Οι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ άνθρωποι, - όταν ωριμάσουν στην σκέψη – είναι βέβαιο, πως στρέφοντας τα νου τους προς τα πίσω, θυμούνται, με κάποια τρυφερή ανάμνηση, πρόσωπα που έπαιξαν κάποιον ρόλο στην ζωή τους. Είναι, επίσης, βέβαιο, ότι ανάμεσα στα πρόσωπα της “γλυκείας ανάμνησης” θα υπάρχει πάντα κι ένας δάσκαλος. Το συνηθίζουν οι άνθρωποι, όσο ψηλά κι ανέβηκαν, να λέγουν από καιρού... εις καιρόν: “θυμάμαι τον καθηγητή τότε, ή τον δάσκαλό μου, που έλεγε...” “ Έτσι σε τούτη την εποχή των ανακατατάξεων, θυμήθηκα, με πολλή αγάπη, ένα δάσκαλο της περιόδου 1948-1952 (ας με συγχωρήσουν γι αυτό οι αναγνώστες μου). Θυμήθηκα πόσο βαθιά χνάρια άφησε στις ψυχές πολλών γενεών και πόσο σπουδαίο ρόλο έπαιξε στην ζωή όλων των μαθητών του.
ΥΠΗΡΞΕ δάσκαλος γλυκός!
Ακούραστος, συνετός, πολύμορφος, αγαπητός και σεβαστός. Υπήρξε ένας “παιδαγωγός πρωτοπόρος”, γιατί στα δύσκολα χρόνια μετά τον συμμοριτοπόλεμο, εκείνος... ίσως ο πρώτος σε τούτον τον τόπο... διοικούσε το σχολείο με τους μαθητές του. Πρώτος ανάμεσα στους πρώτους, συνέλαβε το νόημα του επαγγελματικού προσανατολισμού και βελτίωνε τις ατομικές κλήσεις των παιδιών. Χωρίς πολλές θεωρίες δίδαξε αγωγή του πολίτου δίνοντας σε κάθε μαθητή αρμοδιότητες και καθήκοντα. Τα ίδια καθήκοντα, που θα συναντούσε αργότερα στη ζωή. Τα καθήκοντα αυτά ο κάθε μαθητής τα διεκδικούσε, θέτοντας υποψηφιότητα. Όλοι είχαν δικαίωμα υποψηφιότητάς και όλοι δικαίωμα ψήφου, κορίτσια και αγόρια. Ω, να μπορούσε να δει κανείς αυτούς τους ανθρώπους των 11 χρόνων, να βγάζουν προεκλογικούς λόγους και να πειθαρχούν, έπειτα, σ' εκείνους που η πλειοψηφία διάλεξε για την διοίκηση του σχολείου. Κι ο δάσκαλος, θεατής και σύμβουλος στεκότανε κοντά στους μαθητές του.
ΈΜΠΑΙΝΕ στην τάξη,
όχι για να διδάξει, αλλά για να διδαχθεί. Έμπαινε στην τάξη όχι για να φοβίσει τους μαθητές του... με τον γνωστό “χάρακα” (ήταν της μόδας τότε), αλλά για να εμπνεύσει με το παράδειγμά του, νέους και μαθητές.
Ήταν ένας μεγάλος παιδαγωγός
Τίποτε δεν του διέφευγε. Παρακολουθούσε την πρόοδο των μαθητών από την πρώτη τάξη του δημοτικού μέχρι να γίνουν μεγάλοι άνδρες. Στα Διακριτικά, χωρίς παρεμβατισμούς, διόρθωνε το κάθε τι στην κατάλληλη ώρα. Οι μαθηταί διοικούσαν το σχολείο, όμως εκείνος ήταν η ψυχή του συστήματος αυτοδιοικήσεως.
ΘΥΜΑΜΑΙ !
Τότε, εκείνη την εποχή, ο δάσκαλος, κάποτε έμεινε μακρυά από το σχολείο 3 έως 4 μήνες, άρρωστος και φυσικά μεταφέρθηκε σε ένα Νοσοκομείο.
“Ε, λοιπόν, όλον αυτόν τον καιρό, κανένας άλλος δάσκαλος δεν μπήκε στην τάξη του, για να κάνει μάθημα! “Ήσαν όλα στη θέση τους σαν να βρισκότανε στο σχολείο, στην τάξη.” Μια πυκνή αλληλογραφία με τους μαθητές του, καθιέρωνε στην Ελλάδα (στα 1952)... την εκπαίδευση, δια αλληλογραφίας”. Υπερβολές θα σκεφτεί κανείς. Και όμως έτσι συνέβαινε. Το σύστημά του δε, είχε και τα πρακτικά του αποτελέσματα. Οι μαθητές του επρώτευαν πάντα στο γυμνάσιο, στο Πανεπιστήμιο, παντού. Οι μαθηταί του σήμερα είναι επιστήμονες, επαγγελματίες και οικογενειάρχες. Κι όταν συναντιούνται λένε:“Θυμάσαι τον δάσκαλό μας;” “Θυμάσαι τότε που ήσουν πρόεδρος του σχολείου κι εγώ ταμίας;” Είναι να μην τα θυμούνται – και ζωηρά μάλιστα- όσοι υπήρξαν μαθηταί του Αριστείδη Ρώτα, του διευθυντού του πρώτου δημοτικού σχολείου Ερμουπόλεως Σύρου;”.
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ τούτες τις γραμμές, νομίζω ότι δίνω αφορμή για σκέψεις σε πολλούς νεοπαγείς παιδαγωγούς, οι οποίοι χύνοντας ατελείωτο μελάνι, γράφοντας προτάσεις, έχουν την εντύπωση πως ανακαλύπτουν σπουδαία συστήματα. Ξεχνούν όμως να ρίξουν μια ματιά προς τα πίσω, να θυμηθούν τους δικούς τους δασκάλους, που υπήρξαν οι ήρωες της εκπαιδεύσεως. Γράφοντας τούτες τις γραμμές, στέλνω την σκέψη μου στον καλό μου δάσκαλο “ Αριστείδη Ρώτα” που υπήρξε για τους μαθητές του ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας πατέρας! Με συγκίνηση του στέλνω τους χαιρετισμούς και την αγάπη μου. Ο μαθητής του Β.Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ
(το κείμενο γράφτηκε στις 10 Ιανουαρίου 1972)
“Βιογραφικό Σημείωμα” από την κόρη του Αρ. Ρώτα, την Μαρία Ρώτα, την Αρχαιολόγο.
“Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην καρδιά των Κυκλάδων. Φοίτησα στο Αρχαιολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασα και εργάστηκα κοντά στους μεγάλους καθηγητές αρχαιολογίας, Μαρινάτο, Κοντολέοντα Ορλάνδο. Ειδικεύτηκα στην προϊστορική αρχαιολογία και στον Κυκλαδικό πολιτισμό. Φοίτησα και πήρα την άδεια ξεναγού από τη Σχολή ξεναγών το 1960. Εργάσθηκα... πολλά χρόνια ως ξεναγός”.
