λεφτά για να κρατήσουμε σε ένα φυσιολογικό επίπεδο τις συντάξεις;
Όπως κάθε καλός χαρτοπαίχτης γνωρίζει πολύ καλα, για να κερδίσεις μια παρτίδα πόκερ, στην οποία στοιχηματίζονται πολλά λεφτά (Άρη), δεν πετάς φύλλα, έτσι, στην τύχη. Προετοιμάζεις το έδαφος. Μπλοφάρεις. Κάνεις τον αντίπαλο να νομίζει ότι έχει το πάνω χέρι. Ότι κερδίζει. Εσύ όμως ξέρεις. Φοράς το “pokerface”, το ύφος που δεν προδίδει τι έχεις στο μυαλό σου και αφήνεις τον αντίπαλο να χαρεί. Προσωρινά. Γιατί όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, φανερώνεις τα κρυφά σου χαρτιά και ο αντίπαλος, άναυδος, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα, που δεν είχε καταφέρει να προβλέψει, ούτε από τις προηγούμενες κινήσεις σου, ούτε από την προηγούμενη στάση σου.
Αυτή τη στιγμή πόκερ μπορεί να μην παίζουμε, στοιχηματίζονται, όμως, πολλά λεφτά (Άρη). Μάναααα! Για πήγαινε μέχρι την κατσαρόλα και δες! Μήπως έχει κάποιο λάκκο η φάβα;
