Ο πλούτος υπήρχε στην Ασία ιδιαίτερα στις Ινδίες και την Κίνα. Αρκετά παραμυθάς ο Μάρκο Πόλο, τα έλεγε όλα αυτά. Το ταξίδι από τη δυτική Ευρώπη στην Άπω Ανατολή ήταν πολύ μακρό, δαπανηρό, επικίνδυνο. Όμως εκείνο τον καιρό, οι λόγιοι της Ευρώπης είχαν ξαναανακαλύψει τις ιδέες και τις μετρήσεις του Ερατοσθένη του Κυρηναίου, του Αρίσταρχου του Σάμιου και άλλων που θεωρούσαν τη γη σφαιρική και είχαν υπολογίσει το μέγεθός της με αξιοθαύμαστη ακρίβεια. Κι ο Γενοβέζος Χριστόφορος Κολόμβος με ενέχυρο τον εαυτό του το 1492 τόλμησε: Αφού η γη είναι σφαιρική, μπορεί να πάει στις Ινδίες πλέοντας δυτικά, όχι ανατολικά. Και ανακάλυψε την Αμερική που, όσο ζούσε, πίστευε πως ήταν η Ινδία. Κι όμως η ανακάλυψή του ήταν ακόμη πιο σημαντική, μια νέα Ήπειρος.
Ο δρόμος που άνοιξε, να φθάνουν σε 2 μήνες στις Ινδίες, αντί για χρόνια, κινητοποίησε τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, Ισπανία και Πορτογαλία. Κι άρχισαν οι ανταγωνισμοί, επικίνδυνοι και για τις δύο χώρες. Αποτάθηκαν λοιπόν στον ειρηνοποιό, στον Πάπα. Αποδέχθηκε με χαρά την ευθύνη. Στις 3 Μαΐου του 1493, ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ βρήκε τη λύση. Μαζί με τους απεσταλμένους των δύο κρατών, έφερε μια διαχωριστική γραμμή στο μέσο του Ατλαντικού Ωκεανού και αποφάνθηκε. Ό,τι βρίσκεται ανατολικά από τη γραμμή είναι για τους Πορτογάλους, ό,τι είναι δυτικά, για τους Ισπανούς. Όλοι χάρηκαν. Ιδίως ο αλάθητος Πάπας, αφού οι πιστοί του θα έβρισκαν τους ντόπιους, που φυσικά θα ήταν άγριοι και θα τους έκαναν Χριστιανούς να τον υπακούν. Οι Ισπανοί κι οι Πορτογάλοι χάρηκαν βέβαια κι αυτοί. Ανέλαβαν το χρέος να εκχριστιανίσουν και να εκπολιτίσουν όσους ανθρώπους συναντούσαν και συγχρόνως να τους υποχρεώνουν να εργάζονται γι΄ αυτούς, π.χ. να τους εξορύσσουν χρυσό και άργυρο, να τους καλλιεργούν τη γη, να γίνονται δικοί τους «πολιτισμένοι» δούλοι και «καλοί», υπάκουοι, Χριστιανοί. Κι αν, περήφανοι με το δικό τους πολιτισμό, δεν δέχονταν τέτοια μεγάλη προσφορά, με την υπεροπλία τους οι κονκισταδόροι τούς θυσίαζαν στο όνομα του Χριστού. Άγριοι ήταν, τι να κάνουμε; Ο ντόπιος πληθυσμός της Αμερικής αποδεκατίστηκε. Δεν έχει ξαναϋπάρξει τέτοια γενοκτονία στην ιστορία της γης. Ούτε την εποχή του ναζισμού. Και τότε, μη βρίσκοντας ντόπιους δούλους, άρχισαν να μεταφέρουν μαύρους Αφρικανούς στις νέες χώρες. Στο ταξίδι της μεταφοράς, πέθαιναν περίπου το 90%. Τι να γίνει; Το εμπόρευμα ήταν πολύ ευαίσθητο και πουλιόταν ακριβά γι΄ αυτό. Η πράξη τους στηριζόταν στη θρησκεία. Ο Νώε, τύφλα στο μεθύσι, έπεσε και κοιμόταν τσίτσιδος. Ο γιος του, ο Χαμ, που ήταν μαυριδερός, φώναξε τα αδέλφια τους να δουν το χάλι του πατέρα τους. Ο Σημ και ο Ιάφεθ, πισωπατώντας για να μη δουν τον πατέρα τους στην κατάσταση που ήταν, τον σκέπασαν με ένα σεντόνι. Και μόλις ξύπνησε, του σφύριξαν τα καμώματα του Χαμ. Κι ο πατέρας τον καταράστηκε να γίνει δούλος των αδελφών του. Ο Ιάφεθ ήλθε στην Ευρώπη, ο Σημ έμεινε στην Ασία κι ο Χαμ, ο αραπάκος, πήγε στην Αφρική. Ήταν λοιπόν ή δεν ήταν, με τη βούλα του Νώε, οι Αφρικανοί δούλοι σε Ασιάτες κι Ευρωπαίους;
