Στη δημιουργία μίας μικρής μουσειακής “γωνιάς”, με τη συνδρομή γονέων, μαθητών και φίλων, προχώρησαν οι εκπαιδευτικοί του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ερμούπολης.
Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Διευθύντρια του Σχολείου, κ. Μαριλέννα Γιαννούλη, η οποία είχε και την αρχική ιδέα:
“Λίγα παλιά θρανία κι ένα ξύλινο γραφείο, μας έδωσαν την αφορμή για να σκεφτούμε να δημιουργήσουμε μία γωνιά στο χολ του σχολείου.
Η γωνιά αυτή ονομάστηκε “Το μουσειάκι μας: Η παλιά τάξη”
Στο σημείο εκείνο έγινε η αναπαράσταση μιας παλιάς τάξης. Ο μαυροπίνακας, το σφουγγάρι, οι κιμωλίες, η έδρα, τα ξύλινα θρανία, Ο τοίχος διακοσμήθηκε όπως πριν από 40-50 χρόνια. Μία κούκλα φόρεσε τη μαθητική ποδιά.
Σε ένα ρετρό έπιπλο συγκεντρώθηκαν παλαιότερα σχολικά βιβλία, έπαθλα, είδη γραφικής ύλης, διακοσμητικά τετραδίων, ενώ στον τοίχο τοποθετήθηκαν φωτογραφίες τάξεων από τον μεσοπόλεμο και μετά, το 1ο αρχιτεκτονικό σχέδιο του 2ου Δημοτικού και η ιστορία του Σχολείου μαζί με φωτογραφίες μαθητών του σε διαφορετικές χρονολογίες.
Στη συγκέντρωση του υλικού βοήθησαν όλοι. Μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς.
Οι μαθητές μας περιηγήθηκαν το “μουσειάκι”, έμαθαν την ιστορία του.
Το αγάπησαν και το φροντίζουν. Έμαθαν να σέβονται το χώρο να μην αγγίζουν τα εκθέματα αλλά να τα κοιτάζουν από απόσταση.
Πιστεύουμε ότι η υλοποίηση αυτής της ιδέας έγινε η αφορμή να ενωθούν όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας σε μία κοινή δράση με έναυσμα την ιστορία του σχολείου”.
Το... μουσειάκι “σπίρτο” στη φωτιά της ιστορικής γνώσης
Σε δηλώσεις της προς την εφημερίδα, η κ. Γιαννούλη σημείωσε, πως “ως Διευθύντρια του σχολείου, είχα αυτή την ιδέα, βλέποντας κάποια από τα παλιά θρανία που είχαν μείνει μέσα. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι αυτό θα ήταν μία καλή αφορμή, ώστε να φτιάξουμε έναν ιδιαίτερο χώρο. Είναι κάτι που δεν το είχα δει πουθενά αλλού και σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφο να έχουμε μέσα στο σχολείο, το οποίο είναι και αρκετά παλιό”.
“Μοιράστηκα αυτή την ιδέα με τους συναδέλφους μου, οι οποίοι την άκουσαν με ενδιαφέρον, ενώ παράλληλα κάναμε επαφές και με τους γονείς των μαθητών, που διαθέτουν υλικό από την ιστορία του σχολείου και τελικά αποφασίσαμε να την υλοποιήσουμε”, εξηγεί, συμπληρώνοντας, πως “συγκεντρώσαμε αρκετό υλικό, από γονείς, φίλους και εκπαιδευτικούς, τόσο φωτογραφίες, όσο και αντικείμενα, το στήσαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, δηλαδή τις τελευταίες σχολικές ημέρες του 2017 και από κει και πέρα, μεταμορφώθηκε σε έναν επισκέψιμο χώρο”.
