Σε ονειρικά “ταξίδια στις άκρες του κόσμου”, εκεί όπου “τα μάτια κοιτούν προς τα μέσα” και πλάθουν τη δική τους πραγματικότητα με πρώτη ύλη τη μνήμη, αλλά και την ικανότητα του μυαλού να μετουσιώνει το “άπιαστο όνειρο” σε “ρεαλιστική ουτοπία”, προσκαλεί το φιλότεχνο κοινό της Σύρου και όχι μόνο, ο ζωγράφος Χρήστος Κεχαγιόγλου.
Η έκθεση “Αναδρομική 2014” παρουσιάζεται στην Πινακοθήκη Κυκλάδων και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εικαστικές εκθέσεις του προγράμματος “Σύρος Πολιτισμός 2014”.
Ο Χρήστος Κεχαγιόγλου ασχολήθηκε με τη ζωγραφική από τα δεκαεπτά του χρόνια. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης και σκηνοθεσία στην Σχολή Χατζίκου στην Αθήνα. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Paris I στο Παρίσι, μελετώντας τις σχέσεις κινηματογράφου και ζωγραφικής. Παράλληλα με τη ζωγραφική, εργάζεται σαν art director και σκηνοθέτης.
Είναι δημιουργός πολλών πειραματικών, εικαστικών ταινιών και videos, multimedia εφαρμογών και installations που παρουσιάστηκαν σε αίθουσες τέχνης και φεστιβάλ. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Τζια, Χανιά, Καρδίτσα, Παρίσι και Βρυξέλλες. Έργα του διαθέτουν μουσεία και συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ποια είναι τα βασικότερα γνωρίσματα των έργων σας, που έχει την ευκαιρία να απολαύσει το κοινό της Σύρου μέχρι τις 23 Ιουλίου;
“Το 1/3 της έκθεσης προέρχεται από μία πρόσφατη δουλειά, με θέμα “συναντήσεις στη ζωγραφική”. Ένα πρότζεκτ, με το οποίο θα ασχοληθώ αποκλειστικά τα επόμενα χρόνια. Τα έργα αυτά θα παρουσιαστούν και στις Βρυξέλλες τον προσεχή Οκτώβριο. Κάθε έργο αφορά μια συνάντηση δική μου με έναν ζωγράφο. Στόχος μου είναι ο επισκέπτης να μπορεί μέσα από τον πίνακα να εντοπίζει τον άλλο ζωγράφο. Να καταλαβαίνει καθαρά την αναφορά, ερμηνεύοντας ουσιαστικά τη δική μου γραφή. Οπότε βλέπει δυο ζωγράφους μαζί, εμένα και την αναφορά μου, που είναι πάντα ένας μεγάλος ζωγράφος. Μέσα από αυτή την ενότητα, θα μπορούσε μελλοντικά να δημιουργηθεί και μία ιδιότυπη ιστορία της ζωγραφικής. Στην παρούσα έκθεση, συναντούμε τον Βαν Γκογκ, τον Μοράντι, τον Νίκολσον, όλη την ομάδα των Εγγλέζων ζωγράφων στα μέσα του 20ου αιώνα, τον Μπρακ, τον Μόραλη, με τον οποίο είχαμε και προσωπική σχέση, τον Γκογκέν, τον Ματίς και τον Πικάσο. Μάλιστα, σε ένα έργο που θυμίζει Γαλάζια περίοδο του Πικάσο, σχολιάζεται η ιδιόρρυθμη σχέση που είχαν αυτοί οι δύο μεταξύ τους”.
Ένα μέρος των έργων σας που εκτίθενται στην Πινακοθήκη Κυκλάδων φέρει τον τίτλο “ταξίδια στις άκρες του κόσμου”.
“Αυτά είναι τα ταξίδια του νου. Ο υπότιτλός τους είναι πτήσεις δωματίου. Είναι μέρη που δεν έχω επισκεφτεί, ούτε θα ήθελα να πάω. Είναι μέρη που δεν έχουν καμία ουσία στην ουσία και όλο το πείραμα βασίζεται στο πώς ένα τίποτα, μία άκρη του κόσμου, ένα ξέφτισμα της γης μπορεί μέσα από τη ζωγραφική να αποκτήσει έναν μυθικό χαρακτήρα. Για να το πετύχω αυτό, κάνω μια λεπτομερή μελέτη για έναν τόπο, ένα σημείο, ένα χωριό, μια γωνιά, ένα ακρωτήριο, συλλέγοντας υλικό από το ίντερνετ, από ραδιοφωνικούς σταθμούς και blogs. Αφήνω όλο το υλικό στο μυαλό μου και μετά από ένα διάστημα το ξαναπιάνω, αλλά αυτό έχει γίνει μνήμη. Δεν έχω πάει σε αυτό το μέρος, έχω δημιουργήσει μια πλαστή μνήμη και μέσα από αυτή, τα οργανώνω. Δεν είναι ρεαλιστική ζωγραφική, είναι απεικονιστική. Θα έλεγα ότι αυτή η ζωντάνια προκύπτει από αυτή την αίσθηση της μνήμης, η οποία αναπλάθεται με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο μέσα από το χρώμα. Το χρώμα είναι εκείνο που δίνει τη ζωντάνια και οι σχέσεις, καθαρά των ζωγραφικών στοιχείων. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης η αναφορά του συγκεκριμένου μέρους, αλλά δεν είναι αυτός ο αρχικός στόχος. Ο στόχος ενός τέτοιου έργου δεν είναι να αναπαρασταθεί κάποιο σημείο, αλλά να βγει η ζωντάνια του και η αίσθηση που θα είχαμε αν το θυμόμασταν ή το είχαμε δει στον ύπνο μας”.