Κι ο Πάπας; Καλά, στις νέες χώρες δεν υπήρχαν άνθρωποι που έπρεπε να τους ρωτήσει πριν δώσει την εξουσία πάνω τους στις δυο χώρες της Ιβηρικής; Όχι βέβαια, αυτοί ήταν άγριοι και δεν ήταν Χριστιανοί. Καλά, δεν υπήρχαν και άλλοι ισχυροί λαοί; Άγγλοι, Γάλλοι, Ολλανδοί κλπ, κι αυτοί ποντοπόροι;
Η πιο σημαντική (πετρέλαια κλπ) περιοχή της γης εξακολουθεί να είναι το κέντρο της Ευρασίας. Αυτή τη στιγμή ανταγωνίζονται για την κυριαρχία πάνω της δυο παραδοσιακά ισχυρές δυνάμεις. Η Τουρκία και το Ισραήλ. Ανταγωνίζονται άγρια μεταξύ τους και απειλούν η μια την άλλη. Επικίνδυνα πράγματα. Χρειάζεται ένας ειρηνοποιός. Κι αυτός, δόξα τω Θεώ, υπάρχει αυτή τη στιγμή στη γη. Και είναι αλάθητος. Δεν πάει να λέει ό,τι θέλει το διεθνές δίκαιο! Δεν πάει να έχει αντιρρήσεις το Κογκρέσο. Αυτός είναι ο αλάθητος, αυτός έχει την παντοδυναμία, αυτός αποφασίζει. Μια διαχωριστική γραμμή από την Κασπία ως τον Περσικό Κόλπο και η πλούσια γη μοιράζεται στους δυο ισχυρούς της περιοχής. Ειρήνη λοιπόν. Καλά, κι οι ντόπιοι τι λένε; Ποιος τους λογαριάζει αυτούς; Η Ελλάδα, η Κύπρος, ο Λίβανος, η Ιορδανία, τα Εμιράτα, η Σαουδαραβία, τα τουρκόφωνα κράτη, η Αρμενία και τόσα άλλα, ποιος τα λογαριάζει. Αυτά αγοράζουν τα όπλα τους από τις μεγάλες δυνάμεις, εξαρτώνται από αυτές.
Οι Άγγλοι, οι Γάλλοι κλπ δεν μπορούσαν να το χωνέψουν. Ήθελαν κι αυτοί μερίδιο από τα κλοπιμαία των νέων κόσμων. Τα κράτη τους έπρεπε να διατηρούν σώφρονα στάση. Όμως ο λαός δεν ήταν υποχρεωμένος. Πειρατές και κουρσάροι λοιπόν. Ο Ντρέικ (Sir Francis Drake) και άλλοι από την Αγγλία, ο Συρκούφ (Robert Surcouf) και άλλοι από τη Γαλλία, αλλά και από όλο τον κόσμο έγιναν φόβος και τρόμος των θαλασσών, ενώ στην πατρίδα τους, όπου κουβαλούσαν τα κλοπιμαία τούς έδιναν παράσημα και τίτλους. Στην περιοχή μας περίφημοι έγιναν ο Μπαρμπαρόσα, που επιτίθενταν σε κάθε Χριστιανικό μέρος, αργότερα ο Λάμπρος Κατσώνης, ο Ανδρέας Μιαούλης κλπ. Αυτοί ανακηρύχθηκαν ήρωες (και ήταν αφού έβαζαν ενέχυρο τη ζωή τους και ενίσχυαν τον τόπο τους. Σήμερα είναι οι Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. Όλοι αυτοί δεν δεσμεύονταν από τη διαχωριστική γραμμή του Πάπα μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας ούτε θα είναι δεσμευμένοι από τη διαχωριστική γραμμή Τουρκίας-Ισραήλ, αν υλοποιηθεί.
Η νέα διαχωριστική γραμμή έχει προαναγγελθεί από τον Πρόεδρο Τραμπ και τον επιτόπιο απεσταλμένο τον καλό Μπάρακ (Tom Barack), που παλεύουν απεγνωσμένα να την εφαρμόσουν. Αν πραγματοποιηθεί, οι «υπήκοοι», αλλά και οι ίδιες οι τοπικά «μεγάλες» δυνάμεις θα εξαρτώνται από το αλάθητο του Αμερικανού Προέδρου. Κι εμείς οι άλλοι θα περιμένουμε ένα νέο Μιαούλη και Κανάρη, σαν τους Χούθι, για να ελευθερωθούμε. Ίσως και άλλες, πραγματικά μεγάλες δυνάμεις που η διαχωριστική γραμμή τους κόβει το δρόμο για τον υπόλοιπο κόσμο, η Κίνα και η Ρωσία.
Διαχωριστικές γραμμές υπήρξαν και στη Γιάλτα, με το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, μεταξύ Αμερικής, Αγγλίας και Ρωσίας. Κάθε μια από αυτές τις σεβάστηκαν. Ο σεβασμός τους είχε το νόημα: Αφήστε εμένα να κάνω ό,τι θέλω στη συμφωνημένη σφαίρα επιρροής μου και κάντε ό,τι θέλετε στη δική σας. Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έγινε όλο αυτό το διάστημα, αλλά οι τοπικοί πόλεμοι ποτέ δεν έλειψαν.
