Άκουσα πως έγινε σύλληψη του αδελφού του βασιλιά του Ενωμένου Βασιλείου, του Ανδρέα, γιου της τελευταίας βασίλισσας, της Ελισάβετ Β΄ (που οι Σκωτσέζοι αμφισβητούν αν ήταν Β΄, καθώς η Ελισάβετ Α΄, βασίλισσα της τότε Αγγλίας είχε αποκεφαλίσει τη δική τους βασίλισσα, τη Μαρία Στιούαρτ). Οι βασιλιάδες τότε δολοφονούνταν συχνά. Η συνήθεια αυτή ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου τις αδελφοκτονίες τις είχαν ψωμοτύρι. Αναφέρονται καμιά ογδονταριά αδελφοκτονίες στη δυναστεία των Οσμανληδών. 

Στα νεότερα χρόνια υπάρχουν λιγότεροι βασιλιάδες και στη θέση τους είναι Πρόεδροι Δημοκρατίας (όσο δημοκρατίες είναι τα σύγχρονα αμόναρχα καθεστώτα). Τα σύγχρονα καθεστώτα προσπαθούν να αποφύγουν τις εκτελέσεις ή και καταδίκες των ανώτατων αρχόντων τους. Οι έρευνες στην Αμερική απέδειξαν τις παρανομίες με το όνομα Watergate που είχε διαπράξει ως υποψήφιος ο Νίξον (Richard Nixon) για να εκλεγεί και τον ανάγκασαν να παραιτηθεί για να μη δικαστεί και καταδικαστεί. Αρκετά πρόσφατα επιβλήθηκε ποινή στον πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy), φυλάκιση σε, πολυτελές βέβαια, κελί. Και προ ημερών ασκήθηκε δίωξη στο δούκα Ανδρέα, για πολλές, ανάμεσά τους κάποιες ατιμωτικές, πράξεις, όπως οι σχέσεις του με τον άρχοντα της παιδεμπορίας Επστάιν (Jeffrey Epstein). Αν καταδικαστεί, οι προβλεπόμενες ποινές φθάνουν και την ισόβια κάθειρξη. Ώσπου να καταδικαστεί όμως, μην ξεχνάμε πως έχει το τεκμήριο της αθωότητας. Κάθε ύποπτος ή κατηγορούμενος θεωρείται αθώος μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη του. 

Στην Ευρώπη έχει καταργηθεί η θανατική ποινή. Πολύ σημαντικό, διότι οι δικαστικές πλάνες, οσοδήποτε σπάνιες κι αν είναι, δεν αποκλείονται, ενώ όσο ζει κάποιος καταδικασμένος αθώος υπάρχει ελπίδα να αποδειχθεί η αθωότητά του. 

Η δικαιοσύνη δεν είναι πουθενά εντελώς ανεξάρτητη. Στο Ενωμένο Βασίλειο (Ανδρέας) και στη Γαλλία (Σαρκοζύ) πάντως απέδειξε ότι τουλάχιστον δεν επηρεάζεται από το κύρος του δικαζομένου. Τις περισσότερες φορές όμως η δικαιοσύνη είναι θεσμικά εξαρτημένη. Στις ΗΠΑ, οι Ανώτατοι δικαστές διορίζονται από τον Πρόεδρο και στην πατρίδα μας από το Υπουργικό Συμβούλιο. Ακόμη και όταν η εξουσία, παρά την καταδίκη από τη δικαιοσύνη συμπεριφέρεται με επιείκεια στον τιτλούχο κατάδικο, η απόφασή της τον παραδίδει ένοχο στην κοινή γνώμη. 

