Εκτενές αφιέρωμα στη Σύρο, στην ιστορία της, τη θρησκευτική της ιδιομορφία και τις φυσικές της ομορφιές, φιλοξενεί η εφημερίδα Daily Mail, του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σε μία εποχή, που ο τουρισμός φαίνεται να έχει δεχτεί τεράστιο “χτύπημα” λόγω της ιδιόμορφης και πρωτόγνωρης κατάστασης, σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω κορωνοϊού, η βρετανική Daily Mail, θυμίζει στο κοινό της την ιδιαίτερη πλευρά της Σύρου, που φαίνεται να ξεχωρίζει από τα περισσότερα κυκλαδονήσια, αφού δεν στηρίζεται στο δίπτυχο “ήλιος – θάλασσα”.
Ο αρθρογράφος, John Malathronas, μεταφέρει στους Βρετανούς την μοναδική ομορφιά της Σύρου, την οποία χαρακτηρίζει ως τη “μικρή Ιταλία της Ελλάδας”.
Σύρος: Η μικρή... Ιταλία της Ελλάδας
«Η Ερμούπολη είναι πιθανόν η πιο αξιοσημείωτη πόλη της Ελλάδας», σημειώνει ήδη από την πρώτη πρότασή του το άρθρο. «Δεν υπάρχουν δαιδαλώδη σοκάκια, ούτε κατάλευκα σπίτια, αλλά ούτε και σωροί από μπερδεμένα δίχτυα στο λιμάνι. Αυτό που υπάρχει αντ’ αυτού, είναι μία πολυσύχναστη πόλη, της οποίας οι μεγάλες πλατείες, οι εκκλησίες με τους μεγαλοπρεπείς θόλους και οι επαύλεις σε παστέλ χρώματα, θυμίζουν περισσότερο Ιταλία, παρά Ελλάδα».
Συστήνοντας την πόλη, σημειώνεται, πως «η Ερμούπολη είναι η πρωτεύουσα της Σύρου, ενός νησιού που αποτελεί σπίτι για 22.000 ψυχές στο κέντρο των Κυκλάδων. Σύγχρονα, γρήγορα καταμαράν ξεκίνησαν να προσεγγίζουν το νησί πέρσι, γεγονός που οδήγησε πολλούς τουρίστες να την ανακαλύψουν. Την χρησιμοποιούν ως σταθμό, ανάμεσα στη Μύκονο και τον Πειραιά, το κεντρικό λιμάνι της Ελλάδας».
Ωστόσο γίνεται μία σύντομη αναφορά και στην ιστορία της. «Η Ερμούπολη με το ιταλικό στυλ, είναι το μεγαλύτερο αξιοθέατο της Σύρου. Ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1820 από πρόσφυγες άλλων, σχεδόν κατεστραμμένων νησιών, όπως η Χίος, τα Ψαρά, η Κάσος και η Κρήτη, κατά την Ελληνική Επανάσταση, ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι πρόσφυγες αυτοί ήταν δαιμόνιοι έμποροι και καραβοναυπηγοί, των οποίων οι τέχνες και το εμπόριο, μετέτρεψε την Ερμούπολη στο κύριο ελληνικό λιμάνι, μέχρι που ήκμασε ο Πειραιάς», επισημαίνεται στο άρθρο.
Ο Ελ Γκρέκο, ο Καθολικός Καθεδρικός και το κοινό Πάσχα
Ειδική μνεία γίνεται στο άρθρο και για την συνύπαρξη των δύο Δογμάτων στο νησί.
Αρχικά, ο αρθρογράφος αναφέρεται στην ιστορία της αποκάλυψης της Εικόνας της Κοίμησης της Θεοτόκου του Ελ Γκρέκο.
«Ο παπα-Κώστας, ο ενοριακός ιερέας στο ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, θυμάται την ιστορία. “Ήταν Μάρτιος του 1983, η πρώτη μέρα της Σαρακοστής, όταν ο Γιώργος Μαστορόπουλος, ο αρχαιολόγος, έκανε απογραφή των εικόνων που είχαν έρθει στη Σύρο. Τις καθάριζε προσεκτικά, όταν άρχισε να χοροπηδάει σα μικρό παιδί. “Παπα-Κώστα”, είπε, “έχεις έναν πραγματικό θησαυρό εδώ”. Αυτό που αποκάλυψε ο Μαστορόπουλος, πίσω από τη φθορά αιώνων, ήταν η υπογραφή του Ελ Γκρέκο. Κοιτάζω τον πίνακα της Κοίμησης, ζωγραφισμένο σε Κρητικό στυλ, όταν ο δάσκαλος ήταν στα 20 του και χαίρομαι που δεν κατέληξε σε κάποιο απρόσωπο μουσείο, αλλά παρέμεινε στην στοργική φροντίδα του Παπα-Κώστα», αναφέρει.