Όπως τόνισε, “προσπαθούμε να μαζέψουμε κι άλλα υλικά, ώστε αυτό το “μουσειάκι” να γίνει ακόμη πιο πλούσιο, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα – κάτι που είναι μεγάλη μας επιθυμία – να μπορέσουν να έρχονται μαθητές και από άλλα σχολεία και να το επισκέπτονται, ως έναν χώρο που φιλοξενεί την ιστορία του σχολείου, η οποία “μετρά κάτι παραπάνω από 100 χρόνια”.
Όσον αφορά στην αντίδραση των μαθητών, η κ. Γιαννούλη σημειώνει, ότι “το μουσειάκι τους άρεσε, τους έκανε εντύπωση. Είδαν στις φωτογραφίες τους τότε μαθητές του μεσοπολέμου, οι οποίοι ήταν ξυπόλυτοι, τη μαθητική ποδιά, τα παλιά τετράδια, με τα αγγελάκια που συνήθιζαν να βάζουν τότε πάνω και βιβλία και έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον. Είχαν πολλές ερωτήσεις και μπορώ να πω ότι το έχουν συμπαθήσει. Δεν πειράζουν και δεν ενοχλούν τα αντικείμενα εκεί, αν και στην αρχή, ήθελαν να αγγίζουν ήθελαν να ακουμπήσουν πάνω, αλλά τους εξηγήσαμε, ότι σε κανένα μουσείο οι επισκέπτες δεν αγγίζουν τα εκθέματα, αλλά τα κοιτούν από απόσταση, ώστε να μη χαλάσουν. Κάναμε, δηλαδή, με αφορμή αυτό και ένα μάθημα μουσειακής παιδαγωγικής”.
Η Διευθύντρια σημειώνει, ότι μέσα από την υλοποίηση αυτής της ιδέας, καλλιεργείται και η μουσειακή κουλτούρα στα παιδιά, ώστε να αγαπήσουν την έννοια του μουσείου και να διατηρήσουν αυτή την αγάπη και ως ενήλικες. “Σε όσες τάξεις έκανα εγώ μάθημα, κατέβασα σταδιακά τους μαθητές και τους έδειξα τα αντικείμενα, ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση, ότι μέσα στο σχολείο τους υπάρχει ένα μικρό μουσείο. Να καταλάβουν, ότι οφείλουν να το προσέχουν και να το σέβονται”.
“Η δουλειά θα συνεχιστεί. Εμείς έχουμε κάνει αυτή τη στιγμή μία πρώτη προσέγγιση. Δεν έχει τελειώσει το όλο θέμα. Πλέον, αυτό πρέπει να γίνει αντικείμενο διδασκαλίας και ο κάθε δάσκαλος να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα, ώστε το κάθε παιδί να έχει την ευκαιρία να κατανοήσει σε βάθος το σχολικό περιβάλλον στην κάθε εποχή και τις συνθήκες που επικρατούσαν”, σημειώνει, λέγοντας, πως σε πολλούς μαθητές έκαναν εντύπωση οι παλιές φωτογραφίες, μέσα από τις σχολικές αίθουσες, δεδομένης της τελείως διαφορετικής εικόνας που βλέπουν οι ίδιοι μέσα στο σχολείο τους σήμερα.
Η κ. Γιαννούλη τονίζει, πως “πιστεύω, ότι σε κάθε σχολείο με μεγάλη ιστορία ίσως να πρέπει να εισαχθεί μία τέτοιου είδους πρωτοβουλία για την αξιοποίησή της. Είναι μία πολύ καλή αφορμή, για να προσεγγίσουμε στο σύνολό του το θέμα «ιστορία». Η ιστορία του σχολείου μας, η ιστορία του τόπου μας, η ιστορία της χώρας μας”, ενώ κλείνει, λέγοντας, ότι “στόχος, ήταν να δεθούν όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας, με αφορμή αυτό το απλό «μουσειάκι», που ακόμη είναι πρωτόλειο και θέλει πολλή δουλειά ακόμη και να αισθανθούν ότι είναι κάτι δικό τους, κάτι που έχουν κοινό”.
