Ήταν ένα μικρό λαμόγιο

Ήταν κάποτε ένα τόσο δα λαμογάκι.

Από μικρό έδειξε τις προθέσεις του και τη λογική του, όταν αντί να μάθει γράμματα και να μορφωθεί, προτίμησε να ροκανίζει τα χρήματα των σπουδών του και να καλοπερνά, χωρίς τελικά ποτέ να τις τελειώσει.

Πάντα του άρεσαν τα «φώτα» και προσπαθούσε να βρίσκεται κάτω από αυτά για να παίρνει λάμψη, αφού το ίδιο δεν είχε.

Χωνότανε πάντοτε όπου υπήρχε προβολή, γιατί του άρεσε, μα πόσο του άρεσε!

Μικρουλάκι αλλά πονηρούλι, ξέροντας ότι δεν έχει τίποτε να προβάλει, έβαζε άλλους να βγάζουν όλη τη δουλειά κι αυτό γυρνούσε γύρω-γύρω για να παίρνει τη δόξα και ενίοτε και το χρήμα.

Για τις υποχρεώσεις του δε, ούτε λόγος. Σιγά που θα ήταν συνεπές. Με παρακάλια και πρόθυμα ταξίματα, κάλυπτε την ασυνέπεια του.

Ώσπου ξαφνικά είδε ότι ο στενός κύκλος του τόπου του δεν το σήκωνε άλλο και έτσι αναγκάστηκε να αναζητήσει έναν ευρύτερο κύκλο για να προσκολληθεί.

Οι περισσότεροι ανακουφίστηκαν όταν έφυγε μακριά τους, γιατί το ξεφορτώθηκαν.

Όμως κι εκεί που πήγε κουβάλησε μαζί και τον μικρούλη απατεωνίσκο εαυτό του.

Φυσικά γονάτισε, ικέτεψε, τσαλακώθηκε για μία θέση στον χώρο με τα αγαπημένα του φώτα, δηλώνοντας προθυμία και ετοιμότητα να θυσιάσει τον κάθε ένα και να θυσιαστεί και αυτό, για να καλύψει την ματαιοδοξία της κενότητας του.

Με αυτά τα «προσόντα» δεν θα μπορούσε παρά να συμπορευτεί με αντίστοιχα λαμόγια, που έγραψαν λαμπρή πορεία στο χώρο της δημόσιας απατεωνιάς και να συμπράξει με αντίστοιχους φελλούς που επέπλεαν την εποχή που η φθήνια είχε κατακλύσει την χώρα και εξαπλωνόταν παντού σαν μούχλα.

Όσο και να προσπαθούσε όμως παρέμενε πάντοτε σε δεύτερο ρόλο, τόσο γιατί δεν είχε τα προσόντα να διαπρέψει, αφού ακόμα και η λαμογιά του ήταν για μικρά πράγματα, όσο και γιατί είχε την κουτοπονηριά να κάνει τις εξυπηρετήσεις των παρασκηνίων για να καλύπτει τα νώτα του και να μην επωμίζεται ποτέ τις τελικές ευθύνες.

Με αποδεδειγμένη την επιτυχία του στη λαμογιά, αλλά και την μικροπρέπεια, που αποτελούσαν τα κύρια χαρακτηριστικά του συναφιού του, πρόδωσε, ξεπούλησε και έδωσε στεγνά φίλους, κολλητούς και συνεργάτες κι εκεί που έφτυνε ξαναέγλυφε για να ξαναφτύσει, αναλόγως του οφέλους.

Τέτοιο υψηλό επίπεδο και τέτοιος ακέραιος χαρακτήρας!

Κι όταν θεώρησε ότι πια είχε γίνει λίγο αναγνωρίσιμο, θέλησε να το εξαργυρώσει και στον τόπο του.

Ξεκίνησε να κάνει μικρά βήματα επανόδου και να προσεγγίζει πρόσωπα που θα του ήταν χρήσιμα, προς τα οποία επέδειξε ιδιαίτερη προθυμία.

Αντιμετώπισε την τοπική κοινωνία σαν ιθαγενείς οι οποίοι θαμπώνονται από τα φθηνά καθρεφτάκια, πλασσάροντας τους τη δήθεν λάμψη του.

Πόσο εύκολο ήταν να βρει ομοϊδεάτες, οι οποίοι επέλεξαν την σύμπλευση και τον δέχθηκαν σαν συμβουλάτορα και καθοδηγητή, με απώτερο σκοπό το αμοιβαίο όφελος.

Κι ενώ στην αρχή όλοι θέλησαν να δώσουν κάποια δικαιολογητικά στη συμπεριφορά του, παρά του ότι είχαν τη γνώση για το ποιόν του, όταν οι προτάσεις και οι αποφάσεις του επηρέαζαν αρνητικά το σύνολο, τότε άρχισε να σηκώνεται ένα σούσουρο και μία αμφισβήτηση.

Και πάλι προσπάθησε να επιπλεύσει, να λασπολογήσει, να χτυπήσει πισώπλατα, όμως με τόσο περιορισμένες ικανότητες και τόσο ελάχιστο περιεχόμενο, πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει ότι αυτοί που νομίζει ότι ενέδωσαν, στην ουσία το χρησιμοποίησαν για να το χλευάσουν δημοσίως!

Ψιλά γράμματα για την απύθμενη κενότητα του!

Δεν ξέρεις τι θα φέρει το αύριο. Ακόμα και αλλαγή πόστου, που ίσως του δώσει και το υπουργείο πολιτισμού!

Ας πορεύεται με την πλαστή αίσθηση ότι κινεί τα νήματα και επηρεάζει πολιτικές και ας επωμισθούν και όσοι λειτουργούν ως αβανταδόροι του τις συνέπειες της λαμογιάς του.