Στη συνέχεια, αναφορά γίνεται και σε μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. «Μία μικρή βόλτα από την εκκλησία, με οδηγεί στην κεντρική πλατεία Μιαούλη, όπου δεσπόζει το επιβλητικό δημαρχείο με τη φαρδιά μεγαλειώδη σκάλα του. Συνεχίζω μέσα στους δρόμους, που είναι στρωμένοι με μαρμάρινες πλάκες, έως το Θέατρο Απόλλων, δομημένο στο στυλ του Τεάτρο Σαν Κάρλο της Νάπολης. Περνάω την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, μία βασιλική με τρούλο και στύλους κορινθιακού ρυθμού και καταλήγω ψηλά πάνω από την πόλη, σε έναν όρμο “στεφανωμένο” με μία σειρά από επαύλεις».
Όπως διηγείται ο αρθρογράφος, «την επομένη, ανέβηκα στον μεσαιωνικό οικισμό της Άνω Σύρου, που βρίσκεται σε έναν απότομο λόφο, με θέα το λιμάνι. Είναι εδώ, στην παλιά πρωτεύουσα, που επιτέλους ανακαλύπτω τα χαρακτηριστικά στενά, το αιγαιοπελαγίτικο πανόραμα και τα λευκά σπίτια».
«Για ακόμη μία φορά, η Σύρος αγνοεί το κατεστημένο. Το μοναστήρι ανήκει στους Καπουκίνους, ενώ οι εκκλησίες φιλοξενούν εκκλησιαστικά όργανα, πολύχρωμα αγάλματα, ξύλινα εξομολογητήρια και διδαχές του Πάπα Φραγκίσκου. Ένας ιερές στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, εξηγεί: “Η Ερμούπολη είναι Ορθόδοξη, αλλά το υπόλοιπο νησί είναι Καθολικό. Το νησί βρισκόταν υπό την προστασία του Πάπα. Τώρα, εορτάζουμε το Πάσχα μαζί, στις Ορθόδοξες ημερομηνίες, με ειδική άδεια από το Βατικανό”», σημειώνεται στο άρθρο, σχετικά με την παράλληλη συνύπαρξη των δύο δογμάτων.
Οι όμορφες παραλίες και η ελληνική… γενναιοδωρία
Σύμφωνα με το άρθρο της Daily Mail, η Σύρος δεν εμφανίζει καμία έκπληξη, σε σχέση με τα άλλα ελληνικά νησιά, όσον αφορά στις παραλίες. «Από την Ερμούπολη, ένα λεωφορείο κάνει ένα δρομολόγιο στις νότιες ακτές, όπου η άμμος είναι χρυσαφένια και τα νερά διάφανα».
Ο J. Malathornas δίνει πληροφορίες σχετικά με θέρετρα και παραλίες της Σύρου, όπως ο Γαλησσάς και το Κίνι, τη γαστρονομία και τις τουριστικές υπηρεσίες.
«Η τελευταία μας στάση είναι στα Γράμματα, μία απάνεμη παραλία, με ιριδίζοντα νερά. Αποφάσισα να ακολουθήσω την ακτή γύρω από ένα βραχώδες ακρωτήρι, όπου οι ναυαγισμένοι ναυτικοί έχουν σκαλίσει μηνύματα ευγνωμοσύνης, από τους αρχαίους καιρούς», αναφέρει. «Μην έχοντας ντυθεί για περπάτημα, γλιστρώ και διαλύω τις παντόφλες μου, μία καταστροφή, καθώς έμεινα ξυπόλητος να περπατάω πάνω σε πέτρες. Ένα ζευγάρι Ελλήνων σε ένα σκάφος εντοπίζει το μαρτύριό μου και μου πετά ένα ζευγάρι σανδάλια – που ως εκ θαύματος μου έκαναν – ώστε να συνεχίσω τη βόλτα μου. “Κράτησέ τα”, μου φώναξαν, αρνούμενοι τα χρήματα που τους προσέφερα. “Εσύ τις χρειάζεσαι”», αναπολεί την ανάμνηση ο αρθρογράφος, για να καταλήξει, πως «έτσι, λοιπόν, θυμάμαι τη Σύρο. Όσο ιδιόρρυθμο και εκκεντρικό νησί κι αν είναι, η ψυχή του ανήκει σε μία παλιότερη Ελλάδα, όπου η γενναιοδωρία είναι ακόμη κομμάτι της καθημερινότητας».