Με τη δικαιοσύνη κανένας δεν είναι ικανοποιημένος. Η κοινή γνώμη δεν την εμπιστεύεται, λόγω της εξάρτησής της από την εκτελεστική συνήθως εξουσία. Η εκτελεστική εξουσία δεν την έχει πάντα τελείως υποχείριά της, όπως θα το ήθελε. Για όλους αυτούς τους λόγους, η δολοφονία παραμένει μια αποτελεσματική μέθοδος για να απαλλαγεί κάποιος από τους ανεπιθύμητους. Στην πατρίδα μας είχαμε τις δολοφονίες του βασιλιά Γεωργίου Α΄, του Ελευθέριου Βενιζέλου και άλλων. Κάποτε παρουσιάζονται πραγματικά ως δολοφονίες από παράφρονες, άλλοτε εμφανίζονται σαν ατυχήματα και άλλοτε σαν αυτοκτονίες. Ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, ηγέτης του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), έχασε τη ζωή του, όταν αυτοκίνητο της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής τον χτύπησε θανάσιμα. Η αριστερά ισχυρίζεται ότι ήταν στοχευμένη δολοφονία. Την πιστεύετε; Ο οδηγός του αυτοκινήτου που τον σκότωσε τι απόγινε; Το φαινόμενο δεν είναι μόνο Ελληνικό. Ο Ναβάλνι, (Алексе́й Нава́льный) πέθανε στη φυλακή από αιφνίδιο θάνατο, λέει η επίσημη κυβέρνηση. Την πιστεύετε; Εντελώς πρόσφατα ανακαλύφθηκε η αιτία του θανάτου από ένα σφοδρό δηλητήριο που βρίσκεται στο δέρμα ενός είδους βατράχου που μεγαλώνει μόνο σε ένα μέρος του κόσμου. Αυτό το είδος βατράχου δεν υπάρχει στη Ρωσία και αν καλλιεργηθεί εκεί δεν παράγει το δηλητήριο. Αυτή είναι, λέει, η αλήθεια. Την πιστεύετε; Το ζευγάρι των αναρχικών Μπάαντερ (Andreas Baader‎‎) και Μάινχοφ (Ulrike Meinhof) έχασαν τη ζωή τους μέσα σε φυλακές ύψιστης ασφάλειας, όπως και άλλα μέλη της οργάνωσης. Αυτοκτόνησαν όλοι αυτοί. Άλλος με πολλαπλούς πυροβολισμούς, άλλος με πολλαπλές μαχαιριές, άλλος με απαγχονισμό (που διεθνείς εμπειρογνώμονες έδειξαν πως είχε τελεστεί μετά θάνατον). Τα πιστεύετε; 

Με όλα τα παραπάνω θέλω να πω πως παντού υπάρχει μια δυσπιστία όσον αφορά την απονομή δικαιοσύνης. Η εξουσία όχι σπάνια προσπαθεί να συγκαλύψει τις ενοχές της με διάφορους τρόπους συμπεριλαμβάνοντας και τον επηρεασμό της δικαιοσύνης. Αυτή η δυσπιστία δημιουργεί φαύλους κύκλους. Επειδή δεν εμπιστεύομαι τη δικαιοσύνη προχωρώ στην αυτοδικία. Κι αυτή στην βεντέτα που είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα φαύλου κύκλου. Η βία γεννά βία. Το πρόβλημα όμως μεγεθύνεται όταν θεσμικά αναγνωρίζονται κάποιοι που είναι πάνω από τη δικαιοσύνη. Το δικό μας Σύνταγμα θεσπίζει προνομιακή μεταχείριση υπουργών και βουλευτών έναντι της δικαιοσύνης: 

«Άρθρο 86. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Άρθρο 62 Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος». Φυσικά οι βουλευτές και τα μέλη της κυβέρνησης πρέπει να ασκούν απερίσπαστοι τα καθήκοντά τους και να μην ασχολούνται με διώξεις που μπορεί να ασκούνται εναντίον τους, ακριβώς για να μην εκτελούν τα καθήκοντά τους. Είναι προφανές ότι τα άρθρα αυτά πρέπει να αναδιαμορφωθούν ώστε να υπάρχει γνήσια ισοδικία. Μέσα στ΄ άλλα ίσως θα έπρεπε να υπάρχει ο θεσμός της ευθυνοδοσίας που υπήρχε στην Αθηναϊκή δημοκρατία, όπου ο αξιωματούχος δήλωνε τα περιουσιακά του στοιχεία πριν και μετά τη θητεία του στο αξίωμά του. Ταυτόχρονα να προβλέπονται οι βαρύτερες δυνατές ποινές για όποιον εκφράζει κατηγορητήριο εναντίον τους και αποδειχθεί ότι ψεύδεται.

Όταν δικαζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου για διαφθορά, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αν και είχε εξαπατηθεί από τον κατηγορούμενο, δεν ενέκρινε την παραπομπή του στη δικαιοσύνη, λέγοντας ότι τους πρωθυπουργούς δεν τους κρίνει η δικαιοσύνη, αλλά ο λαός, που τους ψηφίζει. Όντως σε εκείνη τη δίκη, η παραπομπή του Παπανδρέου δεν είχε γίνει από τη δικαιοσύνη, αλλά από τα ένθεν και ένθεν αντίπαλα κόμματα. Η αθώωσή του δεν είχε σα συνέπεια να διωχθούν οι κατήγοροί του για δυσφήμιση. 

Έχομε συνηθίσει να θεωρούμε ότι υπάρχουν «ολοκληρωτικά» και «δημοκρατικά» καθεστώτα. Ο ολοκληρωτισμός περιγράφει ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο το κράτος κατέχει το σύνολο των εξουσιών πάνω από την κοινωνία και επιδιώκει να ελέγχει όλες τις πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Μεταξύ άλλων ελέγχει και τη δικαιοσύνη. 

Η δίωξη του Σαρκοζί και του δούκα Ανδρέα μου φαίνεται σαν ένα παρήγορο φωτεινό σημείο στο θολό τοπίο που κινείται η σύγχρονη διεθνής πολιτική.