Επομένως, το όνειρο διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο στα έργα σας.
“Το όνειρο το συνδέω πάλι με τη μνήμη. Είναι μεγάλο θέμα το πώς όλα τα υλικά της αντίληψής μας και αυτό το οποίο παράγει ο νους από μόνος του σαν φαντασία, πλέκονται με έναν τρόπο μέσα στη μνήμη. Το μυαλό μας έχει μια περίεργη ικανότητα, όλα αυτά να τα χωνεύει και να τα χρησιμοποιεί σαν πραγματικότητα. Εμείς λέμε πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει γύρω μας, αλλά δεν είναι έτσι. Την πραγματικότητα τη φτιάχνει ο νους μας και είναι ένα μείγμα από ψυχικές διεργασίες, από φαντάσματα, φαντασίες, από απωθημένα και από ερεθίσματα που έχουμε από αυτήν. Οπότε, το μείγμα όλων αυτών των στοιχείων που συνθέτει την πραγματικότητα του καθενός είναι αυτό που θέλω να αποτυπώσω στα έργα μου. Δηλαδή για μένα η πραγματικότητα είναι ένα αξεχώριστο μείγμα. Δεν είναι αυτό που βλέπουμε απλώς γύρω μας. Αυτό είναι ένα ερέθισμα”.
Ωστόσο, θα θέλατε κάποια στιγμή να επισκεφτείτε από κοντά αυτά τα μέρη που θα πίστευε κανείς ότι τα έχετε αποδώσει τόσο ρεαλιστικά, ακόμα κι αν δεν ήταν αυτή η πρόθεσή σας;
“Έχω την εντύπωση, ότι μετά από αυτή τη δουλειά, αν επισκεφτώ τα συγκεκριμένα μέρη θα δω αυτά που ζωγράφισα. Γιατί έχει και αυτό το περίεργο το μυαλό. Όταν αρχίσει να φορμάρει, να δημιουργεί σχήματα και να ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα, μετά βλέπει αυτό που έχει ήδη μέσα του φτιαγμένο και όχι αυτό που έχει μπροστά του”.
Η απεικόνιση τοπίων που δεν έχετε επισκεφτεί ποτέ αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς;
“Μου είναι τελείως το ίδιο. Πάντα έλεγα ότι ζωγραφίζω από μνήμης, επειδή όπου γενικά βρίσκομαι, κάνω σχεδιάκια και κρατάω σημειώσεις από τα διάφορα μέρη ή τα διάφορα στοιχεία που με ενδιαφέρει να κρατήσω. Ακόμα κι όταν έχω μπροστά μου ένα συγκεκριμένο τόπο, ένα πρόσωπο ή κάτι και σχεδιάζω, πάλι θεωρώ ότι σχεδιάζω από μνήμης, γιατί αυτό που βλέπω, ούτως ή άλλως φιλτράρεται μέσα μου με έναν τρόπο και αυτό το οποίο βγαίνει πάνω στο χαρτί δεν είναι ακριβώς η απεικόνιση αυτού που βλέπω, αλλά ένα μείγμα όλων των φίλτρων μέσα από τα οποία πέρασε μέχρι να ξαναφτάσει στο χέρι”.
Τι άλλο μπορούν να θαυμάσουν οι φιλότεχνοι που θα βρεθούν τις επόμενες ημέρες στην Πινακοθήκη;
“Θα δουν παλαιότερα έργα μου από το 2008 και πίσω, φτάνοντας μέχρι τη δεκαετία του '80. Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο είναι να έχει ο θεατής μία αίσθηση της δικής μου ιστορίας μέσα στη ζωγραφική με την πάροδο των χρόνων”.
Ολοκληρώνοντας, ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τη Σύρο, η οποία φιλοξενεί για πρώτη φορά έκθεσή σας;
“Η Σύρος είναι ένα καταπληκτικό νησί και νομίζω ότι το εντυπωσιακότερο σε αυτήν είναι η φοβερή πόλη της, που δεν τη συναντάς στην Ελλάδα. Νομίζω ότι μόνο το Ναύπλιο θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχει κάτι αντίστοιχο. Έχει ένα περίεργο μείγμα νησιού, αστικού περιβάλλοντος και πάρα πολύ ωραίων τοπίων”.
Σημειώνεται ότι τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο 5 Ιουλίου, παρουσία εκπροσώπων της δημοτικής αρχής, του νέου αντιδημάρχου Πολιτισμού Θάνου Φώσκολου και της κ. Δάφνης Ζουμπουλάκη, ιδιοκτήτριας της γκαλερί Ζουμπουλάκη, με την οποία ο κ. Κεχαγιόγλου συνεργάζεται από το 2000.
